Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Ποιήματα

Ποιήματα (81)

 

Με ευπρέπεια 

Με ευπρέπεια, το κυριότερο, να δέχεσαι
με ευπρέπεια όποιους καιρούς και να ‘ρθουν,
όταν λιμνάζουν οι εποχές
ή συνταράζονται μέχρι το βάθος.

Ξέρω ένα παιδί που δεν έχει τίποτα.

Πατέρα δεν έχει να του επαναστατήσει
και μετά να τον κληρονομήσει.
Μετανάστης δεν είναι
μα σκέφτεται να μεταναστεύσει.
Αν ήταν γύφτος
θα `χε τουλάχιστον μια ταυτότητα
– και μια δικαιολογία.

Δεν είναι κακό να υπενθυμίσουμε κατά πρώτον, πως σήμερα 21η Μαρτίου είναι η Εαρινή ισημερία, που στην ουσία από πολύ πολύ παλιά θεωρείται η πρώτη μέρα της άνοιξης και ως τέτοια γιορταζόταν από πολλούς αρχαίους λαούς και φυλές. Το 1966 η μέρα αυτή καθιερώθηκε ως Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού. Και το 1998, με πρόταση του πρεσβευτή μας στην Unesco Βασίλη Βασιλικού μιας ιδέας του ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, καθιερωθηκε και ως Παγκόσμια ημέρα της ποίησης.

σώμα σου.     Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές.

Mύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.

μ'αρέσει το σώμα σου.    μ'αρέσει αυτό που κάνει,

πως το κάνει.  μ'αρέσει να νιώθω την σπονδυλική σου

στήλη και κάθε κόκκαλο του σώματός σου, και την

                                                            τρεμουλιαστή

Τα οχτώ σύντομα πεζοποιήματα του Αργύρη Χιόνη (Σεπόλια, 1943 - Αθήνα, 2011) είναι από το βιβλίο του "Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ" - Νεφέλη, 1966. Ξεσκονίζοντας κάποια ράφια της βιβλιοθήκης είδαμε μια θαμπή λάμψη πίσω από τα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης, που η πηγή της ήταν το παραπεταμένο αυτό βιβλίο. Το φυσήξαμε το τινάξαμε το χαϊδέψαμε και ξαπλωμένοι το διατρέξαμε σχεδόν διαγωνίως. Συναντηθήκαμε με κάποια ποιήματα που μας άρεσαν όταν χρόνια πριν το είχαμε πρωτοδιαβάσει και διαπιστώσαμε ότι τα περισσότερα απ'αυτά τώρα δεν μας σαγήνευσαν τόσο όσο τότε.

Οι δυσκολότεροι δρόμοι

 

Τους δυσκολότερους δρόμους

τους διαβαίνεις μόνος. 

Η απόγνωση, ο χαμός,

η θυσία

είναι δρόμοι μοναχικοί.

Στην ταινία "Πάτερσον" του Τζιμ Τζάρμους ένας Γιαπωνέζος ποιητής προς το τέλος λέει στον Πάτερσον, ότι το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κάνεις ντους με αδιάβροχο.  Ιδιαίτερα με μερικούς ποιητές φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι ακόμα χειρότερο, να όπως το να κρατάς και ομπρέλα.

Εδώ όμως έχουμε μια χαμηλόφωνη αμερικάνικη ταινία που διασώζει την ορμώμενη εκ της παιδικότητάς της ποίηση, έχοντας στο κέντρο της δύο διαφορετικούς σε όλα ερωτευμένους ανθρώπους που τους ζήλεψα. Είναι απ'αυτούς τους ανθρώπους που ξεγεννούν την πόλη τους όπως αναπνέουν και κινούνται στον χώρο τους και γεννιούνται διαρκώς απ'αυτήν και την ιστορία της ακόμα κι όταν ονειρεύονται στον ύπνο τους, ή ακόμα κι όταν είναι Δευτέρα.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017 20:40

Το άπειρο, του Τζιάκομο Λεοπάρντι

Συντάκτης

ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος,

κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα.

Μα εδώ που στέκω 
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις

Το 1984 ο Λέοναρντ Κόεν κυκλοφόρησε το άλμπουμ Various Positions. Ένα από τα τραγούδια του δίσκου που έγραψε ιστορία ήταν το Dance me to the end of love. Την ίδια χρονιά βγήκε και η ποιητική συλλογή του Κόεν "Το βιβλίο του Ελέους". Στο βιβλίο αυτό απονεμήθει το "Λογοτεχνικό βραβείο ποίησης" των Καναδών συγγραφέων. Στα Ελληνικά μεταφράστηκε από τον Διονύση Μαρσέλλο και κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Περισπωμένη.

εσύ που ανέβηκες πάνω από τη  ζωή

σαράντα χρόνια

που το κορμί σου έκοψες

κι απ'τη ψυχή σου έξω

άφησες να μαρτυρά 

να κιτρινίζει σα φυτό

έξω από το χώμα