Δοκίμιο - στοχασμοί (197)
Μισογυνισμός: 4 καθημερινές συμπεριφορές που αποκαλύπτουν την παρουσία του στη ζωή μας
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Παναγιώτα - Μαρία Καλύβα. Ο μισογυνισμός είναι ένα φαινόμενο που ακούμε συχνά, όλο και περισσότερο, αλλά τι ακριβώς σημαίνει; Πρόκειται για την εχθρική ή υποτιμητική στάση απέναντι στις γυναίκες και εκφράζεται σε πολλές διαφορετικές μορφές και βαθμούς. Αν και φαίνεται ξεκάθαρο, ο μισογυνισμός είναι ένα περίπλοκο κοινωνικό και ψυχολογικό ζήτημα που επηρεάζει τόσο τις γυναίκες όσο και την ευρύτερη κοινωνία.
Τι είναι ο μισογυνισμός;
Κυριακή Μπεϊόγλου. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ικαρος το εμβληματικό βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι «Τα σχόλια του Τρίτου». Η πρώτη έκδοση του βιβλίου είχε γίνει το 1980 από τις εκδόσεις Εξάντας, σε επιμέλεια του Γιώργου Χρονά.
Όταν σχολιάζω, γίνεται μεσημέρι. Και θα πρέπει να λογαριάζω την πνευματική δεκτικότητα ορισμένων νεαρών δημοσιογράφων, νεαρών τρόπος του λέγειν, που περιφέρονται αυτάρεσκα σαν μύγες πάνω απ’ τα εφήμερα ερωτήματα, πιστεύοντας ακράδαντα πως γνωρίζουν τις απαντήσεις και, το χειρότερο, πιστεύοντας πως ασκούν εξουσία με το να πηγαινοέρχονται αδιάκοπα μες στις σκανδαλοθηρικές λεπτομέρειες των εντόπιων γεγονότων. Επίσης θα πρέπει να αποδεικνύω τ΄ αυταπόδεικτα, για να μην τύχει και θιγούνε πρόσωπα, σχήματα ιερά, οργανισμοί δημόσιοι και δημοσίου δικαίου, γραφεία ιδιαιτέρων και υπουργεία».
Τι λε ρε παιδί μου, από την "κουρά" στο "κουράστηκα" είναι περίπου 21 αιώνες δρόμος;
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Παύλος Μεθενίτης. Τον Οκτώβριο του 1945, στο Ναγκασάκι, λίγους μήνες μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα του Αυγούστου, ένα δεκάχρονο αγόρι είχε στηθεί με τις ώρες σε στάση προσοχής έξω από το κρεματόριο, με το νεκρό αδελφάκι του δεμένο στην πλάτη του, περιμένοντας τη σειρά του για να παραδώσει το κορμάκι του μωρού στη νεκρική πυρά. Ενας φαντάρος τού πρότεινε να τον απαλλάξει από το βάρος και να κρατήσει αυτός για όσο χρειαζόταν το πεθαμένο παιδάκι. Ο μικρός αρνήθηκε, λέγοντας πως δεν κουράστηκε, «γιατί δεν είναι βάρος, είναι ο αδελφός μου».
Ένα μικρό απόσπασμα από το "Περί μέθης" του Κωστή Παπαγιώργη + ένα σταγονίσιο σχόλιο
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Νίκος Γεωργιάδης. "[...] επιβάλλεται μια βασική διάκριση εκείνων που πίνουν για να έρθουν στο κέφι από τον -ας πούμε τη λέξη- επαγγελματία μέθυσο.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την πασίγνωστη ατμόσφαιρα του πανηγυριού, του γάμου, της πολυπρόσωπης συντροφιάς, που χρησιμοποιεί το αλκοόλ σαν παυσίπονο και μεγεθυντικό μετασχηματιστή της απόλαυσης. Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει αυτά τα (ομηρικής καταγωγής) ξεφαντώματα. Μέσα τους πάλλει η ψυχή της κοινότητας.
Τους λείπει όμως η πένθιμη εσωτερικότητα που διακρίνει την κατάσταση του αληθινού μέθυσου. Ο τελευταίος δεν πίνει για να ξεχάσει - αντίθετα με το πιοτό ανασταίνεται η μνήμη του.
Γωνιές στο ημίφως των φετινών Νόμπελ που τις φώτισα με το κεράκι μου παρακαλώ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αυτά τα θεωρητικά για τα Νόμπελ γενικά πιστεύω ότι έχουν την μικρή τους σημασία. Μετά την εισαγωγή ακολουθούν κάποια ειδικά και ενδιαφέροντα για μας στοιχεία για 5 φετινούς Νομπελίστες,
Διαβάζοντας φέτος τις ανακοινώσεις της Σουηδικής Ακαδημίας για τους λόγους που βράβευσαν με Νόμπελ επιστήμονες στους διάφορους κλάδους μου προέκυψε κάτι που μου συμβαίνει χρόνια τώρα. Αν λοιπόν εξαιρέσουμε τα Νόμπελ Ειρήνης και Λογοτεχνίας, όπου ο καθένας που θέλει μπορεί να έχει γνώμη, για τα υπόλοιπα τη γνώμη να έχει και να έχω, δεν κατάλαβα τίποτα. Και εκτιμώ πως ένα πολύ μεγάλο μέρος της ενήλικης ανθρωπότητας δεν θα πρέπει να καταλαβαίνει Χριστό πάνω σε ποιο θέμα διέπρεψαν οι βραβευμένοι και τι νόημα έχει.
....ήσυχη απαρατήρητη ελεύθερη -και Μουγκή; Της Όλιας Λαζαρίδου, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το κοριτσάκι πίσω -και πίσω από την δασκάλα -είμαι εγώ …την κοιτάζω και αναρωτιέμαι πως από κει πίσω βρέθηκα όχι απλώς μπροστά αλλά…. εντελώς μπροστά , πάνω στις σκηνες θεάτρων… Την κοιτάζω και αναρωτιέμαι
μήπως ήμουν τότε πιο ελεύθερη ;
μήπως
Η ομιλία του Χαρούκι Μουρακάμι, ίσως του πιο σημαντικού σύγχρονου Ιάπωνα συγγραφέα, όταν πήγε με τα χίλια ζόρια να παραλάβει το λογοτεχνικό βραβείο Ιερουσαλήμ το 2009, από το fb
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Ελένη Πρωτονοτάριου δια μέσου της Κυριακής Γεωροπαπαδάκου Λεκάτη
''...Ήλθα σήμερα στην Ιερουσαλήμ ως συγγραφέας, δηλαδή ως επαγγελματίας
αφηγητής ψεμάτων.
Σήμερα, όμως, δεν προτίθεμαι να πω ψέματα.
Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ.
Υπάρχουν κάποιες ημέρες τον χρόνο που λέω την αλήθεια, και σήμερα είναι μία
απ΄ αυτές.
Επιτρέψτε μου λοιπόν να καταθέσω ένα πολύ προσωπικό μήνυμα.
Κάτι που έχω πάντα στο μυαλό μου όταν γράφω μυθιστορήματα.
Δεν έχω φτάσει ακόμα να το γράψω σ΄ ένα κομμάτι χαρτί και να το κολλήσω
στον τοίχο• θα έλεγα ότι είναι χαραγμένο στον τοίχο του μυαλού μου.
Και είναι το εξής :
Για τους συνανθρώπους μας που δεν είναι αυτό που κάνουν αλλά αυτό που είναι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Maria Dedousi. Ας φανταστούμε για λίγο τη σκηνή, που δεν είναι διόλου απίθανο να γίνει πραγματικότητα:
Ο Κλιντ Ιστγουντ, στα 94 του χρόνια, καθώς δίνει οδηγίες στον οπερατέρ του για τη νέα ταινία που σκηνοθετεί και στην οποία επίσης πρωταγωνιστεί, καταρρέει και πέφτει στο έδαφος. Ίσως σηκωθεί ξανά, ίσως και όχι· σε αυτές τις ηλικίες τίποτε δεν είναι βέβαιο και δεν έχει και τεράστια σημασία.
Ερχεται κάποτε κι εκείνη η παράσταση στης οποίας το φινάλε οι νεκροί δεν σηκώνονται και δεν υποκλίνονται για το χειροκρότημα. Φυγείν αδύνατον.
Ποιος, αναρωτιέμαι, θα πει για τον Ιστγουντ «μα, κι αυτός, δεν καθόταν σπίτι του, τι ήθελε κι έκανε ταινίες στα 94;»
Σκέψεις για τον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο με αφορμή μία φωτογραφία ενός λαϊκού σπιτιού στις αρχές του 20ου αιώνα, του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Βρήκα αυτή τη φωτογραφία (Α.Γιαννακόπουλος στην εξαιρετική Ομάδα "Παλιές Φωτογραφίες της Ελλάδας" - στο τέλος ο σύνδεσμος) και την περιέκοψα γιά να μεγεθύνω το θέμα που με ενδιέφερε : Ένα υπέροχο δίπατο σπιτάκι, ίσως στον χώρο της σημερινής Παιδικής Χαράς του απαστράπτοντος τότε Ζαππείου. Θα πρέπει να τραβήχτηκε ίσως στις αρχές του 20ού αιώνα.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν τελειώσει, η φασαρία και ο πανζουρλισμός στο μεγάλο κτίριο που φιλοξενούσε τους αθλητές από τα πέρατα του κόσμου έπαυσε, τα δέντρα που φυτεύτηκαν γιά να απομονώσουν το πολεοδομημένο αυτό κομμάτι της νέας "ευρωπαϊκής" πόλης μεγαλώνουν σιγά-σιγά, το εντευκτήριο (Αίγλη?) θα έχει ήδη πάρει τη θέση του στη φυσιολογική ζωή της πόλης, η οποία με τη σειρά της αρχίζει να σκαρφαλώνει και στον μακρυνό Λυκαβηττό.
Το στατιστικό θεώρημα «Bayesian» ή η προετοιμασία για το χειρότερο σενάριο είναι πιο αποτελεσματική από την πρόβλεψή του, της Ελεάννας Βλαστού
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Ελεάννα Βλαστού. Το ναυάγιο του «Bayesian» στη Σικελία είναι η θλιβερή ναυτική ιστορία που εξέπληξε με την ταχύτητα που εκτυλίχθηκε, τη σφοδρότητα της ατυχίας και τις αινιγματικές συμπτώσεις της. Tη στιγμή αυτή έχουμε πνιγμένους και επιζώντες, την αναμονή της κατάθεσης του καπετάνιου και ένα όμορφο σκαρί προς ανάδυση για πραγματογνωμοσύνη. Ιδιοκτήτης ήταν ο Μάικ Λιντς, απόφοιτος του Κέμπριτζ, που βάφτισε το ιστιοπλοϊκό προς τιμήν του Αγγλου θεολόγου και μαθηματικού (του 18ου αι.) Thomas Bayes, το στατιστικό θεώρημα του οποίου τον βοήθησε να κάνει περιουσία στον κλάδο της τεχνολογίας.