Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2023 16:52

Κόκκινα, μπλε κι άσπρα καϊκάκια σε ταξίδι θα με πα θα με πάρετε καλέ;

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

kaikakiaΤις έβλεπε από πολύ κοντά και όχι για πρώτη φορά. Ήξερε ότι ως προς τη θέση εργασίας τους, τυπικά και οι τρεις ήταν ίσες. Ως προς την ελευθερία κινήσεων, ή μία είχε τους πόντους της μαθητευομένης, η άλλη μάλλον από το κατεκτημένο ρόλο της στον χώρο δουλειάς και η τρίτη από την εμπειρία της.

Αξίωμα Ι, που  άπειρες φορές έχει επαληθευτεί στην πράξη, όταν φυσικά έχεις μάτια για να βλέπεις. Η ισότητα λοιπόν και η ελευθερία, μόνο κατ'εξαίρεση είναι δυνατό να συνυπάρχουν. Η μία ασυναίσθητα ροκανίζει την άλλη φτάνοντας μέχρι το σημείο ακόμα και να την ακυρώνει στην πράξη. Οι ορατοί και οι αόρατοι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι κατά κανόνα διαφορετικοί. Αυτό πάντως που είναι δεδομένο είναι η εγγενής αντιπαλότητά τους και στο δημόσιο βίο και στον ιδιωτικό.

Αυτοί που με την αξία τους και τις δικές τους πλάτες έγιναν αστέρια, αστεράκια, αστερίσκοι σε κάποιο τομέα έχουν ανάγκη από περισσότερες ελευθερίες κινήσεων για να λάμψουν όσο μπορούν, και για να κερδίσουν αυτά που τραβά η ψυχή τους. Αυτή που τότε είναι πιο εύκολο να γίνει άπληστη εις βάρος φυσικά των πολλών.  

Κι αυτοί που τους αρμόζει να μην γίνονται πιόνια συνανθρώπων τους, υποχείρια καταστάσεων, ενίοτε δίνουν σκληρές μάχες για να ισχύουν κανόνες που θα επιβάλλουν στην πράξη την ισότητα όλων όσων εμπλέκονται σε μια υπόθεση, όλων όσων έχουν να επιλύσουν ένα κοινό πρόβλημά τους, να φέρουν εις πέρας ένα έργο ή ισότητα απέναντι στους θεσμούς, μην προσμετρώντας συχνά ότι οι ξεχωριστοί, λατρεμένοι ή όχι, θα καταπιέζονται.  

Μια μέρα παρακολουθούσε τις τρεις, ως ασθενής κι αυτός, να προσπαθούν να φέρουν εις πέρας μία συγκεκριμένη ιατρική πράξη. Η ισότητά τους ήταν φανερό ότι δεν θα τις βοηθούσε να το καταφέρουν από τη στιγμή που έπρεπε να γίνουν γρήγορα συγκεκριμένες κινήσεις και να παρθούν αποφάσεις και προφανώς όχι με ψηφοφορίες. Το ίδιο και η ειδική ελευθερία της κάθε μιας που το μόνο που εγκυμονούσε ήταν οι μικρές ορατές και αόρατες κόντρες τους. 

Αξίωμα ΙΙ: Το να θέλει κάποιος ή κάποιες συλλογικότητες σε μια συγκεκριμένη κατάσταση να προχωρήσουν τα πράματα για να προκύψει το αναγκαίο έργο, αποφασισμένος/οι να ισχύσουν και οι αρχές και της ισότητας και της ελευθερίας, είναι σαν να θέλει/ουν στην παρτίδα αυτή να είναι μονά ζυγά δικά του/τους.

Τι λείπει για να προκύψει το έργο, όχι θεωρητικά, αλλά στις πράξεις της πραγματικής ζωής; Η συνεργασία, απαντάει η ιστορία του ανθρώπινου είδους, μία ικανότητά του που αποδεδειγμένα τον βοηθάει να τα βγάζει πέρα με ισχυρότερους αντίπαλους και να λύνει δύσκολα προβλήματα. Η συνεργασία, που δεν είναι μία επινόηση, αλλά μια επιλογή που οι άνθρωποι μέσα στις χιλιετίες την εφάρμοσαν εξ ανάγκης πολλές φορές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με αξιόπιστα έως αξιοθαύμαστα αποτελέσματα. Και είναι τόσο πιο αποτελεσματική όσο, πέρα από την θέληση να πετύχουν οι συνεργαζόμενοι το στόχο τους, τους δένουν και δυνατά συναισθήματα. Όλα αυτά ενισχύονται όταν είναι φανερό ότι από την ολοκλήρωση του έργου ρητά ή άρρητα είναι συμφωνημένο να επωφεληθούν όλοι, υλικά, κοινωνικά, ψυχολογικά. Επίσης όταν αυτοί που λόγω συγκυριών και ικανοτήτων διαμορφώνουν τις λύσεις νιώθουν δεσμευμένοι απέναντι στους συνεργάτες να τις θέτουν κάθε φορά σε δημόσια συζήτηση, και στην περίπτωση ανάγκης ψηφοφοριών να θεωρούνται όλοι οι ψήφοι ισότιμοι. Στην ιστορία αυτή τη συνεργασία κάποια στιγμή, όταν οι ανυπεράσπιστοι έδιναν σκληρές μάχες εναντίον αδίστακτων ισχυρών, την βάφτισαν αλληλεγγύη.

Οι τρεις νοσοκόμες βιώνοντας την ευθύνη να κάνουν μία ιατρική πράξη που είχε ανάγκη εκείνη τη στιγμή ο ασθενής τους, και έχοντας ήδη καλές σχέσεις μεταξύ τους, όπως τουλάχιστον είχε αντιληφθεί μεταφράζοντας σημάδια της συμπεριφοράς τους, κατάφεραν συνεργαζόμενες να πετύχουν το στόχο τους δίχως να προκαλέσουν η μία στην άλλη ούτε αμυχές.  

Τέλος καλό όλα καλά κι ανθισμένα στο κοινό τους κήπο; Όχι βεβαίως, μία στρογγυλεμένη εκδοχή είναι αυτή για να μη δώσουμε βάρος και στην αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι ένα ατελές όν, με πλήθος ανεξέλεκτες αντιφάσεις, εξ ου και τα αγκάθια που φυτρώνουν όλες τις εποχές σ'αυτόν τον κήπο της ζωής του. Αγκάθια λέμε, που εξ αιτίας τους οι αψιμαχίες δίνουν και παίρνουν, οι συγκρούσεις οξύνονται μέσα σε μια περιρρέουσα όξυνσης ανισοτήτων και καταπίεσης και αρκετά συχνά μαίνονται οι πόλεμοι μέσα μας, δίπλα μας και κάπου στα σύνορα. Κι αυτό συμβαίνει όταν τα περισσότερα από τα προβλήματα που τους προκαλούν θα μπορούσαν να λυθούν μέσω της συνεννόησης, με τη δύναμη της λογικής και με  ψήφο εμπιστοσύνης στο βασίλειο της ειρήνης.

Το βέβαιο είναι πως ένα τέλος με το ζήσαμε κι εμείς καλύτερα σ'αυτόν τον κόσμο των ποικίλων συμφερόντων δεν προκύπτει παρά περιστασιακά και για λίγο και πως όλα τα ανθρώπινα παίζονται και ξαναπαίζονται μετεωριζόμενα ανάμεσα στους επί της γης παραδείσους και κολάσεις. Και που  για να μην ξεχνιόμαστε, αυτές οι θερμόπληκτες, μπορεί και να προκύπτουν ακόμα και όταν οι προθέσεις μας είναι καλές ή ακόμα και όταν οι υπό το μηδέν συνάνθρωποί μας λόγω απάθειας, αδιαφορίας και αναισθησίας, είναι στα πάνω τους. 

Ο Κριστόφ Κισλόφσκι (Βαρσοβία, 1941-1996) τα χρόνια '93-'94 γύρισε στη Γαλλία τρεις ταινίες, τη Μπλε, τη Λευκή και την Κόκκινη, που τυγχάνουν τα χρώματα της γαλλικής σημαίας, αυτά που συμβολίζουν από τα χρόνια της επανάστασης την Ελευθερία, την Ισότητα και την Αλληλεγγύη. Στην πρώτη ταινία, η αγάπη δίνει φτερά στην ελευθερία, στη δεύτερη, ο έρωτας είναι η φωτιά που θερμαίνει την ισότητα και στην τρίτη η συναισθηματική επικοινωνία βάζει μπρος στην αλληλεγγύη.

Τις είδα για μια ακόμα φορά πρόσφατα, όταν άρχισε να ερεθίζει το μυαλό μου αυτό το περιστατικό με τις τρεις νοσοκόμες.

Κι όταν παράλληλα ένιωσα την έντονη επιθυμία για συναντήσεις φίλων ακόμα και για να τα πούμε και να τα πιούμε γύρω από ένα ταβερνήσιο τραπεζάκι εις υγείαν της φιλίας μας. Είναι από τις φάσεις εκείνες όπου ημερήσια διάταξη δεν υπάρχει, ούτε αρχηγός και οι ομοτράπεζοι νιώθουν ίσοι και ελεύθεροι να πουν ότι θέλουν συμφωνώντας και διαφωνώντας αενάως και στην καλύτερη με πάθος και με χιούμορ. Το παράδοξο είναι πως των καλοδιάθετων η ελαφρά μέθη τους ενώνει κουλατρίζοντας την ελευθερία του καθενός και την ισότητα όλων ώστε να συνυπάρχουν με αδιαπραγμάτευτο στόχο την απόλαυση στιγμών κοινής ζωής.

Να παίξουν οι μουσικοί. Είναι αυτές οι μικρές κινητές γιορτές που μέσα στην πολυπλοκότητα της ζωής μας δίνουν χείρα βοηθείας για να μας εμποτίσουν κάποιες νέες/παλιές ελευθερίες απ'αυτές που έστω και για λίγο μας κάνουν ανθρώπους ικανούς να μοιραζόμαστε. 

Διαβάστηκε 751 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 01 Αυγούστου 2023 09:10
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση