Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2019 17:47

Τέσσερα ποιήματα κι ένα τραγούδι σε ποίηση του Χριστόφορου Λιοντάκη που μας αποχαιρέτησε για τελευταία φορά στις 26.7

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
liodakisΜε αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Ώρες ώρες στο ποτήρι χανόταν εντελώς
Και δεν ήταν το μοναδικό παιχνίδι που το φως του σκάρωνε

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε
 
Τώρα το καπέλο κρύβει τα σφάλματα του καθρέφτη
Κόβοντας στη μέση τον αλλεργικό χαιρετισμό

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε

Άσκοπα την υγεία σου περιφέρεις
Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει
Μιλάς με ιδιωματισμούς
σε παραμονεύουν τραπεζίτες, λογιστές, ασφαλιστές κι η αστυνομία

Γλιτώνεις δε γλιτώνεις
Αφού κι η νύχτα τα συμφέροντά τους πρακτορεύει
σε παραμονεύουν τραπεζίτες λογιστές ασφαλιστές κι η αστυνομία

Άσκοπα την υγεία σου περιφέρεις
Τηλεφωνείς και το σύρμα σε τυλίγει
Μιλάς με ιδιωματισμούς
σε παραμονεύουν τραπεζίτες, λογιστές, ασφαλιστές κι η αστυνομία

Γλιτώνεις δε γλιτώνεις
Αφού κι η νύχτα τα συμφέροντά τους πρακτορεύει
σε παραμονεύουν τραπεζίτες λογιστές ασφαλιστές κι η αστυνομία

Με αλκοόλ νερό και πάγο
Το χρώμα αλλάζοντας σιωπούσε
***
Δίσκος: Ποίηση με μουσική
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Κώστας Θωμαΐδης
 

Πάσα σαρξ χόρτος

Σε βλέπω πάλι βιαστική

πριν βγει ο ήλιος να προλάβεις

ευχές να δώσεις στα βοτάνια

τους ανθούς να κόψεις της κολοκυθιάς

θειάφι στις ντοματιές να ρίξεις

τις σταφυλιές να ράνεις με χαλκό

στα περιστέρια να αλλάξεις το νερό

το δυόσμο να κορφολογήσεις.

Σε βλέπω πάλι βιαστική

να προλάβεις πριν βγει ο ήλιος

να μου φτιάξεις τσάι με κανέλα.

Μάνα, το σπίτι ξανάγινε το περιβόλι μας.

Πάσα σαρξ χόρτος.

Το τρομαγμένο ζώο

 Σχέδια τραυλά ζώου κυνηγημένου

σε αμμουδιά νυχτερινή.

Δεν κρύβουν μήτε μαρτυρούν.

Σημαίνουν μόνο τα τη καθαρά

του κρυφίου θέα κωλύματα

και τη αφαιρέσει μόνη το αποκεκρυμμένον

αναφαίνοντες κάλλος.

 Μόνο ένα τρομαγμένο ζώο

οδηγεί στην ομορφιά.

Γιατί καμιά ομορφιά 0

δεν έμεινε αμέτοχη της λύπης.

 Μια τρυφερότητα βουβή

 Νύξεις του σεληνόφωτος

στο τρεμάμενο δέρμα της θάλασσας.

Ψίθυροι τρομαγμένοι στην ακτή

κι ύστερα μια τρυφερότητα βουβή:

την προστατεύει το τριζόνι κι η λεβάντα

τη συντροφεύει η απολογία της θάλασσας

για τους πνιγμένους.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ

 Μια θλίψη που δεν λέει να πάρει όνομα –

πάντα σκοντάφτει η γλώσσα.

Λόγια που λοιδόρησα και χλεύασα

κι αργότερα μέσα από άλλα στόματα τα αγάπησα.

Και πάντα η μέθεξη από εκείνα τα μισοσπασμένα λόγια

τότε που το φως έκοψε την πλαγιά στα δυο

υπονοώντας μετάνοια στο δροσερό σκοτάδι.

Η χειροπιαστή λευκότητα της μανόλιας

αντίδοτο στις δρόγες της καθημερινότητας.

Ο Χριστόφορος Λιοντάκης γεννήθηκε το 1945 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας δικαίου στο Παρίσι. Το 1973 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Το τέλος του τοπίου". Η συλλογή του "Με το φως", 1999, τιμήθηκε ταυτόχρονα με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού "Διαβάζω", το 2000. Το 2012 τιμήθηκε με το βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου του. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και αγγλικά και έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό "Harvard Review", στα τεύχη 50, 1998 και 80, 2000. Ο Θάνος Μικρούτσικος έχει μελοποιήσει ποιήματά του που έχουν κυκλοφορήσει σε CD με τίτλο "Ποίηση με μουσική: Κωνσταντίνος Καβάφης-Χριστόφορος Λιοντάκης". Το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας τον ονόμασε Ιππότη της Τάξεως Γραμμάτων και Τεχνών και ο Δήμος Ηρακλείου του απένειμε το βραβείο Νίκου Καζαντζάκη.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019 11:06

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση