Ποιήματα

Ποιήματα (98)

Ο φίλος μου είναι ένα λαϊκό παιδί.

 Αύριο θα πάει να δώσει λόγο.

 Δε θέλει και πολύ δεσμεύσεις αυτός

 αρραβώνες και γάμους

αλλά έμπλεξε.

ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά

πουλιά που είναι τα μυστικά της ζωής

ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο από το να γνωρίζουν

κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τ'ακούσουν οι άνθρωποι είναι γέροι

Για τη λέξη μίσος, δεν έχουν ακόμα αποφασίσει οι γλωσσολόγοι αν προέρχεται από το μισώ ή αντίστροφα, όπως και δεν γνωρίζουν την ετυμολογία της. Η λέξη υπάρχει στα αρχαία μας, ήδη από τον Όμηρο και ήταν ολόιδια. Για να μην μπερδευόμαστε, να τονίσουμε ότι το μίσος είναι ένα αυτοφυές συναίσθημα, δηλαδή δεν προκύπτει ως απουσία της αγάπης. Ας αρκεστούμε στο ότι το μίσος και η αγάπη συνδέονται, ως δύο αντίθετοι πόλοι του συναισθηματικού κόσμου μας. Και κάτι ακόμα.

 

Με ευπρέπεια 

Με ευπρέπεια, το κυριότερο, να δέχεσαι
με ευπρέπεια όποιους καιρούς και να ‘ρθουν,
όταν λιμνάζουν οι εποχές
ή συνταράζονται μέχρι το βάθος.

Ξέρω ένα παιδί που δεν έχει τίποτα.

Πατέρα δεν έχει να του επαναστατήσει
και μετά να τον κληρονομήσει.
Μετανάστης δεν είναι
μα σκέφτεται να μεταναστεύσει.
Αν ήταν γύφτος
θα `χε τουλάχιστον μια ταυτότητα
– και μια δικαιολογία.

Δεν είναι κακό να υπενθυμίσουμε κατά πρώτον, πως σήμερα 21η Μαρτίου είναι η Εαρινή ισημερία, που στην ουσία από πολύ πολύ παλιά θεωρείται η πρώτη μέρα της άνοιξης και ως τέτοια γιορταζόταν από πολλούς αρχαίους λαούς και φυλές. Το 1966 η μέρα αυτή καθιερώθηκε ως Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού. Και το 1998, με πρόταση του πρεσβευτή μας στην Unesco Βασίλη Βασιλικού μιας ιδέας του ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, καθιερωθηκε και ως Παγκόσμια ημέρα της ποίησης.

σώμα σου.     Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές.

Mύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.

μ'αρέσει το σώμα σου.    μ'αρέσει αυτό που κάνει,

πως το κάνει.  μ'αρέσει να νιώθω την σπονδυλική σου

στήλη και κάθε κόκκαλο του σώματός σου, και την

                                                            τρεμουλιαστή

Τα οχτώ σύντομα πεζοποιήματα του Αργύρη Χιόνη (Σεπόλια, 1943 - Αθήνα, 2011) είναι από το βιβλίο του "Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ" - Νεφέλη, 1966. Ξεσκονίζοντας κάποια ράφια της βιβλιοθήκης είδαμε μια θαμπή λάμψη πίσω από τα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης, που η πηγή της ήταν το παραπεταμένο αυτό βιβλίο. Το φυσήξαμε το τινάξαμε το χαϊδέψαμε και ξαπλωμένοι το διατρέξαμε σχεδόν διαγωνίως. Συναντηθήκαμε με κάποια ποιήματα που μας άρεσαν όταν χρόνια πριν το είχαμε πρωτοδιαβάσει και διαπιστώσαμε ότι τα περισσότερα απ'αυτά τώρα δεν μας σαγήνευσαν τόσο όσο τότε.

Οι δυσκολότεροι δρόμοι

 

Τους δυσκολότερους δρόμους

τους διαβαίνεις μόνος. 

Η απόγνωση, ο χαμός,

η θυσία

είναι δρόμοι μοναχικοί.

Στην ταινία "Πάτερσον" του Τζιμ Τζάρμους ένας Γιαπωνέζος ποιητής προς το τέλος λέει στον Πάτερσον, ότι το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κάνεις ντους με αδιάβροχο.  Ιδιαίτερα με μερικούς ποιητές φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι ακόμα χειρότερο, να όπως το να κρατάς και ομπρέλα.

Εδώ όμως έχουμε μια χαμηλόφωνη αμερικάνικη ταινία που διασώζει την ορμώμενη εκ της παιδικότητάς της ποίηση, έχοντας στο κέντρο της δύο διαφορετικούς σε όλα ερωτευμένους ανθρώπους που τους ζήλεψα. Είναι απ'αυτούς τους ανθρώπους που ξεγεννούν την πόλη τους όπως αναπνέουν και κινούνται στον χώρο τους και γεννιούνται διαρκώς απ'αυτήν και την ιστορία της ακόμα κι όταν ονειρεύονται στον ύπνο τους, ή ακόμα κι όταν είναι Δευτέρα.