Ποιήματα

Ποιήματα (163)

bokoros4Έχει ο θεός μου δύσκολες αρχές,
δεν μαγαρίζει τη ζωή με συμβουλές και ευκολίες δοτές,
-ποιό νόημα;-
άλλα νογάει αυτός χαρές,
μυστήριος,
-τι  είν' το κοντά, τι είν' το μακρυά,
το εδώ, το τώρα;-
τίποτα δεν ζητάει,
μ’ ένα χαμόγελο λειψό με παραστέκει,
χρόνια ανερμήνευτο,
Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2022 17:48

"Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσαλλέλ" του Νίκου Εγγονόπουλου

Επιλέγων ή Συντάκτης

esthirΑναρτώντας τη συνέντευξη του Μαρκ Μαζάουερ (  ΕΔΩ ) με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του "Θεσσαλονίκη. Η πόλη των φαντασμάτων", θυμήθηκα ένα μικρό θηλυκό φάντασμα που φανερώθηκε στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου (Αθήνα, 1907-1985) "Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσσαλέλ" (Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες, 1979), που το είχα ακούσει πριν μερικά χρόνια και με άγγιξε τόσο ώστε το άκουσα αρκετές φορές και μάλιστα κάποια στιγμή ένιωσα εκείνη τη λύπη που αισθάνεσαι όταν χάνεις δικό σου άνθρωπο. Κάτι δικό μου θα ανέστησε ή το σπόρο της θα μου φύτεψε, είχα σκεφτεί. Δεν κατέληξα φυσικά στο τι από τα δύο ήταν πιο έντονο. Έπαιξε ρόλο βέβαια γι'αυτή τη λύπη και η απαγγελία του Δημήτρη Μαρωνίτη στο άλμπουμ του Νίκου Ξυδάκη " Ημερολόγια Γ'". Και το θυμήθηκα όπως θα καταλάβατε διότι η Εσθήρ Μπεσσαλέλ είναι μία εβραιοπούλα απ'αυτές που έγιναν στάχτη στα κρεματόρια των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αν και ο ποιητής, πιθανολογώντας, βαθιά μέσα του εύχεται να τη γλύτωσε. Παρόλο που θεωρεί πιο τρομερό για τον ίδιο εκείνο το: ...Ή μήπως τώρα να ‘ναι κάπου να μαραίνεται/ Και να μη / Με θυμάται;

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2022 17:18

"Το φταίξιμο" και "Η σάρκα μου", του Τίτου Πατρίκιου

Επιλέγων ή Συντάκτης
phixopedisΤα δύο αυτά μικρά ποιήματα
του Τίτου Πατρίκιου ( Αθήνα, 1928),
μου χτύπησαν την πόρτα πριν το χάραμα μονάχος και τους άνοιξα.
Είχα ένα προαίσθημα ότι θα με ανέβαζαν και θα με καταλάγιαζαν.
Κι ευτυχώς για μένα έτσι έγινε.
Ο πίνακας είναι του Γιάννη Ψυχοπαίδη ( Αθήνα, 1945)

iliupolisΤο τμήμα Γ2 του 12ου Δημοτικού Σχολείου της Ηλιούπολης έγραψε ιστορία με τις ποιητικές επιτυχίες των παιδιών που περπατούν στα χνάρια του Ελύτη, του Σεφέρη και του Ρίτσου υπό την καθοδήγηση της δασκάλας τους Μαγδαληνή Μίνη.

Τα ποιήματα των παιδιών με θέμα τη "Νοσταλγία" διακρίθηκαν στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης του Castello di Duino, που διεξάγεται στην Τεργέστη της Ιταλίας και λαμβάνουν μέρος περισσότερα από 2.000 σχολεία, φορείς και νέοι ποιητές από όλο τον κόσμο.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2022 18:53

Τρία ποιήματα της Φοίβης Γιαννίση

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια

fivi2ΠΗΝΕΛΟΠΗ IV

αν δεν υπήρχαν γηρατειά δεν θα φοβόταν να σε χάσει

δεν είναι τόσο φοβερός του άλλου ο χαμός

όσο των πάντων ο αφανισμός η μοναξιά

και πάλι ψεύδεται

όλα κανείς βεβαίως τα παίρνει απόφαση

σιγά σιγά μαθαίνει

πως οι στιγμές αλλάζουν

oliaΜε τον καιρό ησυχάζουν τα πράγματα.
Κάθονται πιο υπάκουα τα ρούχα, τα μαλλιά πάνω σου - που μια ζωή ήσουν ''σύννεφο με παντελόνια''-
Με πιο σίγουρο χέρι τα στρώνεις, τα διαλέγεις. Έχεις βρει την σωστή κλίση, την κλίση σου.
Κι οι λέξεις. Κάθονται κι αυτές,
πιο ήρεμα πιο στρογγυλά πάνω στη γλώσσα.
 Σαν όλα, να βρίσκουν σιγά σιγά τη θέση τους σ'αυτό το μυστήριο παζλ, τον εαυτό σου.
 
Και μετά αρχίζει ο αντίστροφος αγώνας.
Μη στρογγυλοκαθήσουν.
Ο πίνακας του Μαρκ Ρόθκο ( Νταουγκάβπιλς Λεττονίας, 1903- Νέα Υόρκη, 1970)
Νο6 ( Βιολετί, Πράσινο και Κόκκινο)
 

dezoomify-result 4Όμως αυτή που είχε μια φράουλα για στόμα

Σα φίδι πάνω στη φωτιά γύρναε το σώμα

Και τους μαστούς μαλάζοντας μες στον κορσέ της

Τις λέξεις πρόφερε τις μοσχοβολιστές της:

— «Τα χείλη μου είναι υγρά, ξέρω την επιστήμη

Στην κλίνη τη βαθιά να σβήνω κάθε μνήμη.

Στο θρίαμβο του κόρφου μου δάκρυα στεγνώνω

Και τα γερόντια σε παιδιά μεταμορφώνω.

szymborska ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

 

Την ψυχή την έχουμε κατά καιρούς.

Κανείς δεν την έχει συνεχώς

και για πάντα.

 

Μέρες ολόκληρες,

χρόνια ολόκληρα

μπορούν να περάσουν χωρίς αυτήν.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2021 09:48

Δύο ποιήματα του μπητ ποιητή Harold Norse

Επιλέγων ή Συντάκτης

hnorseΚΛΑΣΙΚΗ ΖΩΦΟΡΟΣ Σ’ ΕΝΑ ΓΚΑΡΑΖ

Περπατώντας μέσα σε πυρπολημένα καντούνια

πνιγμένα στις μπουγάδες
κίτρινα φλασκιά στα παραθύρια
απομεινάρια του πολέμου να γκρεμίζονται
ξεπεσμός ανθρώπινος
τόσο βαθύς και απελπιστικός να πνίγεσαι στα γέλια
Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2021 19:33

Επειδή δεν μιλάω...της Όλιας Λαζαρίδου, στο fb

Επιλέγων ή Συντάκτης
hammershoistrandgade30-635x782Επειδή δεν μιλάω για τους πόνους
για τους φόβους μου
 
Μη νομίζεις πως δεν πονάω
 
Δεν φοβάμαι
 
Οχι , ίδιοι είμαστε όλοι.
 
Κι αυτό που ένιωσες μες τα κατάβαθα
 
το σκοτεινό εκείνο βράδυ
 
κι άλλοι τόχουνε νιώσει.