Δεν είναι ακριβώς σαιξπηρικής βαρύτητας το δίλημμα «Να γράψει κανείς ή να μη γράψει για ένα βιβλίο που το ξέρει εξ αποσπασμάτων», κάποια αξία πάντως την έχει. Εννοώ την καβαφικών παρά ομηρικών συμπαραδηλώσεων «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα («Gutenberg»). Διχάζομαι λοιπόν ανάμεσα σε δύο παλαιότερους τίτλους, ίσως γνωστούς και στον νεοπροσήλυτο της συγγραφής πρώην πρωθυπουργό. «Αυτό που μετράει σε κάθε βιβλίο», λέει ο Μπαγιάρ, «είναι τα βιβλία που βρίσκονται δίπλα του» – κι εδώ, αναγκαστικά, ευχόμαστε να είχαν διαβάσει οι πολιτικοί μας πολύ περισσότερα βιβλία, κάθε είδους, απ’ όσα (δεν) αποκαλύπτει ο πενιχρός δημόσιος λόγος τους. Οσο αξίζει το περιεχόμενο ενός βιβλίου, προσθέτει, αξίζει και η «περίσταση μέσα στην οποία εντάσσεται». Tην «περίσταση» της «Ιθάκης» τη γνωρίζουμε: Ενας πολιτικός που αδράνησε πλήρως επί διετία ως βουλευτής, χωρίς καμιά διάθεση «να αφουγκραστεί τον λαό», και ο οποίος ουσιαστικά παρέδωσε το κόμμα του στον πολιτικώς δραματικά ανυπόληπτο Στέφανο Κασσελάκη, εμπιστευόμενος λέει το κριτήριο του Παύλου Πολάκη, επανακάμπτει χρησιμοποιώντας τα τόσο πρόωρα Απομνημονεύματά του σαν εμβρυουλκό του νέου κόμματός του και συγχρόνως σαν σιλωαμική κολυμβήθρα. Αυτοκριτικός; Αυτό δεν ήταν ποτέ το δυνατό του σημείο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί να κρίνει ποιος επιστράτευσε περισσότερες φορές, ναρκισσιστικότερα, τον απατηλό βιβλικό όφι: ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Μητσοτάκης; Ο Οδυσσέας ιστορήθηκε φιλέταιρος, παρότι ολοκλήρωσε τον νόστο του χωρίς έναν σύντροφο πλάι του. Μιλάει με κανέναν από τους παλιούς εταίρους του ο κ. Τσίπρας, πλην του κ. Καμμένου;
Πηγή: kathimerini.gr/opinion
Σ.Δ και lifo.gr/optiki-gonia/ Το γκροτέσκο ξεκίνημα της «Ιθάκης» του Τσίπρα της Βασιλικής Σιούτη. Από πρώην «ριζοσπάστης μαρξιστής» ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπαρουσιάζεται στο βιβλίο του ως ένας πολιτικός που παίρνει τις κρίσιμες αποφάσεις του με βάση ουρανόσταλτα σημάδια της μοίρας και την «κραυγή ενός περιστεριού». Οι παλιοί του σύντροφοι διαψεύδουν πλήθος περιστατικών που περιγράφει.
Σχόλια
Τροφοδοσία RSS για τα σχόλια αυτού του άρθρου.