Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 16:25

Αυγουστιάτικο παραμίλημα της καρδιάς μου κίνημα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(21 ψήφοι)

evdokia2

 

Μόνο τον Αύγουστο τα δάκρυα των ερωτευμένων λάμπουν σαν διαμάντια.  Μόνο ο Αύγουστος  πυρακτώνει τα κορμιά , διεγείρει τις ορμόνες , και ομορφαίνει επικίνδυνα  τα θηλυκά.  Μόνο τον Αύγουστο κινδυνεύει η τάξη  πραγμάτων , γιατί οι άνθρωποι ερωτεύονται, απελευθερώνονται από τις συμβάσεις , ενδίδουν  στο πάθος  και πάνοπλοι  εφορμούν στο αντικείμενο του πόθου τους.

Μόνο ο  Αύγουστος ανασταίνει  τις επιθαλάσσιες Μέδουσες  , και  μεταμορφώνει τις  γυναίκες ,σε  πανέμορφες ιέρειες της στεριάς.  Και  με το μαγικό ραβδί  του καταργεί τη θλίψη μου.

Με μεγάλο θυμό για το πολιτικό έγκλημα διαρκείας με  τα τραγικά αποτελέσματα της μεγάλης  φωτιάς, με τη μυρωδιά του καμένου ξύλου και σάρκας, με διαγνωσμένη πλέον την καλπάζουσα αλλεργία στη  βλακεία  και στo pray for Greece , στη χολή που έχυσαν φίλοι και γνωστοί  πάνω στη στάχτη και τα αποκαΐδια, στο λούστρο της φιλανθρωπίας , και τρομαγμένη απ΄τα ναζίδια και  τις οχιές του  φασισμού  που μαγάρισαν το πόνο των ανθρώπων,  δραπετεύω.

Με σπονδές  σώμα και επιθυμίες, και ζαλισμένη από τον ήλιο  επιτρέπω  στο εαυτό μου μια « παρέκκλιση από τον κανόνα».

Το  έχω στήσει  στο νου μου από καιρό, όμως η πρόσφατη τραγωδία με παρακίνησε , μου θύμισε πως τα καλοκαίρια μου λιγοστεύουν, πως  «για μια στιγμή τα πάντα γίνονται καπνός» και το αποφάσισα.                                  

Αυγουστιάτικα θα σπάσω τη σιωπή, θα  καλέσω τις καλές μου μοίρες, θα προσφύγω στη γλώσσα για να κρύψω τον ίλιγγο, και  θα το ρισκάρω.                           

Θα του κάνω ερωτική εξομολόγηση. Για τη χαρά της συνάντησης , για το πρώτο φιλί, κι ας  χάσω τον παράδεισο από την ανυπομονησία. Γιατί  πονάω μακρυά του, γιατί θέλω να του δωρίσω ότι όμορφο έμεινε μέσα μου , να τον πείσω πως παρά την βιαιότητα της επιθυμίας, δεν θέλω να εξουδετερώσω αυτό που είναι , το μυστήριο , το απρόβλεπτο.

Θα το τολμήσω  στην πανσέληνο  και το αφήγημα του έρωτα , ονειρεύομαι  να πάει έτσι:                                                                                                              

να του πω σ΄αγαπώ, να κρατήσω την αναπνοή μου , να μου πει σ΄αγαπώ και να μονολογεί  για ώρα, να αφεθώ στο μαγικό χορό των στιγμών , στους κώδικες που θα δημιουργήσουμε  από την πρώτη επαφή.  

Και να  καταφέρω με τη λεπτή τέχνη της επιφύλαξης, στην  καρδιά  της διαφάνειας , να διατηρώ τα μυστικά μου,                                                                                                         

να του λέω πως έχω ανίκητο  εγκεφαλικό κώδικα πίστης  και να μου λέει πως το σώμα κερδίζει το μυαλό,

να ξιπάζομαι πως δεν υπάρχει κάτι στη λογοτεχνία που να μην το ξέρω και να μου απαντάει  ήρεμα  πως: ότι δεν ξέρεις εσύ, το ξέρω εγώ,

να τον δοκιμάζω   πως θέλω να ζω σαν μια γυναίκα του σπιτιού και να μου λεέι ναι, αρκεί να μην είναι το κουκλόσπιτο της Νόρας,

να του λέω πως αηδιάζω με τους ευνουχισμένους φοιτητές μου, και να μου λέει πως θεωρεί ύποπτους τους καθηγητές όλης της γης ,

να του λέω πως έχω μεγαλώσει και δεν αντέχω άλλο να σπουδάζω και να μου λέει πως η πολυμάθεια δεν με  βοήθησε να ξεκαθαρίσω  ούτε ποια είμαι ούτε τι θέλω,  να του δηλώνω αυτάρεσκα πως για χάρη του θα γίνω μια εύθραυστη ξανθιά, και να μου λέει πως τα καστανόμαυρο μαλλί είναι το φετίχ του,

να του σιγοτραγουδάω  πως « το δίκιο του αγώνα πολλά μου στέρησε» και να μου λέει πως αυτό δεν είναι βάρος, είναι  τιμή ,

να του λέω πως δεν ξέρω ποδήλατο και να μου λέει πως θα μου μάθει να οδηγώ νταλίκα,

να του λέω πως δεν αγαπάω τα Χριστούγεννα  και να μου λέει : καλά κάνεις  σου  ταιριάζει ο Αύγουστος  που γίνεσαι ειλικρινής καλοσυνάτη, μια  αισθησιακή κατάμαυρη που θα μου προκαλείς λάγνες φαντασιώσεις,

να του λέω για το σαξόφωνο του Μάιλς και να μου λέει πως μου πάνε και  τα δικά μας : ήμουνα στη γη βελόνι , που πατάς και σ' αγκυλώνει,

να του ομολογώ  πως από τη Λωξάνδρα έμαθα ότι  ο δυόσμος κάνει τον κιμά χωνευτικό, από τον Πέπε πώς γίνονται κριτσανιστές οι Patatas bravas και  ότι η συνταγή του στα Ισπανικά φλαόνς , μοιάζει με τη ελληνική στα σκαλτσούνια, να τον προσκαλώ  για φαγητό και αυτός να δέχεται  και να με καθησυχάζει πως του  αρέσουν τα αστυνομικά και θα αντέξει τα εγκλήματα στην κατσαρόλα,

να τον ρωτάω αμέριμνα τί είναι ο Θεός ; Και να απαντάει:  αυτό που έκανε εσένα το κακομαθημένο πλάσμα, τους Pink Floyd, τους αχινούς ή ένας τεράστιος κυματισμός της ύλης.  Διάλεξε ,

να τον ατακάρω σαν  Alice: How long is forever?  Και να  μου απαντάει  ως  White Rabbit : Sometimes just one second ,

να του ψιθυρίζω  πως θέλω να με πάρει πάνω στην άμμο, για να νοιώσω τη γη να τρέμει όπως η Πιλάρ και να μου απαντά ηδονικά πως ο πόθος δεν έχει ήθος,

να του λέω πως μου αρέσει ο τρόπος της μικρής Σεν Τε και να μου λέει  τρομαγμένος να μην διανοηθώ  ποτέ ότι θα παίξει τον  Ίσιντα,

να του βάζω δύσκολα: ποιο προτιμάς, το καίγομαι  ή τη διάρκεια , αλλά  η απάντηση του χάνεται  μακρυά , καθώς βουλιάζω  στην αυγουστιάτικη ζέστη .

Ξύπνησα μούσκεμα πάνω στο ιδρωμένο φανελάκι του Μάρλον. Άνοιξα τα μάτια και ο καλός μου έγλυφε τα εξαίσια χείλη του.                                                                 

Αχ, σίγουρα τη μαρμελάδα μου ονειρεύεται, του υποσχέθηκα πρωινό στο κρεβάτι.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 16:38

Σχόλια   

+7 # Υδροχόος-Οδυσσέας 12-08-2018 12:18
"Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες ...... επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει." ...Κ.Π.Καβάφης
Παράθεση
+4 # Υδροχόος-Οδυσσέας 11-08-2018 11:06
.... και σίγουρα "...τίποτα δεν πάει χαμένο..."
Παράθεση
+9 # Υδροχόος-Οδυσσέας 11-08-2018 11:02
….με προσοχή σας παρακαλώ!.....
….Θλίβομαι βαθύτατα για την «βάρβαρη λογοκρισία» από όπου και αν προήλθε (…και σίγουρα η stagona4U δεν ευθύνεται γιαυτό )
….Θλίβομαι βαθύτατα για την ακραία παρανόηση-διαστρέβλωση των γραφόμενων στα σχόλια (δυστυχώς ….φοβάμαι … συνειδητά και ηθελημένα)
….Θλίβομαι βαθύτατα για την «ταραχή»-«πανικό» που προκάλεσαν κάποιες αλήθειες δοσμένες με πολύ χιούμορ και σίγουρα με πραγματικό ενδιαφέρον και αγάπη. / …άφωνος, …δεν μπορώ να καταλάβω τι από όλα όσα γράφτηκαν θα μπορούσε να ενοχλήσει ….ακόμα και τον πλέον κακόπιστο. (…τι να πώ, ….ίσως φταίει η κρίσιμη διαφορά του γραπτού με τον προφορικό λόγο ο οποίος εμπλουτισμένος με το βλέμμα, το ηχόχρωμα, την θετική αύρα, την γλώσσα του σώματος δηλαδή δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιες …«παρεξηγήσεις», … «…ισως φταίνε τα φεγγάρια», …ίσως ….. τι να πώ? ….ίσως…)
…θέλω να πιστεύω ότι φταίει η «ανωνυμία» …..γιατί είμαι σίγουρος ότι αν δεν υπήρχε, δεν θα ξεστράτιζε ποτέ η σκέψη σας σε τέτοια «άρρωστα» μονοπάτια, …..κακοποιώντας το «χαριτωμένο» του πράγματος, αλλά και την αλήθεια, τη γνησιότητα και τη καθαρότητά του. Βλέπετε δεν θάθελα να «αλλοιωθεί» - με τίποτα - η εικόνα του καθενός σας μέσα μου, ….γιατί τους φίλους μου τους αγαπώ και τους νοιάζομαι, ….ακόμα και από το επέκεινα… και οι φίλοι μου πάντα φημίζονταν για την οξυδέρκεια και το χιούμορ τους.
….αυτά για τη «ζωή» τον Αύγουστο, ….σκέψου νάμπει ο Σεπτέμβρης,….. νάστε πάντα ΚΑΛΑ! σένια, ντόμπρα και σταράτα!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση