Θωμάς Τσαλαπάτης. Μιλώντας για μια ποίηση των ματιών, εννοούμε μια ποίηση της αντίληψης, μια ποίηση της στιγμιαίας ανασύνταξης.

Η ποίηση δεν είναι κάτι ενιαίο. Δεν θα μπορούσε να είναι. Και εδώ δεν μιλάω για διαφορετικά είδη τεχνικής έκφρασης, για την εκφραστική ποικιλία των διαφόρων εκδηλώσεων μιας τέχνης που αριθμεί χιλιετίες. Μιλώ περισσότερο για διαφορετικές διαδικασίες. Λίγο-πολύ για διαφορετικά είδη τέχνης.

Σε μεγάλο βαθμό θα μπορούσαμε να πούμε πως η παραγωγή της ποίησης εξαρτάται από το σώμα. Από το μέρος του σώματος το οποίο μας φέρνει σε επαφή μαζί της. Το μέρος του σώματος το οποίο τη γεννά. Είναι που το σώμα παράγει ποίηση όπως οι σιελογόνοι αδένες παράγουν σάλιο.

Τόσο πολύ απ’ ό, τι ζούμε συμβαίνει εσωτερικά∙

 Τα ημερολόγια της θλίψης, οι σιωπηλοί

πόνοι

 Της ανομολόγητης αγάπης

δε θα είναι λιγότερο αληθινοί

 Επειδή πέρασαν ανείπωτοι.

Εθιμικά, το σόι της ποίησης μνημονεύει τακτικά ένα στίχο του Φρίντριχ Χέλντερλιν που ο Γιώργος Σεφέρης τον χρησιμοποίησε ως μότο στο «Ημερολόγιο καταστρώματος, Α΄»: «Κι οι ποιητές τι χρειάζουνται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;». Ας προσέξουμε ότι ο Χέλντερλιν γράφει –και ο Σεφέρης προσυπογράφει– για τους ποιητές, που ενδέχεται να είναι περιττοί και αχρείαστοι. Οχι για την ποίηση.

Οι ποιητές, ακόμα και σαν διαχρονικό και διατοπικό σύνολο, δεν ταυτίζονται με την ποίηση. Δεν είναι το άπαν της. Είναι ένα ενσώματο υποσύνολό της.

Εκεί ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο

στο σύθαμπο του λήθαργου 

έρχονται οι πεθαμένοι

ανάκατα διάχυτοι δίχως σειρά

μπερδεύονται οι μορφές τους.