Ποιήματα

Ποιήματα (112)

Τρίτη, 02 Ιουλίου 2019 08:18

crying game "ουδέ κατ'όναρ"

Συντάκτης

elnanΣκυμμένοι αυχένες

φουριόζες πένες

Χέρια ιδρωμένα μυαλά πηγμένα

Το άγραφο πυροβολούν χαρτί να το τρυπήσουν

lifo94Δεν τελειώνει το έργο έτσι εύκολα.

Δεν ξεπληρώνεις σ'αυτό το εξεταστικό με 17.000 μόρια μάγκες

/ μια χαρά/

με τα τσαρούχια στο Χημικό Ιωαννίνων .

΄Εχει κι άλλα πλάνα ο σκηνοθέτης.

evgian1Μπορούμε να το πούμε;

Έχουμε μια ακόμη μεταφραστική επιλογή

ή είναι η μετάφραση που περιμέναμε;

Πρωτοδιάβασα Μπωντλαίρ ( Παρίσι, 1821 - 1867)

σε νεαρή ηλικία,

στους τοίχους του skippers

- όταν ακόμη ήταν σαν μια μικρή λέσχη -

και γοητεύθηκα από τα ποιήματά του. Με παρορμητισμό και αφέλεια, κράτησα μόνο

την αποδοχή και την αγάπη για τη σκοτεινή του πλευρά.

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019 19:40

Ήχοι

Συντάκτης

evdokia

Μπαίνω

στο νοσοκομείο,

και κάθε ήχος

οικείος και ξένος

γίνεται ο παλμός της καρδιάς μου.

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019 13:13

Μόνος, του Andre Spire

Συντάκτης

spireΕίναι πολλοί που με λυπούνται:
«Νάτος —λένε— που παίρνει το μπαστούνι του
και βγαίνει μόνος.
Μας αποφεύγει. Δείτε τι παράξενα είν’ τα μάτια του,
δεν έχει μήτε ένα βιβλίο μαζί. Τάχα τι κάνει;
Είναι κακός; Επαναστάτης; Μην είν’ άρρωστος;»

fractal3Οι γέφυρες

τα υλικά τους

πέτρες

ξύλα

μπετόν

μέταλλο

καρδιάς λέξεις

lakis47Αισθανόταν ότι μέσα του είχε ένα πουλί που

θέλει να πετάξει και αναταράζει το στήθος,

το στομάχι, το ήπαρ και τη βουβωνική χώρα.

Ήταν αυτή: το πρόσωπο, η ευωδία, η ανάσα,

το σώμα, η αφή, η θέα των γλουτών, των μηρών,

της σχισμής· προπάντων η θέα των δακτύλων. 

Ήταν αυτοί: η ώρα: 

η τύχη του· η τύχη της · η τύχη τους.

tsilikaΟ ποιητής Ηλίας Λάγιος γεννήθηκε στην Άρτα το 1958 και υπέκυψε στα τραύματά του στην Αθήνα, στις 5 Οκτωβρίου του 2005, μετά από πτώση από το μπαλκόνι του.   Τ

Το απόσπασμα από το ποίημα «Ένα παιχνίδι πρέφα» ανήκει στην συλλογή "Ασκήσεις Ι-ΙΧ" του 1984 στην οποία υπέγραφε με το ψευδώνυμο Αλέξης Φωκάς. 

lifo65Τη μέρα που πέθανε ή μάνα μου είχε καύσωνα και σκόνη στην πόλη. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει αρκετά χρόνια πιο πριν, κι εμεις τα παιδιά είχαμε φύγει, οπότε έμενε μόνη με την γυναίκα που την φρόντιζε.

Τα τελευταία χρόνια που είχε πέσει με άνοια στο κρεβάτι, όποτε πήγαινα να την δω, την ώρα που της κρατούσα το χέρι προσπαθώντας να επικοινωνήσω μαζί της, κοιτούσα γύρω μου, περιεργαζόμουν τα πράγματα του σπιτιού, τις καρέκλες, τη σερβάντα, κάτι κεντήματα, τα στέφανα του γάμου της, ένα μαντήλι της ξεχασμένο στην παλιά πολυθρόνα, ένα κουτί με ταλκ, το καντήλι, μια παραμάνα, τα κάδρα στους τοίχους, κι αναρωτιόμουν τι θα απογίνουν αυτά τα αντικείμενα όταν θα φτάσει η στιγμή που θα φύγει και θα χρειαστεί να αδειάσουμε το σπίτι.

lifo61Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα καλαμιές. Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω. Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς, ν' ακριβολογώ μες στα μυστήρια.  

Μια γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας. Άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα. Άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι. Άλλο τα σπλάχνα κι άλλο τα σωθικά.