Δοκίμιο - στοχασμοί (197)
Γιατί δεν βγαίνουν πια καλά τραγούδια;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Δήμητρα Βασιλειάδη Δεν βγαίνουν πια καλά τραγούδια. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε με αυτή την πρόταση, αλλά την ακούω όλο και πιο συχνά να “παίζει” σε συζητήσεις μουσικόφιλων και μη, αλλά και σε διάφορα μέρη του διαδικτύου. Ψάχνοντας λίγο περισσότερο, αρκετοί ανέφεραν ότι υπάρχει έλλειψη πρωτοτυπίας, απουσία νοήματος στους στίχους και αρκετή επανάληψη στη μουσική. Για να ρίξουμε μια ματιά, λοιπόν, αν όντως ισχύουν τέτοιου είδους ισχυρισμοί και πώς έχει διαμορφωθεί, τόσο ανέμπνευστο, το σημερινό μουσικό τοπίο.
Έστριψα κι εγώ αλλοπαρμένος και καλοδιάθετος στα στενά της Πλάκας από την πολύβουη Αμαλίας, χωρίς να χαμηλώσω το ραδιόφωνο, του Yorgos Kyriakopoulos, στο fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Χτες βράδυ τέλειωσα πολύ αργά τη δουλειά και οδηγούσα αποκαμωμένος την μαρτυρική απόσταση Μαρούσι-Πλάκα ακούγοντας στη διαπασών το Γ' Πρόγραμμα με μισάνοιχτα παράθυρα. Λόγω απεργίας συντακτών και εργαζόμενων στα ΜΜΕ, το ραδιόφωνο είχε μία πολύ ευχάριστη κονσέρβα παλαιών ηχογραφήσεων Γερμανόφωνης μουσικής, από Γκλούκ στα γερμανικά (πολύ γέλασα με το Οϊριντίκε/Ευδυδίκη) μέχρι Παπαγκένο. Έμπαινε και ο ανοιξιάτικος αέρας, είχε και λιγότερη κίνηση από την συνηθισμένη, αφού είχε πάει κοντά 10 η ώρα, έστριψα κι εγώ αλλοπαρμένος και καλοδιάθετος στα στενά της Πλάκας από την πολύβουη Αμαλίας, χωρίς να χαμηλώσω το ραδιόφωνο.
Το κρυφό διαμάντι της Αντιγόνης που το κατεργάστηκε ο δεξιοτέχνης του λόγου Τζορτζ Στάινερ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στις ειδήσεις που αφορούν βίαια περιστατικά διακρίνουμε την κορυφή του παγόβουνου ενός μακελιού που όσο κι αν αντιστεκόμαστε καταφέρνει και μας διαβρώνει. Ότι γύρω μας και μέσα μας γίνεται ο κακός χαμός είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί. Ακόμα κι αν δεν παίρνουμε συχνά μέρος σε διαξιφισμούς ή δε γινόμαστε μάρτυρες τσακωμών που φτάνουν έως και συμπλοκές πάσης φύσεως, όλοι δίνουμε την εντύπωση πως μοιάζουμε μ'αυτούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας με τεντωμένα νεύρα και αναβράζοντες θυμούς. Ένας λόγος που μας διαπερνά μία νέου τύπου δυσθυμία είναι τα πάσης φύσεως αδιέξοδα που διαρκώς πληθαίνουν. Κι αυτή ίσως να είναι η κύρια αιτία ότι είναι δύσκολο να διαφέρουμε αισθητά από εκείνο το αγριεμένο πλήθος που ψάχνει αφορμή να βγάλει τα νύχια του έξω για να αρπαχτεί ακόμα και για ψύλλου πήδημα.
ΘΑΛΗΣ + ΦΙΛΟΙ, το βιβλίο του μήνα: Πως μαθαίνουμε, του Γάλλου γνωσιακού νευροεπιστήμονα Stanislas Dehaene
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Πώς μαθαίνουμε; Το βασικό ερώτημα, που απασχολεί το ανθρώπινο είδος εδώ και αιώνες, διερευνά, μέσα από δεκάδες επιστημονικά παραδείγματα, ο Γάλλος γνωσιακός νευροεπιστήμονας Stanislas Dehaene στο βιβλίο του με τίτλο: «Πώς Μαθαίνουμε. Γιατί ο εγκέφαλός μας μαθαίνει καλύτερα από οποιαδήποτε μηχανή … προς το παρόν» (Εκδόσεις ΤΡΑΥΛΟΣ).
Σε μία εποχή που η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και των «έξυπνων» γλωσσικών μοντέλων κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα, το βιβλίο του Γάλλου νευροεπιστήμονα μετατοπίζει τη συζήτηση από τα πρόσφατα τεχνολογικά επιτεύγματα στις αξεπέραστες μαθησιακές δυνατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Όλοι γερνάμε ακόμα και τα νεογέννητα, ναι, αλλά πως και γιατί; Δηλωμένος στόχος πάντως τους τελευταίους αιώνες είναι να ζούμε όλο και πιο πολύ και όλο και πιο καλά
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Γιατί αυτή η αναφορά στο αυτονόητο; Διότι κυκλοφόρησε ένα ενδιαφέρον και διαφωτιστικό βιβλίο πάνω στις αιτίες και τους μηχανισμούς των γηρατειών και το «κυνήγι» της αθανασίας, στο πλαίσιο ενός επιστημονικού κλάδου που γνωρίζει μεγάλη άνθηση τα τελευταία χρόνια, αντανακλώντας μια διαχρονική, διακαή όσο και «βλάσφημη», για μερικούς, ανθρώπινη επιθυμία.
Όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν ημερομηνία λήξης, υπακούοντας στον αλγεινό νόμο της εντροπίας, που δεν είναι όμως κοινή για όλους. Κάποια έντομα ζουν λίγες μόλις ώρες, ο καρχαρίας της Γροιλανδίας, πάλι, ξεπερνά τα 400 χρόνια. Οι θαλάσσιες χελώνες φτάνουν τα 150 ενώ η ύδρα (όχι η Λερναία!) και ένα είδος τσούχτρας που έχουμε και στη Μεσόγειο είναι, θεωρητικά, αθάνατα είδη.
Περί απληστίας, του Νικόλα Σεβαστάκη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
«Η λέξη ‘ελεφαντόδοντο’ ακουγόταν παντού, στους
ψίθυρους, στους αναστεναγμούς. Θα έλεγες πως
προσευχόταν σε αυτή τη λέξη. Μια αποφορά βλακώδους
πλεονεξίας τύλιγε τα πάντα, σαν οσμή από ψοφίμι.»
Τζόζεφ Κόνραντ, Η καρδιά του Σκότους,
(μετ: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου), Δώμα.
Κάθε φορά που ο λόγος επιστρέφει στο θέμα της απληστίας, ηχούν στα αυτιά μας τα λόγια του χρηματιστή Γκόρντον Γκέκο από τη Wall Street του Όλιβερ Στόουν. H περιβόητη φράση στα χείλη του Μάικλ Ντάγκλας «η απληστία είναι καλό πράγμα»[1] (greed is good) έχει μείνει στη μνήμη μας σαν συνθηματικό της εποχής του νεοφιλελεύθερου, χρηματιστικού καπιταλισμού και των υπερβολών του.
Yorgos Kyriakopoulos, από το fb. Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ
Καμμιά φορά στην μεγάλη Τέχνη είναι εκείνη η λεπτομέρεια που διηγείται όλη την ιστορία. Όλο το πάθος, την δύναμη, την λύσσα. Είναι εκείνη η λεπτομέρεια που σε κάνει να συμμετέχεις στο δρώμενο με κομμένη την ανάσα. Είναι αυτή που έχει φυσήξει την ζωή στην πέτρα. Κι ενώ μπορεί να είναι ένα βλέμμα, μία στάση, μία κίνηση στιγμιαία, είναι ταυτοχρόνως και αυτή που δίνει όλη την αιωνιότητα στο έργο. Κι αυτή που του εξασφαλίζει την οικουμενική κατανόησή του.
Βερολίνο, Μουσείο Περγάμου, 08.07.13
Όλια και Χρήστος, δυο γάργαρα ρυάκια που σμίξανε μέσα μου κι ένιωσα όμορφα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Χρήστος Μποκόρος. Τίποτα ιδιαίτερο, λίγο γαυράκι, βλήτα, ψωμάκι ζυμωτό, πανσέληνος Ιουλίου πάνω απ’ το Μικρολίμανο, αργός περίπατος νυχτερινός, όλα τριγύρω λουσμένα φως, τα βοτσαλάκια, η μικρή Σταλίδα και τα νερά, ο Προφητηλίας κι η Αγιαματρώνα μικροχτισμένα στην αμμουδιά, παιχνίδια, τάματα, ανθρωποτέχνη, μια σημαιούλα στα σκοτεινά, τίποτα ιδιαίτερο, όλα κοινά, συνηθισμένα κι ωστόσο υπάρχουνε βεβαιωμένα μοναδικά, είναι τεκμήρια, στοιχεία ζωής, σταθμοί ενός βλέμματος, μνήμη βιωμένη, στιγμή ακριβής, σημάδια αδιάψευστα μιας ζωντανής διαδρομής.Κόκκινα, μπλε κι άσπρα καϊκάκια σε ταξίδι θα με πα θα με πάρετε καλέ;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τις έβλεπε από πολύ κοντά και όχι για πρώτη φορά. Ήξερε ότι ως προς τη θέση εργασίας τους, τυπικά και οι τρεις ήταν ίσες. Ως προς την ελευθερία κινήσεων, ή μία είχε τους πόντους της μαθητευομένης, η άλλη μάλλον από το κατεκτημένο ρόλο της στον χώρο δουλειάς και η τρίτη από την εμπειρία της.
Αξίωμα Ι, που άπειρες φορές έχει επαληθευτεί στην πράξη, όταν φυσικά έχεις μάτια για να βλέπεις. Η ισότητα λοιπόν και η ελευθερία, μόνο κατ'εξαίρεση είναι δυνατό να συνυπάρχουν. Η μία ασυναίσθητα ροκανίζει την άλλη φτάνοντας μέχρι το σημείο ακόμα και να την ακυρώνει στην πράξη. Οι ορατοί και οι αόρατοι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι κατά κανόνα διαφορετικοί. Αυτό πάντως που είναι δεδομένο είναι η εγγενής αντιπαλότητά τους και στο δημόσιο βίο και στον ιδιωτικό.
Στο Βιβλιοβούλιο για το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη " Πώς το παιδί μαθαίνει να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το ΒΙΒΛΙΟΒΟΥΛΙΟ είναι μία από τις καλές εκπομπές που ξεκίνησε να προβάλλεται στο Κανάλι της Βουλής στα τέλη του 2018 . Την αρχισυνταξία και την επιμέλεια την έχει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής και όπως μαρτυρά και ο τίτλος της θέμα της είναι το βιβλίο.
Την Κυριακή 4.6 καλεσμένοι της εκπομπής ήταν ο ψυχίατρος και συγγραφέας Νίκος Σιδέρης και ο ομότιμος Καθηγητής Παιδοψυχιατρικής Δημήτρης Αναγνωστόπουλος. Το κάλεσμα έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου βιβλίου του Ν.Σιδέρη «Πώς το παιδί μαθαίνει να ζητά λαβαίνοντας υπόψη και τον άλλον» (εκδ. Αρμός 2022)". Πάνω σ'αυτό οι καλεσμένοι συζήτησαν με τον Μανώλη Πιμπλή και βρήκαμε ενδιαφέροντα αυτά που ειπώθηκαν.