Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020 15:40

Κική Δημουλά, τώρα ας κοιτάζεις μία θάλασσα όλη την ατέλειωτη νύχτα σου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

dimulaΣε σχέση μ'αυτά που έγραψε, λίγα ποιήματα της Κικής Δημουλά (Αθήνα, 1931- 22.2.2020) έχω διαβάσει. Για πρώτη φορά το μοιραίο συνέβη με το Χαίρε ποτέ, κάπου στο μέσον της δεκαετίας του '90 και μ'έπιασε. Για τα δικά μου στάνταρ ήταν μια διαφορετική και παράξενη ως ένα βαθμό ποίηση απ'αυτήν που είχα εξοικειωθεί. Στίχοι που έπαιζαν με τις λέξεις που έτσι αποκτούσαν ένα διαφορετικό εκτόπισμα καθώς το νόημα προέκυπτε από το απρόσμενο συνδυασμό τους. Αν και έμοιαζαν λες και τους γέννησε μια χαλαρή και γειωμένη προσωπικότητα εν τούτοις λίγο αν τους σκεφτόσουνα συνειδητοποιούσες ότι η ταραχή εξ αιτίας της φθοράς, της ματαίωσης και της θνητότητας ήταν πάντα παρούσα, πως είχε πιάσει στασίδι ακόμα και στα ωραία της ζωής της. Απίθανο ήταν να μην αισθανόσουν της πίκρας την επίγευση, σπάνια όμως για λόγους εξωτερικούς. Κι αυτό διότι τα ποιήματά της εστίαζαν στους πολλούς και σχεδόν αδιόρατους χιλιάδες μικρούς κόμπους της καθημερινότητας και των σχέσεων δίχως όμως να με ακινητοποιούν.

Με τον χαμηλό τόνων τρόπο τους, αισθανόμουν ότι με προέτρεπαν τις περισσότερες φορές υπαινεκτικά και μάλλον εξ αιτίας της αυτογνωσίας των δικών μου αθέατων δια γυμνού οφθαλμού που καλλιεργούσαν, να επιθυμήσω να λύσω με υπονονή αυτούς τους κόμπους. Μιλάω για τους κόμπους που μπλοκάρουν την ρευστή μας ύπαρξη δημιουργώντας συνάμα κενά αέρος, όπου νιώθεις να χάνεις όχι μόνο τη γη κάτω από τα πόδια σου αλλά και κι εκείνους τους ουρανούς τους εντελώς δικούς σου, που ενίοτε σε εξιτάρουν για γίνεις στιγμιαία ένα μ'αυτούς, να πάρεις μια ιδέα από τα βαθιά τους. 

Δεν θυμάμαι πάντως, που παρόλο μου άρεσαν αρκετά απ'αυτά τα δικά της που διάβασα, να με είχαν συνεπάρει κι αυτός ίσως να είναι ο λόγος που ψάχνοντας τώρα να βρω τις τρεις τέσσερις συλλογές της που είχα αγοράσει και που κανονικά θα έπρεπε να ήταν στο ντουλαπάκι μου με τα ποιήματα, δεν βρήκα καμία. Συγγνώμη κα.Δημουλά. Και σ'ευχαριστώ βεβαίως για όλες τις χαραμάδες που άνοιξες μέσα μου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία να περάσει απ'αυτές μια σταλιά από το απόκοσμο φως της ύπαρξης.  

Πατώντας  Κική Δημουλά: Ποια ήταν η ποιήτρια των μικρών πραγμάτων και της ύπαρξης  θα σας εμφανιστεί μια "προσωπογραφία" της ποίησης της Κικής Δημουλά φτιαγμένη από την Τίνα Μανδηλαρά. 

Ακολουθούν έξι ποιήματά της, για όσους τους άνοιξε η όρεξη τώρα με τον θάνατό της να διαβάσουν κάτι δικό της.

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.

Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.

Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ

Καλὰ τὰ βγάζει πέρα ἡ μοναξιὰ
φτωχικὰ ἀλλὰ τίμια.
Ἀλλοῦ κοιμᾶται αὐτὴ
κι ἀλλοῦ τὸ ἐγκρατὲς σκεπτικὸ ἐάν.

Μόνο καμιὰ φορὰ
σὲ πειραματισμοὺς τὴν παρασύρει
ἡ περιέργεια
- ὄφις προγενέστερος
καὶ πιὸ φανατικὸς
ἀπ᾿ τὸν νερόβραστον ἐκεῖνον τῆς μηλέας.

Δοκίμασε τῆς λέει, μὴ φοβᾶσαι
δὲν ἔχεις τί νὰ χάσεις
καὶ τὴν πείθει
νὰ κουλουριάζεται πνιχτὰ
νὰ τρίβεται σὰ γάτα ἀνεπαίσθητη
πάνω στὸν διαθέσιμο ἀέρα
ποῦ ἀφήνεις προσπερνώντας.

Ἀπόλαυση πολὺ μοναχικότερη
ἀπὸ τὴ στέρησή της.

EΡΕΒΟΣ

Σκύβοντας πάνω
ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου τὴ συσκότιση
στίχους ἰσχνοὺς θὰ ἐπιδείξω
ἀποκλεισμένους ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,
θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος
τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ τοὺς προηγούμενους
θὰ κλαίει.

Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948

Κρατῶ λουλοῦδι μᾶλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε κῆπος κάποτε.

Στὸ ἄλλο χέρι
κρατῶ πέτρα.
Μὲ χάρη καὶ ἔπαρση.
Ὑπόνοια καμιὰ
ὅτι προειδοποιοῦμαι γι᾿ ἀλλοιώσεις,
προγεύομαι ἄμυνες.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε ἄγνοια κάποτε.

Χαμογελῶ.
Ἡ καμπύλη του χαμόγελου,
τὸ κοῖλο αὐτῆς τῆς διαθέσεως,
μοιάζει μὲ τόξο καλὰ τεντωμένο,
ἕτοιμο.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Καὶ προδιάθεση νίκης.

Τὸ βλέμμα βυθισμένο
στὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα:
τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ
τῆς προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Ἡ σκιά μου, παιχνίδι τοῦ ἥλιου μόνο.
Φοράει στολὴ δισταγμοῦ.
Δὲν ἔχει ἀκόμα προφθάσει νὰ εἶναι
σύντροφός μου ἢ καταδότης.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
πέρασ᾿ ἐπάρκεια κάποτε.

Σὺ δὲν φαίνεσαι.
Ὅμως γιὰ νὰ ὑπάρχει γκρεμὸς στὸ τοπίο,
γιὰ νά ῾χω σταθεῖ στὴν ἄκρη του
κρατώντας λουλούδι
καὶ χαμογελώντας,
θὰ πεῖ πὼς ὅπου νά ῾ναι ἔρχεσαι.
Φαίνετ᾿ ἀπ᾿ τὴ ζωή μου
ζωὴ πέρασες κάποτε. 

 Κονιάκ Μηδέν Ἀστέρων

Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τά λόγια τῶν δακρύων.

Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη νά σωπαίνει

 ἔχει μεγάλη πείρα ὁ χαμός.

Τώρα πρέπει νά σταθοῦμε στό πλευρό

τοῦ ἀνώφελου.

Σιγά-σιγά νά ξαναβρεῖ τό λέγειν της ἡ μνήμη

νά δίνει ὡραῖες συμβουλές μακροζωίας

σέ ὅ,τι ἔχει πεθάνει.

Ἄς σταθοῦμε στό πλευρό ἐτούτης τῆς μικρῆς

φωτογραφίας

πού εἶναι ἀκόμα στόν ἀνθό τοῦ μέλλοντός της:

νέοι ἀνώφελα λιγάκι ἀγκαλιασμένοι

ἐνώπιον ἀνωνύμως εὐθυμούσης παραλίας.

Ναύπλιο Εὔβοια Σκόπελος;

Θά πεῖς

 

καί ποῦ δέν ἦταν τότε θάλασσα

Και για όποιον θελήσει να την ακούσει να απαγγέλλει δύο δικά της ποίηματα

Ο πληθυντικός αριθμός   Σκόνη  

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020 16:30
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση