1) Από χθες Πέμπτη, 29 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης και θανάτου του Κ.Π.Καβάφη, ένα νέο τοπόσημο δημιουργείται στην πόλη των Αθηνών, ένα νέο σημείο αναφοράς στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, την πιο δημοφιλή σε Αθηναίους και επισκέπτες και, μάλιστα, στην άτυπη «είσοδό» της. Εκεί όπου αποβιβάζονται καθημερινά χιλιάδες τουρίστες από λεωφορεία και πούλμαν με κατεύθυνση τον Ιερό Βράχο και το Μουσείο της Ακρόπολης μπροστά από την Ωνάσειο Βιβλιοθήκη και την Onassis Mandra  ο Κωνσταντίνος Καβάφης θα μας περιμένει στο παγκάκι του . Με δεδομένο ότι τα γλυπτά καλλιτεχνών, ποιητών, επιστημόνων και όχι μόνο έχουν μετατραπεί σε διάσημα τοπόσημα διεθνώς, συγκεντρώνοντας πλήθος επισκεπτών και κατοίκων 

Από τα πέντε ποιήματα

στα τρία πρώτα που ακολουθούν

συχνά διέκρινα

να ρέει στο βάθος τους

η αινιγματική σχέση του Καβάφη με την ποίησή του,

δηλαδή με την καθ'οδόν συνειδητοποιημένη μέθοδό του.

Tα θηριώδη δημοσιονομικά υπερπλεονάσματα παρουσιάζονται ως δικαίωση της οικονομικής πολιτικής, ως τρανή απόδειξη ότι η οικονομία πάει καλά, κι έτσι δημιουργείται η δυνατότητα στήριξης των πιο ευάλωτων νοικοκυριών. Δεν είναι αλήθεια.

Υποχρέωση της Ελλάδας είναι η παραγωγή συγκεκριμένων δημοσιονομικών πλεονασμάτων, ώστε να αποπληρώνουμε το δημόσιο χρέος. Τα υπερπλεονάσματα είχαν νόημα το 2016-18, στην προσπάθεια εξόδου από τα μνημόνια: Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι αγορές δεν πίστευαν ότι μπορούμε να διατηρούμε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ – μάλιστα το ΔΝΤ ισχυριζόταν ότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε ούτε 1,5%. Οι αγορές πείστηκαν ότι η χώρα είναι αξιόπιστη χάρη στα υπερπλεονάσματα.

Ένας καθηγητής του MIT δίδασκε το ίδιο μάθημα μαθηματικών για 62 χρόνια, και την ημέρα που συνταξιοδοτήθηκε, φοιτητές από κάθε χώρα της γης εμφανίστηκαν διαδικτυακά για να παρακολουθήσουν την τελευταία του διάλεξη.

Το όνομά του είναι Gilbert Strang και το μάθημα είναι η Γραμμική Άλγεβρα (MIT 18.06).

Γεννημένος το 1934 και κάτοχος διδακτορικού από το UCLA, ο Strang δεν ήταν απλώς ένας λαμπρός μαθηματικός.

Ήταν ένας δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης.

Σ.Δ. Όλες τις ταινίες του Αγγελόπουλου τις είδα όταν βγήκαν στις αίθουσες για πρώτη φορά. Για καμία απ'αυτές δεν θεώρησα ότι ήταν χαμένος χρόνος, παρόλο που με κάποιες απ'αυτές υπήρξαν στιγμές που ήμουν στο τσακ να νιώσω ότι «με βύθιζαν στα πιο βαθιά χασμουρητά». Το σίγουρο ήταν πως τελικά μου άρεσαν, άλλες μετρίως, άλλες αρκετά και τέσσερις από αυτές ( Ο Θίασος, Ο μελισσοκόμος, Το βλέμμα του Οδυσσέα και Αιωνιότητα και μια μέρα) πολύ, όχι μόνο μες την αίθουσα αλλά και μια δυο μέρες μέρες μετά την προβολή τους συνέχισα να ανασαίνω στον κόσμο τους.