να γευτώ γλυκόξινες 

και πιπεράτες γεύσεις

ν' ακούω τα τζιτζίκια

ως τα κατάβαθα της νύχτας

να καταλαβαίνω τους δικούς μου 

που αγαπώ

να μην αδημονώ μ' αυτούς 

που με στηρίζουν

να σκέφτομαι κι εκείνους

που θέλησα να ξεχάσω

να βρίσκω φίλους

που έρχονται από μακριά

ν' αφήνω κι άλλες ζωές

να μπαίνουν στη δική μου

να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές

ν' αντικρύζω φρέσκα σώματα γυμνά

ν' αναπολήσω έρωτες

να ονειρευτώ καινούργιους

ν' αντιληφθώ τα πράγματα

που αλλάζουν.

Έτσι καθώς το πρόφτασα

αυτό το Καλοκαίρι

λέω να ελπίζω

για προσεχή Χριστούγεννα

για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά -

                     άσε να δούμε και για παραπέρα.      (1977)

Σ.Δ. Η ποίηση ψάχνει γι’ απαντήσεις/σ’ ερωτήματα που ακόμα δεν έχουνε τεθεί/

και τις προσφέρει με τη λάμψη / της δικιάς τους ομορφιάς

Ιδού κι ένα απόσπασμα από τα τελευταία του Πατρίκιου που με έπιασε

«Μ’ αρέσει που θα τελειώσω τη ζωή μου στην πατρίδα / κι ας είναι μια πατρίδα αλλιώτικη από εκείνη που ονειρεύτηκα / είναι όμως πατρίδα αληθινή / γι’ αυτό και κάθε μέρα όπως όλοι οι γεννήτορες/ γίνεται πιο ξένη.