Ποιήματα

Ποιήματα (98)

         Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών            Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματαΓια τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτεςΜιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή  
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμέναΓια τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους

Ντῖνος Χριστιανόπουλος (γεν. 1931): ψευδώνυμο τοῦ Κωνσταντίνου Δημητριάδη. Ποιητής, πεζογράφος, φιλόλογος καὶ κριτικὸς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Μου τον σύστησε στο στρατό ένας βέρος Θεσσαλονικιός που πολύ γρήγορα γίναμε φίλοι. Τώρα πια δε θυμάμαι το όνομά του. Σταύρος ίσως, μπορεί και Στάθης. Μου έχει μένει όμως η εκπομπή του, ένα ανοιχτόκαρδο παιδί ήταν με πάθος για τα γράμματα. Ας είναι καλά όπου και να'ναι.

Έχω παρατηρήσει πως μια διάθεση για να διαβάζω ποιήματα του Χριστιανόπουλου μου γεννιέται όταν ο καιρός έχει κάτι από την παγωνιά της ξαστεριάς, ποτέ άνοιξη ή καλοκαίρι. Αυτές τις μέρες που ένιωθα λίγο σαν φαντάρος χώθηκα δυο τρεις φορές στα ποιήματά του και ένιωσα καλά. Κι έτσι μου ήρθε η όρεξη να αντιγράψω τρία απ'αυτά.  

            .......................................................................

η τηλεόραση μονίμως ανοιχτή
σαν ένας πένθιμος βωμός εγκατεστημένος στο δωμάτιο χρόνια
      – μία φωτιά
που δεν ζεσταίνει, μόνο φωτίζει
                                                   αχνά
μέχρι τις δύο πολυθρόνες και πιο πέρα το ξέστρωτο τραπέζι με
      τα ψίχουλα,
και τ’ αποφάγια σωρό (όμως λείπουμε χρόνια)  – ξοπίσω τους
      απλώνεται
πηχτό κι επίβουλο σκοτάδι

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016 19:20

Το Σακί, του Γιώργου Παυλόπουλου

Συντάκτης

Ήμουν παιδί ακόμη δεν τους καλοθυμάμαι.

Μπήκανε στο χωριό μου ένα πρωί
μα δε σταθήκανε. Περάσανε
αργά πάνω στο χιόνι. Τα γένια τους
ανάμεσα στα σύννεφα και τις κοτρόνες
καθώς τους χώνευε το βουνό.

+05 .αΧα

(μια παρ' ολίγον κλινική περίπτωση

και ένα θεώρημα) 

Φαντάζομαι πως ο Δημήτρης

μάζεψε από τα δεκατρία του τόση

μα τόση στεναχώρια 1

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Books' Journal υπάρχει ένα εκτενές, ακόμα και για τα δικά μας μέτρα, άρθρο του Ορφέα Απέργη με τον τίτλο " Τρίτοι από αληθείας" : Μια περιανθολόγηση και μία πρόταση. Στο άρθρο αυτό ο κ.Απέργης παρουσιάζει και κρίνει διάφορες ανθολογίες Ελληνικής ποίησης που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, αναφέροντας στην αρχή πως είναι κομμάτι άχαρο να γράφει κανείς για να κρίνει.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016 07:00

Κατοικίδιο δάσος, του Αντώνη Φωστιέρη

Συντάκτρια

Στο δροσερό σαλόνι σας θροΐζει ένα δάσος
Αυτά τα έπιπλα που ακούτε ν' ανασαίνουν
φυλάνε ακόμα ενστικτώδη φτερωτά
μες στα φυλλώματα. Κι αν τρίζουνε
κάθε που μπαίνει νέος επισκέπτης

Αυτόν τον δεκαπενταύγουστο μας φάνηκε ότι έφυγαν για διακοπές σεμνά και ταπεινά πολλοί περισσότεροι απ'αυτούς που είχαν φύγει τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης. Εκ πρώτης όψεως καλό είναι αυτό. Ίσως αρχίσαμε να μαθαίνουμε πως θα βγούμε καλύτεροι και πιο σωστοί απ'αυτή τη δοκιμασία. Όσο για μας που μένουμε και φυλάμε την πόλη, θυμηθήκαμε κάτι άλλες χρονιές, τότε που η υστερική φυγή έδινε τα ρέστα της τα διακοποδάνεια ήταν στο φόρτε τους και στην επίδειξη υπέκυπταν ακόμα και οι ντροπαλοί. Στην αρχή νιώθαμε ένα μηδενικό μες την άδεια πόλη.

Ψάχνοντας μέρος να κολυμπήσουμε 

περνώντας στρατόπεδα

και ξενοδοχεία

κατεβήκαμε στην παραλία με τον τεκκέ,

δεν ήξερα την ιστορία του και ρώτησα.

Η Έλενα Παλλαντζά ( Αθήνα, 1969) σπούδασε κλασσική φιλολογία και διαπολιτισμική εκπαίδευση στην Αθήνα, το Φράιμπουργκ και την Κολόνια. Από το 2006 διδάσκει Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Το Ορυζώνος και Κυκλάδων, εκδόσεις Περισπωμένη,  είναι το πρώτο της βιβλίο ποίησης και μου άρεσε. Κάθε μία από τις Κυκλάδες της Παλλαντζά