Διηγήματα (220)
Η ΦΑΤΝΗ ΤΗΣ «ΣΕΧΡΑΖΑΤ» του Θωμά Κοροβίνη - στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο - από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
-Ως φόρο τιμής στο θείον πνεύμα της εξουσιαστικής "κανονικότητας" και ως ένθερμος διά βίου οπαδός της αναδημοσιεύω χριστουγεννιάτικο διήγημά μου (Δεκέμβριος 2013) από την συλλογή μου "ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ"(2019).
Κάνοντας να μπω φουριόζικα στο μαγαζί έδωσα μια γερή κουτουλιά στην κάσα της εξώπορτας. Και να ένα καρούμπαλο! Δεν έφταιγα μόνον εγώ, μ’ έσπρωξε άτσαλα κι ένας της παρέας, ο Λάκης ο «Φερέγγυος», -απ’ την καυχησιά του τού βγήκε το παρατσούκλι, έκανε όλο τον άνθρωπο της μπέσας και της φερεγγυότητας, ενώ ήταν ένας…… -Σιγά, ρε Λάκη, με σακάτεψες! ούρλιαξα.
Ευτυχώς προλάβαμε και διαβάσαμε τον συγγραφέα Η Χ. Παπαδημητρακόπουλο, που πέθανε χθες Παρασκευή
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο συγγραφέας διηγημάτων, δοκιμιών και κριτικών κειμένων Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 94 ετών το βράδυ της Παρασκευής 29 Νοεμβρίου.
Ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1930, και πέρασε εκεί τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.
Μετά τον θάνατο του δικηγόρου πατέρα του το 1943, η οικογένειά του πέρασε δύσκολες ημέρες. Όπως έγραψε ο ίδιος αργότερα, από ανάγκη σπούδασε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Θεσ/νίκης.
ΜΟΥ ΕΙΠΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ Β.: "Δεν βρίσκεις κάποιον με λίγο πιο πολύ πνευματικότητα; ". Αυτό που δεν κατάλαβε ήταν ότι εγώ απλώς ήθελα ωμό σεξ.
Είχα μία κύστη κάτω από το δεξί βυζί, πάω λοιπόν σε κάποια δερματολόγο που μου σύστησε ο πατέρας μου ως εξαιρετική. Η κυρία τάδε ήταν πεπεισμένη ότι ήμουν πρεζάκι, και μου είπε " Σνιφάκι; Σνιφάκι;". Σε είπαν σνιφάκια;" με ρώτησε η αγανακτισμένη η φίλη της ξαδέλφης μου.
Μετά η κυρία τάδε με ρώτησε "Πόσων χρονών είσαι;" και μου είπε ότι είδε ένα πελατάκι της, όπως τον αποκάλεσε , κάτω από ένα σεντόνι, νεκρό. Τρελαινόμουνα για τις συναντήσεις μας.
Μια παγανιστική δοξασία της θεσσαλικής επαρχίας που βγάζει τις γάτες κινηματικές, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Κάθε χρόνο, την προτελευταία νύχτα του Οκτώβρη, σε ένα χωριό ψηλά στο ανατολικό Πήλιο πάνω από την Τσαγκαράδα, έναν οικισμό κρυμμένο σε ένα καταπράσινο λαγκάδι με απότομες πλαγιές, μαυροχώματα χωράφια και δάση από οξιές, συμβαίνει το εξής παράδοξο: μόλις σημάνουν μεσάνυχτα, οι γάτες του χωριού εγκαταλείπουν τις φλοκάτες του τζακιού, τα κεραμίδια των σκεπών και τη θέρμη των καμινάδων, ξεγλιστράνε από σπίτια και αυλές και μαζεύονται στην άκρη του οικισμού, σε μια πέτρινη βρύση όπου όψιμες πυγολαμπίδες κάνουν το νερό να λαμπυρίζει με ζαλισμένα χρώματα.
ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ: Το βιβλίο του μήνα "Η πτήση των ψαρονιών" του Τζόρτζιο Παρίζι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η ιστορία που αφηγείται ο κορυφαίος Ιταλός θεωρητικός φυσικός Τζόρτζιο Παρίζι (Νόμπελ Φυσικής 2021) στο βιβλίο του “Η πτήση των ψαρονιών – Ο θαυμαστός κόσμος των πολύπλοκων συστημάτων” (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης) αναφέρεται στην περιπέτειά του στον κόσμο της επιστήμης.
Το ολιγοσέλιδο αφήγημά του συνδυάζει αυτοβιογραφικά στοιχεία με σημαντικά επεισόδια της επιστημονικής του διαδρομής. Εκφράζει επίσης την αγωνία του να μεταδώσει, σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται, την καθοριστική σημασία της επιστήμης στη ζωή και στον πολιτισμό μας.
Έρση Σωτηροπούλου: «Φλερτάρει» με το Νόμπελ Λογοτεχνίας; Από δύο στοιχηματικές και ένα forum ξεκίνησε η έντονη φημολογία + 1 σταγονίσιο σχόλιο
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ Το περίεργο με την Έρση Σωτηροπούλου και μένα. Και το όνομά της το ξέρω πολλά χρόνια τώρα. Και στις φωτογραφίες της μου άρεσε το πρόσωπό της και γενικά ως γυναίκα. Και μια δυό καλές κριτικές είχα διαβάσει για βιβλία της, δεν μπορώ όμως να θυμηθώ γιατί δεν με έστειλαν στην αγκαλιά της. Με λίγα λόγια, δεν μπορώ να εξηγήσω σήμερα γιατί δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο της.
Πως διαλέγω γενικά τα βιβλία που τα αγοράζω για να τα διαβάσω; Αν εξαιρέσουμε τους κλασσικούς που μόνο το όνομά τους αρκεί, τότε ή εξ αιτίας κάποιας κριτικής από κριτικό που εκτιμώ, ή κάποιο δημόσιο πρόσωπο που το έχω περί πολλού και αναφέρει βιβλίο που το βρήκε καλό, ή όταν έχω σε υπόληψη τον εκδοτικό οίκο - όπου εδώ ισχύει ο καθένας στο είδος του - ή το πιο επιδραστικό, από γνώμες φίλων και γνωστών που έχουμε ανταλάξει απόψεις για τα εξωσχολικά και εξωεργασιακά βιβλία μας,
Ο Αδαμίτης και οι βέβηλοι – ένα διήγημα του Νικόλα Σεβαστάκη
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Ο Κωστής, ανιψιός του παπα-Μανώλη Τρανουδάκη, απλώνοντας τις αρίδες του στο μεσαίο στασίδι, έπιανε κατά το συνήθειό του το Τροπάριο της Κασσιανής.
Αμαρτιών μου τα πλήθη
και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,
ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Για ποιο λόγο ο κύριος Μιχάλης αναγκάστηκε να διακόψει την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του; Από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τον Μάρτιο του 1986, ο κύριος Μιχάλης, σε μια πολυκατοικία στον Άγιο Δημήτριο, πήρε το ασανσέρ από το ισόγειο για να φτάσει στον δεύτερο όροφο. Φτάνοντας εκεί, αντί να ανοίξει την πόρτα και να προχωρήσει απέναντι, προς το διαμέρισμα του, παρέμεινε μέσα στο ασανσέρ.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα, έσβησε και το φως, αλλά εκείνος δεν κουνήθηκε. Σκεφτόταν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος που θα τον έκανε να βγει. Δεν είχε τίποτα να κάνει μέσα στο σπίτι ή έξω απ' αυτό, δεν είχε αφήσει τίποτα στη μέση που λαχταρούσε να τελειώσει, κανείς δεν τον αναζητούσε, κανείς δεν τον περίμενε.
Νεκρή φύση με κουραμπιέδες σε νοσοκομείο, του Ανταίου Χρυσοστομίδη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Θέλω να φάω κουνέλι. Κουνέλι αλά κατσιατόρα.
Σιγά μην βρεις να φας κουνέλι αλά κατσιατόρα. Δεν το είπα δυνατά, το είπα μέσα μου.
Ήμουν κουρασμένος. Ο δρόμος δύσκολος, γλιστερός. Και εκνευρισμένος. Θέλω το ένα, δεν θέλω το άλλο, πρόσεχε αυτή τη στροφή, μην τρέχεις, μην πηγαίνεις τόσο αργά, γιατί άνοιξες το καλοριφέρ, θα σκάσουμε εδώ μέσα. Κι ύστερα, όταν συναντήσαμε τα πρώτα υποφωτισμένα σπίτια της Αράχοβας, το κουνέλι. Δύσκολο, αλλά μπορεί να σταθείς τυχερός, του είπα.
Ο Χοίρος
Μου κάνει εντύπωση πόσο τρυφερά αναφέρονται, στο νησί, σε ορισμένα κατοικίδια. Για τα γουρούνια σπάνια χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη, συνήθως λένε ο χοίρος.
- Εμείς δεν μεγαλώνουμε πια χοίρους, λέει η Αργυρώ, μόνο κατσικάκια τρέφουμε.
Την τελευταία φορά που είχαμε ένα γουρουνάκι, έτρεχε σε όποιον ερχόταν σπίτι, ξάπλωνε στα πόδια του, και ζητούσε να τον χαϊδέψουν, όπως οι γάτες. Κι αυτό συνεχιζόταν μέχρι που μεγάλωσε, κι έγινε ολόκληρο θηρίο...