Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020 22:11

Η σχολική τάξη, του νομπελίστα Βιθέντε Αλεϊσάντρε

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ypnosΣαν τ’ αγόρι που μες στο βραδινό τ’ αγιάζι λέει το μάθημα

κι αποκοιμιέται.

Και κει, πάνω απ’ το πελώριο θρανίο, βουβός στέκει

ο δάσκαλος δίχως ν’ ακούει.

Κι έχει κατέβει, την τελευταία ώρα, αλαφρύς, επίμονος αχνός

κι άξαφνα πυκνός πολύ γύρω απ’ όλους τυλίγεται.

 

Κι όλοι τους ήμεροι, γαλήνιοι, μαλακοί κι αναστενάζοντας,

αχ, πόσο στ’ αλήθεια οικείοι.

Όλο το πρωινό παίξανε, σπάσαν

κι απλώσανε τα όριά τους, τις γωνιές, τα γέλια τους,

τα βρισίδια – ως και τα κλάματά τους.

Και τώρα μια δροσιά ανεπαίσθητη, μια πάχνη, μια σιωπή – ίδια φιλί, τους ενώνει

τους σβήνει, τους χαϊδεύει και γλυκά πολύ

τους ξαναδίνει σχήμα.

Είναι τώρα όπως είναι: μπορείς να τους αναγνωρίσεις.

Κι όλοι τους μες στην τάξη αποκοιμιούνται.

Κι όμως υψώνεται φωνή, γιατί η τάξη η κοιμισμένη ακόμα ζει.

Φωνή αχνή με δίχως προορισμό, που ακουγότανε

κι ας μην ήξερε πια κανείς από ποιο στόμα έβγαινε.

 

Κι είναι και τ’ αγιάζι το γλυκό, τόσο ευωδιαστό, μεθυστικό,

κι όλοι αναπαύουν την κεφαλή πάνω στο νέφος το μαλακό

που τους τυλίγει.

Κι ίσως ένα οποιοδήποτε αγόρι ξυπνά, τα μάτια ανοίγει,

και κοιτά λίγο να δει την αψηλή, την ξέθωρη την έδρα

κι απάνω της, σωρός πυκνός από κουρέλια, πεσμένος,

κοιμισμένος ο δάσκαλος, χαμένος εκεί πέρα ονειρεύεται.

 (Από τη συλλογή Historia del corazón)

Ο Vicente Aleixandre (Σεβίλλη, 1898 – Μαδρίτη, 1984) Το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για τη Λογοτεχνία.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 09:13

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση