Σε σχέση μ'αυτά που έγραψε, λίγα ποιήματα της Κικής Δημουλά (Αθήνα, 1931- 22.2.2020) έχω διαβάσει. Για πρώτη φορά το μοιραίο συνέβη με το Χαίρε ποτέ, κάπου στο μέσον της δεκαετίας του '90 και μ'έπιασε. Για τα δικά μου στάνταρ ήταν μια διαφορετική και παράξενη ως ένα βαθμό ποίηση απ'αυτήν που είχα εξοικειωθεί. Στίχοι που έπαιζαν με τις λέξεις που έτσι αποκτούσαν ένα διαφορετικό εκτόπισμα καθώς το νόημα προέκυπτε από το απρόσμενο συνδυασμό τους. Αν και έμοιαζαν λες και τους γέννησε μια χαλαρή και γειωμένη προσωπικότητα εν τούτοις λίγο αν τους σκεφτόσουνα συνειδητοποιούσες ότι η ταραχή εξ αιτίας της φθοράς, της ματαίωσης και της θνητότητας ήταν πάντα παρούσα, πως είχε πιάσει στασίδι ακόμα και στα ωραία της ζωής της. Απίθανο ήταν να μην αισθανόσουν της πίκρας την επίγευση, σπάνια όμως για λόγους εξωτερικούς. Κι αυτό διότι τα ποιήματά της εστίαζαν στους πολλούς και σχεδόν αδιόρατους χιλιάδες μικρούς κόμπους της καθημερινότητας και των σχέσεων δίχως όμως να με ακινητοποιούν.

Μι­ά μέ­ρα πού κα­τέ­βαι­να στήν ὁ­δόν τῶν Φι­λελ­λή­νων, μα­λά­κω­νε ἡ ἄ­σφαλ­τος κά­τω ἀ­π' τά πό­δι­α καί ἀ­πό τά δέν­δρα τῆς πλα­τεί­ας ἠ­κού­ο­ντο τ­ζιτ­ζί­κι­α, μέ­σ' στήν καρ­δι­ά τῶν Ἀ­θη­νῶν, μέ­σ' στήν καρ­δι­ά τοῦ θέ­ρους.

            Πα­ρά τήν ὑ­ψη­λήν θερ­μο­κρα­σί­αν, ἡ κί­νη­σις ἦ­το ζω­η­ρά. 

Αἴ­φνης μί­α κη­δεί­α πέ­ρα­σε. Ὀ­πί­σω της ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν πέ­ντε -ἕ­ξη αὐ­το­κί­νη­τα μέ με­λα­νει­μο­νού­σας, καί ἐ­νῶ στά αὐ­τι­ά μου ἔ­φθα­ναν ρι­παί πνι­γμέ­νων θρή­νων, γι­ά μι­ά στι­γμή ἡ κί­νη­σις δι­ε­κό­πη.