Στο λιμάνι του Πειραιά , η νύχτα είναι παράξενη. Μια ομορφιά μυστηριακή ντυμένη  με  πέπλα  σκιάς  και  ομίχλης. Συχνά κατεβαίνω τα βράδια στην είσοδο Ε1 και βλέπω τα βαπόρια να φεύγουν.

Οι  νύχτες του Νοέμβρη ,  χαμηλώνουν σαν τα θερισμένα στάχυα  που λυγίζουν,  και σκεπάζουν την υγρασία στα χωμάτινα πελάγη. Και απόψε ο νοτιάς  φέρνει ρίγος βαθύ.

 Όταν φεύγουν τα βαπόρια, το λιμάνι αδειάζει και αυτονομείται έτσι μπορώ να ακούσω τη  δική του φωνή  Με μια απλή ματιά μοιάζει ακίνητο,  όπως όλα στη στεριά.

Οι νύχτες στα Γιάννενα είναι ονειρικές, 

όλες τις εποχές έχουν μια θαμπάδα που ρίχνει πέπλο ακόμα

και στην πανσέληνο.  

Τέσσερις  νύχτες  πριν τη νέα σελήνη ήμουν στη μέση της λίμνης

κάτω από ένα εξασθενισμένο φεγγάρι, 

που όμως με ένα μαγικό τρόπο χρύσιζε τα δίχως μια ρυτίδα νερά. 

Μπορούμε να το πούμε;

Έχουμε μια ακόμη μεταφραστική επιλογή

ή είναι η μετάφραση που περιμέναμε;

Πρωτοδιάβασα Μπωντλαίρ ( Παρίσι, 1821 - 1867)

σε νεαρή ηλικία,

στους τοίχους του skippers

- όταν ακόμη ήταν σαν μια μικρή λέσχη -

και γοητεύθηκα από τα ποιήματά του. Με παρορμητισμό και αφέλεια, κράτησα μόνο

την αποδοχή και την αγάπη για τη σκοτεινή του πλευρά.

Μπαίνω

στο νοσοκομείο,

και κάθε ήχος

οικείος και ξένος

γίνεται ο παλμός της καρδιάς μου.

Μόλις  έληξαν οι  συμβάσεις εργασίας μου, τρία  πολύτιμα πρωινά του Ιουλίου, στον ΟΑΕΔ του Πειραιά, ως άνεργη υπέμενα, τον εξευτελισμό, την ταλαιπωρία τον παραλογισμό και κυρίως την πίκρα. Μια πίκρα που σωματοποιήθηκε, αλλοίωσε τους γευστικούς μου κάλυκες εξαφανίζοντας την αίσθηση του γλυκού, και κανένα ουμάμι δεν μπορούσε να  ισορροπήσει τη γεύση. Τα λόγια μου τσάκιζαν πικραμύγδαλα.

Το τέταρτο πολύτιμο πρωινό, πριν χαράξει, σηκώθηκα αποφασισμένη.                                

Ήταν όνειρο της αυγής, πραγμάτωση της πολύτροπης νόησης; 

Τα τελευταία χρόνια κάθε σοβαρή αναφορά στην αστυνομική λογοτεχνία, περιλαμβάνει οπωσδήποτε τον Ρέιμοντ Τσάλντερ και τον ήρωά του Φίλιπ Μάρλοου. 

Ο φιλελεύθερος Ρέημοντ Τσάντλερ ακολουθώντας τον κομμουνιστή Ντάσιελ Χάμετ από τα στενά σοκάκια της μυθοπλασία στη φωτεινή λεωφόρο της τέχνης , σεβάστηκε και ανύψωσε την λογοτεχνική αξία της αστυνομικής ιστορίας . Και επαινεί τον Χάμετ γράφοντας πως «εμπνέεται τις ιστορίες του με μια αίσθηση ρεαλισμού.

Μόνο τον Αύγουστο τα δάκρυα των ερωτευμένων λάμπουν σαν διαμάντια.  Μόνο ο Αύγουστος  πυρακτώνει τα κορμιά , διεγείρει τις ορμόνες , και ομορφαίνει επικίνδυνα  τα θηλυκά.  Μόνο τον Αύγουστο κινδυνεύει η τάξη  πραγμάτων , γιατί οι άνθρωποι ερωτεύονται, απελευθερώνονται από τις συμβάσεις , ενδίδουν  στο πάθος  και πάνοπλοι  εφορμούν στο αντικείμενο του πόθου τους.

Μόνο ο  Αύγουστος ανασταίνει  τις επιθαλάσσιες Μέδουσες  , και  μεταμορφώνει τις  γυναίκες ,σε  πανέμορφες ιέρειες της στεριάς.  Και  με το μαγικό ραβδί  του καταργεί τη θλίψη μου.

Μας είπε πως κατέβηκε στον Πειραιά για να ξεχαρμανιάσει. Και απ΄ το περασμένο Σάββατο, το μπουζούκι του άρχισε μια πενιά γλυκιά, αλλιώτικη στακάτη. Εύστοχος, διαμάντι σπάνιο και σκληρό, κοφτός, ίσιος και ανάποδος , ρυθμικός, πάνσοφος στην αλλαγή, μέγας δάσκαλος στην τεχνική , τίγρης στις διαβολικές πενιές, ανελέητος με τις χορδές. ....Ερωτικός, ευάλωτος, , τρυφερός, ευαίσθητος, βελούδινος, αερικό και γήινος.... σένιος σε όλα του.  

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας του φωτός.                

Ο ήλιος ο ηλιάτορας του Ελύτη, το φεγγάρι που δεν άφηνε τη Σαπφώ να κλείσει μάτι, η πανσέληνος που διαλύει το έρεβος της νύχτας, οι αστερισμοί, οι Πλειάδες και ο Σείριος που υποδέχεται τη μέρα, το φάος - φως του Αυγούστου, παγιδεύει το χρόνο. Τον «λυγίζει» όπως ο Αϊνστάιν, τον προστάζει να επιστρέψει όπως ο Ριχάρδος Β' , τον κλείνει μέσα στην αιωνιότητα μιας άχρονης ερωτικής περίπτυξης, τον ξεγελά μέσα στα όνειρα.