Ξεκαλοκαιριάζω στην Αθήνα εν μέρει από επιλογή, εν μέρει από σύμπτωση, τυχαία. Ξέρεις, δεν είναι κάτι ξαφνικό ή απαραβίαστο, δεν πετάγεσαι κάποια ωραία πρωία απ' το κρεβάτι για να πεις «από δω και πέρα εγώ δεν εγκαταλείπω την Αθήνα τα καλοκαίρια». Κάπως τα φέρνει η ζωή, κάπως τα φτιάχνουμε κι εμείς με το κεφάλι μας, κι όλο αυτό αντανακλά μια βαθύτερη διάθεσή μας. Γιατί η ζωή μπορεί να στα φέρει και κάπως αλλιώς, κι εσύ να διαλέξεις αυτό κι όχι εκείνο, ή εκείνο κι όχι αυτό.
Το κείμενο «Οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» κυκλοφορεί μαζικά παγκοσμίως -σχεδόν σε όλες τις γλώσσες- και κάνει θραύση στο διαδίκτυο, αφού το έχουν διαβάσει μέχρι τώρα εκατομμύρια άνθρωποι απ’ άκρου εις άκρον του πλανήτη.
Αν γράφονται τώρα τούτες οι γραμμές είναι γιατί θεωρούμε πως έχει ξεπεραστεί ένα όριο αν(τ)οχής. Η καθημερινότητα όλο και τείνει να απευθύνεται σε ασθενείς. Γενικώς, υπάρχει πρόβλημα, στο οποίο, όπως κι αν αυτό οριστεί, απ’ όπου κι αν πηγάζει, οι καλλιτέχνες δεν αποτελούνε λύση. Αυτό που επείγει είναι να επανεφεύρουμε το ίδιο το νόημα της καλλιτεχνικής πράξης. 
Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα; ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ. Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;
I.
Στην Ελλάδα αυτοί που ξέρουν τι ακριβώς είναι το "ποίημα", είναι νομίζω ελάχιστοι.
Τα τελευταία χρόνια κάθε σοβαρή αναφορά στην αστυνομική λογοτεχνία, περιλαμβάνει οπωσδήποτε τον Ρέιμοντ Τσάλντερ και τον ήρωά του Φίλιπ Μάρλοου. 
Το πρώτο δεδομένο: Οι λέξεις και οι έννοιες που επιβιώνουν μέσα στους αιώνες συχνά αλλάζουν σημασία. Και το δεύτερο: Οι άνθρωποι, που στα πλαίσια μιας θρησκείας, μιας φιλοσοφίας, μιας ιδεολογίας, ενός κινήματος ή μιας στάσης ζωής επιλέγουν κάτι αλλιώτικο από το καθιερωμένο, πάντα είναι στην αρχή λίγοι. Αν τα πράματα οδηγηθούν σε μεγάλη κόντρα με τους πολλούς, τότε αυτούς που τελικά ηττώνται στην αναμεταξύ τους διαμάχη, οι νικητές τους αποκαλούν αιρετικούς. 
Ο "αίνος" αυτός εκφωνήθηκε την Παρασκευή 4.5 κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης:
1. Από το αποτυχημένο παρελθόν στο επιτυχημένο μέλλον;
Με αφορμή τα μικρά «πειράματα εργατικής και κοινωνικής αυτοδιαχείρισης» που συντελούνται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα, αλλά και την λεγόμενη «κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία» που προωθεί η σημερινή αριστερή κυβέρνηση δημοσιευουμε μια δικιά μας εποικοδομητική κριτική, και ένα κείμενο/ μελέτη του Μάρτιν Μπούμπερ για τα Πειράματα εργατικής και κοινωνικής αυτοδιαχείρισης τον 19ο αιώνα* για να διαπιστώσουμε το πως και γιατί αυτά τα πειράματα ή απέτυχαν και διαλύθηκαν, ή αφομοιώθηκαν από το καπιταλιστικό σύστημα.
Circus. Joan Miró. 1934