Ποιήματα

Ποιήματα (112)

dimula1Ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Αυτό μπορεί να είναι κάλλιστα προεόρτιο ποίησης.
Ουδείς ευτυχής
έχει διακόψει ευτυχία για να γράψει ποιήματα.

Αν μου έδιναν να διαλέξω μεταξύ μιας ευτυχίας
και του να γράψω ένα καλό ποίημα,

dimulaΣε σχέση μ'αυτά που έγραψε, λίγα ποιήματα της Κικής Δημουλά (Αθήνα, 1931- 22.2.2020) έχω διαβάσει. Για πρώτη φορά το μοιραίο συνέβη με το Χαίρε ποτέ, κάπου στο μέσον της δεκαετίας του '90 και μ'έπιασε. Για τα δικά μου στάνταρ ήταν μια διαφορετική και παράξενη ως ένα βαθμό ποίηση απ'αυτήν που είχα εξοικειωθεί. Στίχοι που έπαιζαν με τις λέξεις που έτσι αποκτούσαν ένα διαφορετικό εκτόπισμα καθώς το νόημα προέκυπτε από το απρόσμενο συνδυασμό τους. Αν και έμοιαζαν λες και τους γέννησε μια χαλαρή και γειωμένη προσωπικότητα εν τούτοις λίγο αν τους σκεφτόσουνα συνειδητοποιούσες ότι η ταραχή εξ αιτίας της φθοράς, της ματαίωσης και της θνητότητας ήταν πάντα παρούσα, πως είχε πιάσει στασίδι ακόμα και στα ωραία της ζωής της. Απίθανο ήταν να μην αισθανόσουν της πίκρας την επίγευση, σπάνια όμως για λόγους εξωτερικούς. Κι αυτό διότι τα ποιήματά της εστίαζαν στους πολλούς και σχεδόν αδιόρατους χιλιάδες μικρούς κόμπους της καθημερινότητας και των σχέσεων δίχως όμως να με ακινητοποιούν.

oldman3Γιάννης Βαρβέρης - Tης γιαγιάς  

Σοβαρός άνθρωπος να γράφει ποιήματα
για τη γιαγιά του;
Όμως, κι ας έχει φύγει τώρα είκοσι χρόνια
εμένα με βοηθάει να θυμηθώ
πως άλλοτε θυμόμουν μυρωδιές
κινήσεις φράσεις της και τα φορέματά της
κι ότι έβαζα σημάδια στο μυαλό
για κάθε τι δικό της.

ebirikos1Μι­ά μέ­ρα πού κα­τέ­βαι­να στήν ὁ­δόν τῶν Φι­λελ­λή­νων, μα­λά­κω­νε ἡ ἄ­σφαλ­τος κά­τω ἀ­π' τά πό­δι­α καί ἀ­πό τά δέν­δρα τῆς πλα­τεί­ας ἠ­κού­ο­ντο τ­ζιτ­ζί­κι­α, μέ­σ' στήν καρ­δι­ά τῶν Ἀ­θη­νῶν, μέ­σ' στήν καρ­δι­ά τοῦ θέ­ρους.

            Πα­ρά τήν ὑ­ψη­λήν θερ­μο­κρα­σί­αν, ἡ κί­νη­σις ἦ­το ζω­η­ρά. 

Αἴ­φνης μί­α κη­δεί­α πέ­ρα­σε. Ὀ­πί­σω της ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν πέ­ντε -ἕ­ξη αὐ­το­κί­νη­τα μέ με­λα­νει­μο­νού­σας, καί ἐ­νῶ στά αὐ­τι­ά μου ἔ­φθα­ναν ρι­παί πνι­γμέ­νων θρή­νων, γι­ά μι­ά στι­γμή ἡ κί­νη­σις δι­ε­κό­πη.

ruk1Φαν της ποίησης της Κατερίνας Αγγγελάκη - Ρουκ, δεν ήμουν, όπως μερικοί γνωστοί και φίλοι που έτυχε να μιλήσουμε και για ποίηση. Όμως, κάποια από τα ποιήματά της που διάβασα μου είχαν προκαλέσει έναν πυρετό, τέτοιο που με ανάγκασαν να τα απαγγείλω όχι μόνο από μέσα μου. Όταν μάλιστα τυχαία την είδα/άκουσα λίγες φορές στην τηλεόραση να μιλάει για τη ζωή της ή να απαγγέλει ποιήματά της, τότε πολλαπλασιοζόνταν μέσα μου η δύναμη τους κι ένας μυστήριος αέρας με ανέβαζε λίγο πιο ψηλά. Γι'αυτά λοιπόν, και όχι για την ιστορία του πράματος η σταγονίσια αναφορά στην σπουδαία αυτή ποιήτρια που πέθανε σήμερα σε ηλικία 81 ετών. 

lapathioΘυμᾶμαι, νύχτα ἦταν βαθειά,
μὰ ἡ μέρα κόντευε νὰ φτάσει,
καθὼς κινήσαμε μαζί,
γιὰ νὰ χαθοῦμε μὲς στὴν πλάση...

Και σ᾿ ὅσα πέσαμε κακά,
παγίδες, λάθη, πλάνες, πάθη,
κανένας μας δὲ μπορεῖ πιὰ
μήτε νὰ δεῖ μήτε νὰ μάθει...

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019 18:50

Αν νοσταλγώ, ένα ποίημα του Κώστα Ουράνη

Συντάκτρια

ouranisΑν νοσταλγώ — δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες,
και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει!
— Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου και τώρα
μέσα στης Μνήμης το παλιό βιβλίο τα ‘χω κλείσει.

fostierisΚαθόμουν ώρες μες στην πλήξη μου και χάζευα
Όπως το κάνουν όλοι αυτοί που κουραστήκανε
Από τα τόσα που ελπίζουν ότι ζήσανε
Στο χλιαρό κενό του να μη σκέφτομαι καθόμουνα
Παρατηρώντας μιαν αράχνη που αιωρείτο.

arunas-zilys2Αν ψαρεύεις, θα ψήνω ψέματα.

Όταν ξημερώνει, θα ξαπλώνω.

Αν σχολάς αργά, θα στρώνω σχεδία.

Όταν χιονίζει, θα χάνομαι στο χρόνο.

Αν περπατάς, θα παγιδεύω παγόνια.

Όταν έχεις τύχη, θα ταΐζω τιγράκια.

wingsΣαν ήταν το παιδί παιδί,

περπάταγε και κούναγε τα χέρια,

ήθελε να'ταν το ρυάκι ποταμός,

ο ποταμός να'τανε χείμαρρος,

και τα λασπόνερα αυτά να 'ταν η θάλασσα.  

Σελίδα 1 από 8