Σ.Δ. Από τους μεγάλους ποιητές μετά τον Καβάφη πιο πολύ κι από τον συμπατριώτη μου από την Μικρασία Σεφέρη μου άρεσε ο Λέσβιος Ελύτης. Ήταν κάποια χρόνια εκεί γύρω στα 25 που τα ποιήματά του δρούσαν πάνω μου σαν θεϊκά ναρκωτικά και με χαλάρωναν, μου καταλάγιαζαν τις βίαες παρορμήσεις που εκείνα τα χρόνια με κατέκλυζαν δίχως όμως να μου αφαιρούν οτιδήποτε ζωντανό μέσα μου παλλόταν. Ίσα ίσα μου χάριζαν το σπαρταριστό φως μιας υπερουράνιας ομορφιάς εκεί που όλα τα ορατά της ζωής και τα αόρατα πέρα από αυτήν συνυπήρχαν και με περιείχαν, ιδιαίτερα στα πιο απλά πράματα του κόσμου και της κοινωνίας, της φύσης και της παραφύσης. Με λίγα λόγια ένιωθα να ομορφαίνω μέσα μου κι έξω μου διαβάζοντας τα ποιήματα του Οδυσσέα Ελύτη. Κι ομορφαίνοντας ένιωθα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Ποτέ δεν έμαθα όμως αν στ'αλήθεια γινόμουν. Ένα κάτι που άλλαζε τουλάχιστον όταν διάβαζα τα ποιήματά του είναι πως περνούσε μέσα μου μια λεσβιακή ηπιότητα/ταπεινότητα και μια κρητική αψάδα/μαχητικότητα. Η αρχή του αφιερώματος της AthensVoice : Σαν σήμερα 2 Νοεμβρίου 1911, ο Οδυσσέας Ελύτης (ή μάλλον ο Οδυσσέας Αλεπουδέλλης) με καταγωγή από την Παναγιούδα της Λέσβου γεννιέται στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Γρήγορα εγκατέλειψε το οικογενειακό επώνυμο ως νέος για να διαχωρίσει τη γραφή του από την οικογενειακή επιχείρηση σαπωνοποιίας. Είχε μιλήσει για το πώς εμπνεύστηκε το νέο του επώνυμο: «Ήθελα να υπάρχει κάποιο ψευδώνυμο. Κι επειδή πάντοτε οι λέξεις που άρχιζαν από “ελ” μου ασκούσαν μια μαγεία, είτε διότι ήταν η Ελλάδα, είτε ήταν η ελπίδα, είτε μια Ελένη, που ίσως ήμουν τότε ερωτευμένος, η ελευθερία, όλες αυτές οι λέξεις που αρχίζουν από “ελ”, σκέφτηκα το αρχίσω έτσι. Κατόπιν ήταν το γράμμα “υ” που για μένα είναι το πιο ελληνικό γράμμα. Άλλωστε νομίζω και οι Γάλλοι για να το λένε “i grec” θα πει ότι είναι ελληνικό. Έβαλα μετά το “ελ” το “υ”, δεν χρειαζόταν λοιπόν παρά να βάλω μια κατάληξη που να είναι και λίγο πιο αρχαιοπρεπής, αν θέλετε, “ύτης”. Ενώ έψαχνα στην αρχή να βάλω κάτι μεταξύ του “ελ” και του “της” έβαλα το “υ” και βγήκε το Ελύτης».
«Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσα με το πι», γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης. Η ποίηση και ο λόγος του σπουδαίου Έλληνα ποιητή οδοδείκτης για πολλές γενιές - ανεξερεύνητος ακόμη από άλλες - είναι συνυφασμένος με την Ελλάδα και τη γοητεία της πλάσης. «Από το ένα μέρος ήμουνα ο στερνός μιας γενιάς, που έσκυβε στις πηγές μιας ελληνικότητας, κι απ' την άλλη ήμουν ο πρώτος μιας άλλης που δέχονταν τις επαναστατικές θεωρίες ενός μοντέρνου κινήματος», είχε πει ο ίδιος για το έργο του.
Πατώντας athensvoice.gr/politismos θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο.
