Τρίτη, 28 Ιουλίου 2020 17:42

Αμνησία, ένα ποίημα του Μιχάλη Γκανά

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

miroΗ κάθε μέρα σαν τη γομολάστιχα
σβήνει την προηγούμενη και πάει.
Άλλοτε σβήνει την επόμενη,
καμιά φορά ολόκληρη βδομάδα.

 

Βροχές θυμάμαι και πουλιά
και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου.

Τις νύχτες γράφεται το μέλλον μου,
τα φοβερά καθέκαστα της επομένης,
και πρέπει να ξυπνάω στις εφτά,
με την ψυχή στα δόντια να γυρίζω,
για να προλάβω τις παραγγελίες.

 

Χιόνια θυμάμαι και βουνά
και εξορίες που δεν έζησα ποτέ μου.

 

                                                                 Λησμόνησα τους ίδιους τους γονείς μου,

πώς ήτανε και ποιοι και πόσοι.
Κοιτάζω γράμματα, φωτογραφίες,
δεν ξεχωρίζω ζωντανούς και πεθαμένους.
Γριές και γέροι και παιδιά,
μεσήλικες θλιμμένοι.

Μάτια θυμάμαι και φωνές,
πρόσωπα που δε γνώρισα ποτέ μου

Από τη συλλογή «Γυάλινα Γιάννενα», εκδόσεις Καστανιώτη, (1989).

Ο πίνακας του άρθρου είναι του Ζουάν Μιρό (Βαρκελώνη, 1893 - Πάλμα, 1983)

Ξυσίματα, μερεμέτια και ασπρίσματα έρχονται και τα προεόρτια περιλαμβάνουν την μετακίνηση άπειρων πραμάτων και μικροπραγμάτων, όπου άλλα είναι τακτοποιημένα σε ντουλάπια και βιβλιοθήκες κι άλλα πεταμένα σε πιθανά κι απίθανα σημεία, φύρδιν μίγδιν.

Ξεφυλλίζω βιβλία, βρίσκω αρχαία έντυπα, τετράδια, φωτογραφίες, σημειώσεις, σημειώματα και χαρτάκια, σιντί και ντιβιντί, όλα μες τη σκόνη. Μέσα σε όλα αυτά κάτι από μένα ανασαίνει, σε έναν ρευστό χωρόχρονο όπου συχνά τα όρια του πραγματικού και του φανταστικού είναι δυσδιάκριτα, όπου δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν κάποια συμβάντα είναι του μυαλού μου ροκανίδια ή τα έζησα αυτοπροσώπως έτσι ακριβώς όπως τα θυμάμαι. Με λίγα λόγια βάφοντας δωμάτια ανακαινίζω την μνήμη μου με δικά μου και φερτά υλικά σε μια διαδρομή με άκρες το ευχάριστη και το επώδυνη. Επώδυνη, όταν αναδύονται κάποια σταυροδρόμια που χάθηκαν παρτίδες, ή περνούν εκείνα τα μελανά σύννεφα όπου πήραν μαζί τους χρώματα κι αρώματα που πολύ τα πόθησα και τα έκαναν οι κρύοι άνεμοι βροχή που χάθηκε. Η μεγάλη δυσκολία πάντως σε τέτοιες φάσεις είναι να διαλέξεις τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις. Όπως όλες οι ανθρώπινες επιλογές έτσι κι αυτή, σαν εκκρεμές με μετακινεί ανάμεσα στην ανανέωση και τη φθορά, από εκεί πέρα στ'άστρα έως εδώ μέσα στη σκόνη του χρόνου

Και μάλλον αυτές οι αναθυμιάσεις του παρελθόντος ήταν που μου έφεραν στο μυαλό αυτό το αρχαίο ποίημα του Γκανά, που μου άρεσε τότε που μου απάγγελνα ποιήματά του και τα απολάμβανα παρέα με ένα τσιγάρο.   

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2020 08:35
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση