Δοκίμιο - στοχασμοί

Δοκίμιο - στοχασμοί (25)

liza«Πρόκειται να γίνεις Ντοστογιέφσκι»;

Η ερώτηση ήρθε απρόσμενα, έπεσε σαν παραγινωμένο φρούτο από το δέντρο  και μάλλον περίμενε απάντηση. (Υποθέτω πνευματώδη). Μου την υπέβαλε ένας ηλικιωμένος «άνθρωπος των γραμμάτων» (τα εισαγωγικά στην περίπτωση δεν έχουν ειρωνική απόχρωση, μάλλον εκφράζουν την αμηχανία μου στον προσδιορισμό του καταλληλότερου χαρακτηρισμού του εν λόγω προσώπου, δικηγόρου στο επάγγελμα, ασχολούμενου επί χρόνια με την συγγραφή δοκιμίων φιλοσοφικού χαρακτήρα).

 pol4Ο πιο σκληρός μοντερνισμός συγκρούεται με έναν εξίσου σκληρό ρομαντισμό.

Ο Ταρκόφσκι από το 1977 μέχρι το 1983 παράγει μια σειρά φωτογραφιών polaroid με μια μηχανή που του χάρισε ο ιταλός σκηνοθέτης Michelangelo Antonioni. Αν και ακόμα δεν έχουν δημοσιευτεί όλες οι φωτογραφίες του αρχείου, η σειρά φωτογραφιών είναι χωρισμένη κατά βάση σε δύο κατηγορίες, οι πρώτες τραβηγμένες στην ρωσική επαρχεία με την οικογένεια του, οι δεύτερες στην Ιταλία προετοιμάζοντας την ταινία “Νοσταλγία”. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν κάτι το οποίο ήταν ήδη γνωστό: ο Tarkovsky είχε μια ιδιαίτερη ματιά, και πίσω από τα μάτια του η αισθητική αντίληψη έβλεπε περισσότερα από όσα το ίδιο το φως πρόβαλε πάνω στο αισθητικό όργανο του ματιού. Οι φωτογραφίες του όμως, έδωσαν τροφή για μια επανεκκίνηση της συζήτησης γύρω από τις φωτογραφίες polaroid εν γένει, και θέτουν το ζήτημα κεντρικά: τι είναι αισθητικό σε ένα αισθητικό αντικείμενο. Και τι είναι μια polaroid;

gianarasΕίναι δύσκολο να γράψεις για τους ομοτέχνους σου και δη για συνομήλικους σου ή περίπου. Γιατί στην Ελλάδα θεωρούμε (δυστυχώς όχι αστοιχείωτα) πως κάθε αναφορά ή κείμενο συγγραφέα για συγγραφέα εμπεριέχει δόλο, πως η φάβα κρύβει σίγουρα λάκκο ή κάποιας μορφής συναλλαγή, και πως, αν μη τι άλλο, κάθε γραπτό γραφιά για γραφιά είναι οπωσδήποτε προϊόν ιδιοτέλειας.

drapΕίναι πλέον προσβάσιμο σε όλους/ες το υλικό της έρευνας για τον "Προσφυγικό Πειραιά" που πραγματοποίησε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τη στήριξη της Περιφέρειας Αττικής.
Ακολουθούν λεπτομέρειες από τη σημερινή ανάρτηση του Νίκου Μπελαβίλα στο χρονολόγιό του στο facebook;

stivenΟι τρεις πολύτιμες συμβουλές του νομπελίστα φυσικού Στίβεν Γουάινμπεργκ, βγαλμένες μέσα από τη δική του διαδρομή, που με τις κατάλληλες στοχαστικές προσαρμογές, μπορεί κανείς να ακολουθήσει στη ζωή του, όποιο κι αν είναι το επάγγελμά του. Οταν ο φυσικός ήταν πρωτοετής φοιτητής ήταν ιδιαίτερα αγχωμένος, γιατί διαπίστωσε ότι υπάρχουν άπειρα βιβλία που πρέπει να διαβάσει για να συμπληρώσει τις γνώσεις του.

kathim36Ο κύριος Γκρι λέει: Υπάρχει μια σκηνή στη «Βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη», την τελευταία ταινία του Γούντι Αλεν, που δύσκολα σου φεύγει απ’ το μυαλό. Ποια είναι αυτή; Και όμως, δεν είναι στους βροχερούς δρόμους του Μανχάταν, αλλά σε εσωτερικό χώρο.

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ κάθεται στο πιάνο, παίζει –και τραγουδάει– το κλασικό «Everything happens to me» ( Όλα τα τραγούδια του άρθρου στο τέλος). Μέσα απ’ το δωμάτιό της, η Σελένα Γκομέζ ετοιμάζεται για να βγουν ξανά έξω. Η μουσική που έρχεται απ’ το σαλόνι την κάνει να σταματήσει ό,τι κάνει και να καθίσει σκεφτική με την πλάτη στο παράθυρο.

giannaras2Αμορφωσιά κι αγραμματοσύνη είναι να παίρνεις τη θωριά του γράμματος για γράμμα. Το περιτύλιγμα για περιεχόμενο. Οι μεγαλύτεροι σήμερα απατεώνες κι εγκληματίες είναι υποδείγματα "ευπρέπειας" και φοράνε τις ακριβότερες γραβάτες. Κι είναι πάντοτε στην τρίχα την ώρα που επενδύουν στην οικονομική και στη φυσική καταστροφή χωρών ολάκερων, γιατί τίποτα που βγάζει χρήμα δεν είναι ντροπή.

pascalΤο χρήμα προσφέρει τη μοναδική πολύτιμη αξία σ’ αυτό τον κόσμο: προσφέρει χρόνο, την ανεξάντλητη αφθονία του χρόνου. Υπό αυτή την έννοια, είναι απελευθερωτικό.

Όταν λείπει, η ύπαρξη συρρικνώνεται σε ένα αιώνιο παρόν που μας φυλακίζει.

Ξεχώριζα πάντοτε τον βιοπορισμό από το νόημα της ζωής. Μερικές φορές τα δύο αυτά συνέπιπταν, χωρίς όμως να αποφεύγω τις αγγαρείες.

hapinessΕλάχιστα βιβλία ψυχολογίας και ψυχανάλυσης έχω διαβάσει. Ελάχιστα σε σχέση με αυτά που διαπραγματεύονται θέματα από άλλα γνωστικά πεδία. Κι αυτό γιατί δεν μου πήγαιναν. Έχει πολλάκις αποδειχθεί ότι η ροπή μου, έτσι όπως διαμορφώθηκε στα χρόνια που φτιάχτηκα, ήταν πιο πολύ προς τα άγνωστα κι αδιάβατα του έξω κόσμου από ότι προς το ανεξέλεχτο χάος του μέσα.

Ένα από τα ελάχιστα είναι "Η υπόθεση της ευτυχίας" του καθηγητή θετικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Τζόνοθαν Χάιντ ( Νέα Υόρκη, 1963), που το διάβασα και το καταευχαριστήθηκα στην αρχή της χρονιάς και τώρα το ξαναδιαβάζω - αφού βλέπετε φέτος και μέχρι στιγμής ήμουν άτυχος με τα περισσότερα από τα βιβλία που αγόρασα. Μια παρουσίαση του βιβλίου την έκανα πριν οχτώ μήνες στη σταγόνα (εδώ ). Στο παρόν άρθρο μπορείτε να διαβάσετε τον επίλογο του εξαιρετικού κατά την ταπεινή ψυχολογικά γνώμη μου αυτού του βιβλίου των Πανεπιστημιακών εκδόσεων Κρήτης, 257 σελ. 

xaritomeniaΤο να εξασκείται κανείς στις αρχαιοελληνικές αρετές της σοφίας και του θάρρους είναι ένα πράγμα. Το να είναι διαρκώς χαρούμενος με τον αμερικανικό τρόπο είναι κάτι άλλο που τελικά μοιάζει με ψύχωση. 

Πριν από χρόνια βρέθηκα σε μία τελετή προσκόπων κάπου στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείας, όπου και εισέπνευσα το αμερικανικό πνεύμα, αφιλτράριστο. Οι στολές των προσκόπων είχαν ραμμένες πάνω τους αστέρια και λωρίδες, δίπλα στα διακριτικά τους. Μπροστά σε μία υπερμεγέθη αμερικανική σημαία βρεθήκαμε όλοι μαζί να προσευχόμαστε στον άγνωστό, ασαφή Θεό της Αμερικής, ευχαριστώντας για την ύπαρξη μας και ζητώντας κάποιο είδος δύναμης ή προστασίας.    Μετά τα αγόρια απήγγειλαν τον προσκοπικό κώδικα: μια δέηση για να είναι αξιόπιστοι, αφοσιωμένοι, χρήσιμοι και... χαρούμενοι.   

Σελίδα 1 από 2