ΦωτεινόΣέπιαΣκοτεινόΜεγέθυνση (+)Σμίκρυνση (-)Χωρίς σχόλιαΜε σχόλιαΠιο στενόΠιο φαρδύ
Κυριακή, 28 Αυγούστου 2022 08:51

Tι σύννεφο, τι βράχος; Μόνος. Tου Χρήστου Μποκόρου, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
bokoros4Έχει ο θεός μου δύσκολες αρχές,
δεν μαγαρίζει τη ζωή με συμβουλές και ευκολίες δοτές,
-ποιό νόημα;-
άλλα νογάει αυτός χαρές,
μυστήριος,
-τι  είν' το κοντά, τι είν' το μακρυά,
το εδώ, το τώρα;-
τίποτα δεν ζητάει,
μ’ ένα χαμόγελο λειψό με παραστέκει,
χρόνια ανερμήνευτο,
 
όλα όσα ξέρω και θυμάμαι τα ξεχνάει,
σ' άλλα με σπρώχνει,
ρωτάω, σωπαίνει,
αμίλητος βαδίζει,
όσα φοβάμαι, όσα ποθώ τα προσπερνάει ανέμελος,
-καλά, κακά αδιάφορο-
αεικίνητος, όλο μπροστά τραβάει,
φέγγει το βήμα του στα σκοτεινά,
φωτίζει αφώτιστα, καινούργια μέρη,
σταυρώνει τον καιρό και πάει,
"έργω πιστεύουμε", σαν να μου λέει,
"τι με κοιτάς;
προχώρα!
έχουμε δρόμο ακόμα."
κι εκεί που τον ακολουθώ,
-ή έτσι τουλάχιστον νομίζω-
με παρατάει σύξυλον,
να πορευτώ στο μαύρο φως
και να τα βγάλω πέρα
-τι σύννεφο, τι βράχος;-
μόνος.
Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 28 Αυγούστου 2022 09:30
Κατηγορία Ποιήματα
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « "Το ποίημα της Εσθήρ Μπεσαλλέλ" του Νίκου Εγγονόπουλου Τι σημαίνουν για τη Γιάννα Μπούκοβα 25 λέξεις από Σίγμα »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

επιστροφή στην κορυφή