Αναρτώντας τη συνέντευξη του Μαρκ Μαζάουερ (  ΕΔΩ ) με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του "Θεσσαλονίκη. Η πόλη των φαντασμάτων", θυμήθηκα ένα μικρό θηλυκό φάντασμα που φανερώθηκε στο ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου (Αθήνα, 1907-1985) "Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσσαλέλ" (Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες, 1979), που το είχα ακούσει πριν μερικά χρόνια και με άγγιξε τόσο ώστε το άκουσα αρκετές φορές και μάλιστα κάποια στιγμή ένιωσα εκείνη τη λύπη που αισθάνεσαι όταν χάνεις δικό σου άνθρωπο. Κάτι δικό μου θα ανέστησε ή το σπόρο της θα μου φύτεψε, είχα σκεφτεί. Δεν κατέληξα φυσικά στο τι από τα δύο ήταν πιο έντονο. Έπαιξε ρόλο βέβαια γι'αυτή τη λύπη και η απαγγελία του Δημήτρη Μαρωνίτη στο άλμπουμ του Νίκου Ξυδάκη " Ημερολόγια Γ'". Και το θυμήθηκα όπως θα καταλάβατε διότι η Εσθήρ Μπεσσαλέλ είναι μία εβραιοπούλα απ'αυτές που έγιναν στάχτη στα κρεματόρια των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αν και ο ποιητής, πιθανολογώντας, βαθιά μέσα του εύχεται να τη γλύτωσε. Παρόλο που θεωρεί πιο τρομερό για τον ίδιο εκείνο το: ...Ή μήπως τώρα να ‘ναι κάπου να μαραίνεται/ Και να μη / Με θυμάται;