Διηγήματα

Διηγήματα (143)

giovanΈνα διήγημα της Διώνη Δημητριάδου στη μνήμη κάποιου που τόσο μοναδικά κάποτε χόρεψε αυτό το τραγούδι του Γιάννη ΕΊτζιρίδη (Γιοβάν Τσαούς).  Πέντε μάγκες στον Περαία (1935), στίχοι Αικατερίνη Χαμουρτζή.

Σπάνια συναντούσε πια νεαρά άτομα με αυτό το ιδιαίτερο αισθητήριο ως προς τη μουσική. Σε πείσμα όλων αυτών των ανίερων ακουσμάτων, που κατάκλυζαν τον κόσμο γύρω του, είχε εδώ μπροστά του ένα γελαστό πρόσωπο, που του ζητούσε Μουσική, όπως αυτός την αντιλαμβανόταν. Με το μι κεφαλαίο.
Πάντα πίστευε ότι σε όλα τα είδη μουσικής μπορείς να βρεις το καλό και το άσχημο. Ακόμη και στα σημερινά ανοσιουργήματα καμιά φορά έπιανε τον εαυτό του να αποδέχεται έστω κάποια στοιχεία τους. Ποτέ, βέβαια, ολόκληρη τη μουσική τους πρόταση. Αν ήταν ποτέ δυνατόν! Τούτος εδώ, όμως, πάρα πολύ απείχε από τα άτομα της ηλικίας του.
pireas19Με την ευκαιρία της δυνατότητος να πάμε σε άλλο δήμο, πήγαμε σήμερα μια βόλτα στον Πειραιά! Βόλτα, Ταχυδρομείο - Πασαλιμάνι - Ναυτικό Μουσείο και πάλι πίσω, να δούμε αν κουνιούνται οι βάρκες (κουνιούνται). Αρκετός κόσμος στην παραλία, όλοι σχεδόν με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ στο χέρι, λες πια και χωρίς καφέ δεν μπορούμε να περπατήσουμε, μπερδευόμαστε και χάνουμε το βήμα μας. Νέες εποχές νέα ήθη σκέφθηκα ως παλαιός! Βλέποντας λοιπόν τον κόσμο με το καφέ στο χέρι θυμήθηκα μια παλιά ιστορία.
Σάββατο, 03 Απριλίου 2021 15:35

Ζέτα

Συντάκτης

         zeta1Το καλοκαίρι εξάπτει τα πάθη. Η πανσέληνος το ίδιο.  Ο συνδυασμός αυτών των δυο "σκοτώνει" . Ένα μικρό ερέθισμα φτάνει. Σκέψου να δεις και την πηγή του πόθου σου, εδώ μπρος στα μάτια σου. Ολοζώντανη. Σε μια εφηβεία που τα είδωλα πάνε κι έρχονται. Είδωλα που πηγάζουν και εκπορεύονται από ένα λίκνισμα, ένα χαμόγελο, ένα απόμακρο χάδι, ας μη πάμε σε πιο χοτ καταστάσεις. Σε μια εφηβεία που, οτιδήποτε εξιτάρει τις αισθήσεις σου μένει για πάντα στη μνήμη σου. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και να ξέρεις, τα είδωλα δε γερνάνε ποτέ. Εσύ μεγαλώνεις τα είδωλα όχι.

magris4Ενα ΒΡΑΔΥ του ΔΕΚΕΜΒΡΗ. Χιόνια και κακοκαιρία παρέλυσαν αεροδρόμια, σιδηροδρομικούς σταθμούς και αυτοκινητόδρομους, προκαλώντας τεράστιες και ενοχλητικές καθυστερήσεις. Στον μεγάλο σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου ένα Eurostar είναι έτοιμο αν αναχωρήσει, αλλά το πολιόρκησαν επιβάτες που τους κατέβασαν από άλλες μπλοκαρισμένες αμαξοστοιχίες, και, σε κατάσταση σύγχυσης από τις χαμένες ανταποκρίσεις, κατακλύζουν τώρα, στοιβαγμένοι και όρθιοι, το τρένο που προοριζόταν για ταξιδιώτες για ταξιδιώτες με εισιτήριο και κανονική κράτηση, οι οποίοι κάθονται, ανυπόμονοι, στις θέσεις τους.

fb28Η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η συμπαθής κατηγορία των συνταξιούχων εξαιτίας του κορονοϊού, οδήγησε τον Βάσο Σουρή στην διενέργεια μιας έρευνας τα αποτελέσματα της οποίας είχε πρόθεση να καταθέσει στον ΕΟΔΥ.
Δεν ήταν μόνο η ανθρώπινη αλληλεγγύη προς τους απόμαχους της ζωής που τον οδήγησε σε αυτή την απόφαση αλλά και η συνεχής παρατήρηση των προβλημάτων τους από την έναρξη των lockdown καθώς και η αφόρητη ανία του που τον οδηγούσε να έχει συχνές συζητήσεις μαζί τους και κατά συνέπεια στοιχεία. Θα έβαζε σε αστερίσκο πως η μελέτη του αφορούσε κυρίως άνδρες συνταξιούχους, γιατί σε αυτούς είχε ένα ευρύ δείγμα που θα επίτρεπε στον ΕΟΔΥ να συνάγει ασφαλή επιστημονικά δεδομένα. Αποφάσισε να περιορίσει την έρευνα του στην σεξουαλική συμπεριφορά αυτής της κατηγορίας ,με την οποία δεν ασχολιόνταν κανείς, ούτε καν οι ψυχολόγοι.
Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2021 16:51

Μου λένε, της Ελένης Νανοπούλου

Συντάκτης

nanopμου λένε στο αυτί ψιθυριστά  τη νύχτα στον ύπνο μου, ότι

βαρέθηκαν να ακούν τόσα χαμένα λόγια-λόγια του αέρα, φθόγγους τυραννικούς, συλλαβές ασύλληπτες, λέξεις ξύλινες, φράσεις πριόνια, προτάσεις ποτάμια ρηχά,

μου ξαναλένε, ότι

έτσι άρχισαν οι λωβοί τους να μακραίνουν από ανία, να ακολουθούν τα ενώτια κατά μήκος, τα εύθαυστα πτερύγια να κινδυνεύουν στη βορά του ανέμου, οι ρηχές κοιλάδες να βαθαίνουν από λύπη,

fadarosΧθες (4.12) γιόρταζαν οι Βαρβάρες κι είχα στο νου μου να δημοσιεύσω ένα διήγημα από το "Επτά φορές Βαρβάρα", μια συλλογή διηγημάτων μου. Από αυτά τα επτά διηγήματα (εξ ου και ο τίτλος) έχω δημοσιεύσει δύο ή τρία, πάντα επ' ευκαιρία της γιορτής της 4ης Δεκεμβρίου. Με καθυστέρηση μιας μέρας, θα δημοσιεύσω και σήμερα ένα ακόμη.

 Α'

Είμαι φαντάρος στον Έβρο, συγκεκριμένα στο Διδυμότειχο. Ενός τραγουδιού οι στίχοι λένε: “του παράλογου η θητεία, αγχωμένη μαλακία, Διδυμότειχο μπλουζ”. Κι εγώ το είχα ακούσει πριν έρθω. Κι είχα στο νου μου ότι θα βρω μια κόλαση. Ήταν λάθος όμως. Το τραγούδι ήταν παράλογο, όχι το στρατόπεδο!

fb20Ξέρεις γιατί έρχεσαι εδώ;
- Ξέρω.
- Θες να μου πεις;
- Έχω ΔΕΠΥ.
- Τι είναι αυτό ξέρεις;
- Είμαι υπερκινητικός και δε συγκεντρώνομαι αρκετά.
- Το καταλαβαίνεις όταν συμβαίνει;
- Ναι.
- Θες να σε βοηθήσω;
- Οι γονείς μου θέλουν.
- Εσύ δε θες;
- Δεν ξέρω σίγουρα. Θέλω σίγουρα να μη θυμώνουν. Να μη μου φωνάζουν.

messaris1Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Γιάννη Ευσταθιάδη «Ανοιχτό μικρόφωνο – Μονόλογοι και ομολογίες» το οποίο κυκλοφορεί στις 15 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μελάνι. Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Έτσι με φώναζαν. Τι λέω «φώναζαν»… Ούρλιαζαν, τραγουδούσαν, παραληρούσαν!

Ήμουν ο ήρωάς τους, ο πρώτος μύθος του ελληνικού ποδοσφαίρου, κατά πώς λέν’ οι ιστορικοί.

Ομάδα μου, ο Παναθηναϊκός.

Η θέση μου: μέσα δεξιά.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2020 18:30

Φάλαινες, να πνίγεσαι στον αέρα

Συντάκτης

falenaΌλοι οι κάτοικοι των αυστραλιανών παράλιων περιοχών κατέβαιναν στην παραλία, όταν κυκλοφορούσε το νέο πως κάποια αποπροσανατολισμένη φάλαινα είχε βγει στα ρηχά. Οι άνθρωποι, όλο αυτοθυσία, φύλαγαν σκοπιά δίπλα της για να βρέχουν το ευαίσθητο δέρμα της με νερό και να προσπαθούν να την κάνουν να επιστρέψει στη θάλασσα. Κάτι γηραιές κυρίες ντυμένες σαν χίπισσες υποστήριζαν πως ήξεραν πως έπρεπε να το κάνουν. Υποτίθεται πως έφτανε να πούνε " Πήγαινε, πήγαινε αδελφέ μου" ή "αδελφή μου", και να της περάσουν τη θετική ενέργεια με κλειστά μάτια.

Σελίδα 1 από 11