Η φίλη μου η Π., που συζητούσα μαζί της πριν καιρό για διάφορα κι ανάμεσα και για ένα γνωστό δημόσιο πρόσωπο που είχε αποβιώσει, μου θύμισε το "Επιτύμβιον", ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη (Θεσ/νίκη, 1925 - Αθήνα, 2005) που το έγραψε εν μέσω χούντας το '70 και κυκλοφόρησε το '74.

Σήμερα, ξαφνικά θυμήθηκα την κουβέντα μας την ώρα που άκουγα στις ειδήσεις τις αντιδράσεις για την μετατροπή από τον Ερντογάν της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Για μια ακόμα φορά συνειδητοποίηση ότι είναι σαν να ψάχνω να βρω ψύλλους στ'άχυρα επιδιώκοντας να εντοπίσω τις όποιες μυστήριες καραμπόλες του μυαλού μου, που εν προκειμένω έφεραν εκείνη τη συζήτηση στον αφρό. Το κέρδος πάντως ήταν να ξαναδιαβάσω εκείνο το εύστοχο ποίημα και διαπιστώνοντας ότι μου άρεσε όπως παλιά, αποφάσισα να το αναρτήσω, μιας και το είδα ως μια καλή ευκαιρία για να το θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να το μάθουν οι νεώτεροι.