Τ’ Αεροδρόμιο Αθηνών μάς διασκορπίζει σ’ άλλα
«Εμένα αυτό καθόλου δεν με αφορά», απαντάει ο
διανοούμενος.
«Από πού ήρθατε;» ρωτάει ο τελωνειακός.
Κι εμείς του απαντάμε: «Απ’ τη θάλασσα!»
«Πού πάτε;»
«Στη θάλασσα», του απαντάμε.
«Ποια είναι η διεύθυνσή σας;»
Μια γυναίκα φωνάζει απ’ την ομάδα μας: «Το χωριό μου είναι ο μποχτσάς που 'χω στην πλάτη».
Περιμένουμε στ’ Αεροδρόμιο Αθηνών για χρόνια.
Ένας νεαρός άνδρας παντρεύετ’ ένα κορίτσι, αλλά δεν έχουν πού να κοιμηθούν την πρώτη νύχτα.
Ρωτάει: «Πού μπορώ να της κάνω έρωτα;»
Γελάμε και του λέμε: «Δεν είν’ η κατάλληλη στιγμή για ένα τέτοιο ερώτημα».
Ο αναλυτής λέει: «Για να ζήσουν, πεθαίνουν κατά λάθος».
Ο λογοτέχνης λέει: «Ο καταυλισμός μας σίγουρα θα καταρρεύσει».
«Τι θέλουν από μας;»
Τ’ Αεροδρόμιο Αθηνών καλωσορίζει συνεχώς τους επισκέπτες του.
Κι όμως, σαν τα παγκάκια στον τερματικό σταθμό, μένουμ’ εμείς, προσμένοντας τη θάλασσα ανυπόμονα.
«Για πόσα χρόνια ακόμα, ω Αεροδρόμιο των Αθηνών;»
Μαχμούντ Νταρουίς (Αλ Μπάουρα, Γαλιλαία,1941- Χιούστον Τέξας, 2008) Λιγότερα Ρόδα (1986), από την αγγλική μτφρ. των Munir Akash και Carolyn Forchè
[Παλαιστίνιος ποιητής. Έζησε, πάντα με την αίσθηση του εξόριστου, στο Νταρ Αλ Άσαντ, στο Καρ Γιασίρ, στη Χάιφα, στη Μόσχα, στο Κάιρο, στη Βηρυτό, στον Λίβανο, στο Παρίσι και στη Ραμάλα, όπου και τάφηκε. Διακρίθηκε και βραβεύτηκε πολλές φορές.]
Απόδ.: Σ. Γ.
Φωτό του άρθρου, το Αεροδρόμιο Αθηνών το 1960.
Σ.Δ: Το 1988 ο Darwish έγραψε την Παλαιστινιακή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, η οποία ήταν η επίσημη διακήρυξη για τη δημιουργία ενός κράτους της Παλαιστίνης.
