Μία γνώση απ'αυτές που χρήσιμες σίγουρα δεν είναι αλλά κάτι τι προσθέτουν στο πολιτισμικό σύμπαν ανθρώπων που το έχουν να το εμπλουτίζουν με τέτοιες πληροφορίες.Το πιο πιθανόν είναι πως οι ψαγμένοι συνάνθρωποί μας σε τέτοια θέματα θα γνωρίζουν ότι Νόμπελ μαθηματικών δεν υπάρχει και κακό δεν είναι και όσοι έχουν μια κλίση σε τέτοια θέματα να το μάθουν. Και γιατί δεν υπάρχει; Πέρα από ένα αστικό μύθο που κυκλοφορεί ευρέως, το βέβαιο είναι πως ο Άλφρεντ Νόμπελ δεν συμπεριέλαβε τον κλάδο των μαθηματικών στη διαθήκη του το 1901 , πιθανότατα επειδή θεωρούσε ότι τα μαθηματικά δεν προσφέρουν άμεση, πρακτική ωφέλεια στην ανθρωπότητα σε σχέση με τη φυσική ή τη χημεία.

Το Εικοσιένα άρχισε να διδάσκεται στα σχολεία τρεις δεκαετίες περίπου μετά τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους – από το 1861, όταν εγκρίθηκε ως αναγνωστικό στα δημοτικά μία σύνοψη της Ελληνικής Επανάστασης, μία μάλλον ψύχραιμη αφήγηση με λιγοστές ρομαντικές εξάρσεις παρότι γραμμένη από έναν ρομαντικό ποιητή, τον Δημήτριο Παπαρρηγόπουλο.

Τα βασικά αφηγηματικά μοτίβα, όμως, τα άξια μνήμης πρόσωπα και επεισόδια παγιώθηκαν στο γύρισμα του 19ου αιώνα προς τον 20ό, στο αποκορύφωμα του ελληνικού εθνικισμού, και έκτοτε παρέμειναν σχεδόν απαράλακτα έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Θοδωρής Αντωνόπουλος. Ο διακεκριμένος πανεπιστημικός ιστορικός που πέθανε τον Νοέμβριο του 2017 είχε μιλήσει το 2016 στον Θοδωρή Αντωνόπουλο για τους ευρέως διαδεδομένους μύθους της επανάστασης.

ντίθετα με ό,τι διδασκόμασταν στο σχολείο,η Ιστορία δεν είναι κάτι στατικό και μονολιθικό, ούτε «θέσφατο». Αλλάζει, εξελίσσεται, αναθεωρείται και προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα που αποκαλύπτει η επιστημονική έρευνα.

Γι' αυτό κι έχουν πάντα ενδιαφέρον οι ιστορικές εκδόσεις, γι' αυτό δεν βαριέσαι ποτέ να μελετάς εποχές κι ανθρώπους, ακόμα κι αν έχεις διαβάσει ήδη τόσα και τόσα σχετικά» γράφει ο Θοδωρής Αντωνόπουλος σε μία παλαιότερη συνέντευξή του με τον διακεκριμένο πανεπιστημιακό Βασίλη Κρεμμύδα, ο οποίος πέθανε τον περασμένο Νοέμβριο. 

Η ραγδαία εξάπλωση της χρήσης του AI και τα αποτελέσματα στην παραγωγή περιεχομένου.

 Το κείμενο που διαβάζετε είναι γραμμένο από ανθρώπινο χέρι ή από AI;

Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας SEO, Graphite,η οποία αναρτήθηκε από την ιστοσελίδα Axios, οι πιθανότητες να κλικάρετε σε δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης στο διαδίκτυο έχουν ξεπεράσει το 50%.

Για την ακρίβεια, στα μέσα του 2025, το 52% των άρθρων είχε την «υπογραφή» του AI έναντι του 48% που προήλθε με τον παραδοσιακό τρόπο.

Η σύντομη απάντηση είναι πως αν χρειάζεται να ρωτήσεις, σε πόλεμο δεν βρίσκεσαι. Με άλλα λόγια, αν βρισκόμασταν σε πόλεμο, θα το γνωρίζαμε πέραν πάσης αμφιβολίας· δεν θα το συζητούσαμε ακαδημαϊκά, καταθέτοντας ο καθένας τις εκτιμήσεις του για ένα θέμα τόσο αντικειμενικό όσο η ζωή και ο θάνατος.

Επειδή όμως η ερώτηση τίθεται από πολλούς καλόπιστα, χρήζει πιο αναλυτικής απάντησης. Η απάντηση, σ’ αυτήν την περίπτωση, είναι ότι η στρατιωτική κινητοποίηση δεν είναι συνώνυμη της πολεμικής εμπλοκής, ούτε αποτελεί τη μοναδική αναγκαία συνθήκη γι’ αυτήν. Εκτός από την ενεργό και συνειδητή συμμετοχή, υπάρχουν και άλλες θέσεις γύρω από ένα πολεμικό γεγονός: μπορεί να βρίσκεσαι σε γεωγραφική εγγύτητα με αυτό, να είσαι εκ των προτέρων σύμμαχος μιας εμπλεκόμενης πλευράς και ως εκ τούτου να έχεις ανειλημμένες υποχρεώσεις απέναντί της ή,

Κατά την 23η ημέρα του πολέμου, που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου με τα κοινά πλήγματα ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν στο κέντρο της Τεχεράνης, οι επιθέσεις συνεχίζονται στη Μέση Ανατολή. Πλήγματα προκάλεσε και το Ιράν στο νότιο Ισραήλ δυο φορές το Σάββατο προκαλώντας ζημιές και πολλούς τραυματίες. Το πρώτο πλήγμα είχε στόχο κατοικημένη περιοχή στη Ντιμόνα, μια πόλη όπου βρίσκεται στρατηγικό κέντρο πυρηνικής έρευνας στην έρημο Νεγκέβ, και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό περίπου 30 ανθρώπων, εκ των οποίων ένας σοβαρά. Το δεύτερο εξαπολύθηκε εναντίον της πόλης Αράντ και προκάλεσε τον τραυματισμό 84 ανθρώπων, εκ των οποίων οι 10 είναι σε σοβαρή κατάσταση. Με πυραύλους και drone δέχτηκαν επίθεση το Ριάντ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ξένια Κουναλάκη. «Το ποδόσφαιρο συχνά γίνεται πόλεμος», επαναλαμβάνει ο Σάιμον Κούπερ, δημοσιογράφος στους Financial Times και συγγραφέας του βιβλίου «World Cup Fever» (Πυρετός του Μουντιάλ) (εκδ. Profile books, 2025). Λίγο προτού ετοιμάσει τις βαλίτσες του για το δέκατο κατά σειρά Παγκόσμιο Κύπελλο της ζωής του, ο Κούπερ εξηγεί την πολιτική διάσταση του θεσμού, από τις απαρχές του και τον ιδρυτή, Ζιλ Ριμέ, ο οποίος συνεργάστηκε αρχικά με το καθεστώς του Βισί, μέχρι τον φετινό οικοδεσπότη, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εξασφάλισε το «βραβείο ειρήνης της FIFA» από τα χέρια του προέδρου της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Τζιάνι Ινφαντίνο.

Ο Πειρασμός

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,

και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους

ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.