Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020 20:03

"Επιτύμβιον", του Μανόλη Αναγνωστάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

epitimvioΗ φίλη μου η Π., που συζητούσα μαζί της πριν καιρό για διάφορα κι ανάμεσα και για ένα γνωστό δημόσιο πρόσωπο που είχε αποβιώσει, μου θύμισε το "Επιτύμβιον", ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη (Θεσ/νίκη, 1925 - Αθήνα, 2005) που το έγραψε εν μέσω χούντας το '70 και κυκλοφόρησε το '74.

Σήμερα, ξαφνικά θυμήθηκα την κουβέντα μας την ώρα που άκουγα στις ειδήσεις τις αντιδράσεις για την μετατροπή από τον Ερντογάν της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Για μια ακόμα φορά συνειδητοποίηση ότι είναι σαν να ψάχνω να βρω ψύλλους στ'άχυρα επιδιώκοντας να εντοπίσω τις όποιες μυστήριες καραμπόλες του μυαλού μου, που εν προκειμένω έφεραν εκείνη τη συζήτηση στον αφρό. Το κέρδος πάντως ήταν να ξαναδιαβάσω εκείνο το εύστοχο ποίημα και διαπιστώνοντας ότι μου άρεσε όπως παλιά, αποφάσισα να το αναρτήσω, μιας και το είδα ως μια καλή ευκαιρία για να το θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να το μάθουν οι νεώτεροι.

                                                               Πέθανες — κι έγινες και συ: ο καλός.

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

 

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,

τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.

Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

 

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.  

Η φωτό είναι αναθηματικό ανάγλυφο κεραμέα από την Ακρόπολη της Αθήνας, γύρω στο 500 π.Χ. Αθήνα, Μουσείο Ακροπόλεως.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020 17:59
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση