Ποιήματα

Ποιήματα (113)

Η Κάλλια Παπαδάκη (Διδυμότειχο, 1978) λέει για το ποίημα που διάλεξε: Επέλεξα τα ποιήματα της Adrienne Rich ( Βαλτιμόρη, 1929 - Σάντα Κρουζ, 2012) γιατί έχουν κάτι το βαθιά ανθρώπινο και συνάμα στρατευμένο ενάντια σε οποιαδήποτε διάκριση, που στερεί στον άνθρωπο το δικαίωμα να υπάρχει και να συνυπάρχει, να αγαπά και να αγαπιέται. 

Πατώντας  εδώ  θα ακούσετε την συγγραφέα Κάλλια Παπαδάκη να διαβάζει σε 3:15 τέσσερα ποιήματα της Έντριαν Ρίτς από τη συλλογή  «THE DREAM OF A COMMON LANGUAGE» (1978) σε μετάφραση της Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη.

Ο φίλος μου είναι ένα λαϊκό παιδί.

 Αύριο θα πάει να δώσει λόγο.

 Δε θέλει και πολύ δεσμεύσεις αυτός

 αρραβώνες και γάμους

αλλά έμπλεξε.

ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά

πουλιά που είναι τα μυστικά της ζωής

ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο από το να γνωρίζουν

κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τ'ακούσουν οι άνθρωποι είναι γέροι

Για τη λέξη μίσος, δεν έχουν ακόμα αποφασίσει οι γλωσσολόγοι αν προέρχεται από το μισώ ή αντίστροφα, όπως και δεν γνωρίζουν την ετυμολογία της. Η λέξη υπάρχει στα αρχαία μας, ήδη από τον Όμηρο και ήταν ολόιδια. Για να μην μπερδευόμαστε, να τονίσουμε ότι το μίσος είναι ένα αυτοφυές συναίσθημα, δηλαδή δεν προκύπτει ως απουσία της αγάπης. Ας αρκεστούμε στο ότι το μίσος και η αγάπη συνδέονται, ως δύο αντίθετοι πόλοι του συναισθηματικού κόσμου μας. Και κάτι ακόμα.

 

Με ευπρέπεια 

Με ευπρέπεια, το κυριότερο, να δέχεσαι
με ευπρέπεια όποιους καιρούς και να ‘ρθουν,
όταν λιμνάζουν οι εποχές
ή συνταράζονται μέχρι το βάθος.

Ξέρω ένα παιδί που δεν έχει τίποτα.

Πατέρα δεν έχει να του επαναστατήσει
και μετά να τον κληρονομήσει.
Μετανάστης δεν είναι
μα σκέφτεται να μεταναστεύσει.
Αν ήταν γύφτος
θα `χε τουλάχιστον μια ταυτότητα
– και μια δικαιολογία.

Δεν είναι κακό να υπενθυμίσουμε κατά πρώτον, πως σήμερα 21η Μαρτίου είναι η Εαρινή ισημερία, που στην ουσία από πολύ πολύ παλιά θεωρείται η πρώτη μέρα της άνοιξης και ως τέτοια γιορταζόταν από πολλούς αρχαίους λαούς και φυλές. Το 1966 η μέρα αυτή καθιερώθηκε ως Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού. Και το 1998, με πρόταση του πρεσβευτή μας στην Unesco Βασίλη Βασιλικού μιας ιδέας του ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, καθιερωθηκε και ως Παγκόσμια ημέρα της ποίησης.

σώμα σου.     Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές.

Mύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.

μ'αρέσει το σώμα σου.    μ'αρέσει αυτό που κάνει,

πως το κάνει.  μ'αρέσει να νιώθω την σπονδυλική σου

στήλη και κάθε κόκκαλο του σώματός σου, και την

                                                            τρεμουλιαστή

Τα οχτώ σύντομα πεζοποιήματα του Αργύρη Χιόνη (Σεπόλια, 1943 - Αθήνα, 2011) είναι από το βιβλίο του "Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ" - Νεφέλη, 1966. Ξεσκονίζοντας κάποια ράφια της βιβλιοθήκης είδαμε μια θαμπή λάμψη πίσω από τα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης, που η πηγή της ήταν το παραπεταμένο αυτό βιβλίο. Το φυσήξαμε το τινάξαμε το χαϊδέψαμε και ξαπλωμένοι το διατρέξαμε σχεδόν διαγωνίως. Συναντηθήκαμε με κάποια ποιήματα που μας άρεσαν όταν χρόνια πριν το είχαμε πρωτοδιαβάσει και διαπιστώσαμε ότι τα περισσότερα απ'αυτά τώρα δεν μας σαγήνευσαν τόσο όσο τότε.

Οι δυσκολότεροι δρόμοι

 

Τους δυσκολότερους δρόμους

τους διαβαίνεις μόνος. 

Η απόγνωση, ο χαμός,

η θυσία

είναι δρόμοι μοναχικοί.