όπως συμβαίνει με την Ελλάδα και τη Σαουδική Αραβία, να παρέχεις στρατιωτική βοήθεια σε ένα κράτος (στο πλαίσιο προγενέστερης, αμοιβαίως επωφελούς συμφωνίας) και το κράτος αυτό να εισπράττει βαλλιστικά «απόνερα» μιας στρατιωτικής συμπλοκής έξω από τα σύνορά του. Τα πράγματα είναι, επομένως, αρκετά πιο περίπλοκα και, καθώς ο πόλεμος στο Ιράν συνεχίζεται, καλούμαστε να εξοικειωθούμε με έννοιες και καταστάσεις που εκφεύγουν των ασπρόμαυρων βεβαιοτήτων: δεν είναι ανάγκη να εισέλθεις στον πόλεμο για να σε επηρεάσει· ο πόλεμος σε βρίσκει· σε καθιστά μέρος του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.

Φοβέμποροι

Υπάρχουν βεβαίως και κάποιοι που ρωτούν πιο πονηρά. Αυτοί δεν αναρωτιούνται στ’ αλήθεια αν η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, γιατί ξέρουν καλά ότι δεν βρίσκεται· άλλωστε, ούτε τα όπλα τούς ζήτησε κανείς να πάρουν ούτε κινδυνεύουν από την αμερικανοϊσραηλινή διένεξη με το Ιράν (τουλάχιστον όχι ακόμη). Το μέλημά τους είναι αυτό που είναι πάντα σε περιόδους κρίσης: να καλλιεργήσουν την εντύπωση του κινδύνου, να εντείνουν την αίσθηση ανασφάλειας, να κάνουν τα πράγματα χειρότερα, ώστε να αντλήσουν κέρδη από τον ιλιγγιώδη πανικό. Είναι εύκολο το εμπόριο φόβου, ειδικά όταν παρουσιάζεται ως εύλογη ανησυχία και πασπαλίζει τα πραγματικά δεδομένα με ασφυξιογόνα καχυποψία: «Κι αν το Ιράν εκλάβει τη δράση των ελληνικών Patriot υπέρ της αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας ως επιθετική ενέργεια της Ελλάδας; Δεν μας καθιστά αυτό εκ των πραγμάτων μέρος του πολέμου;». Αυτό το σκεπτικό ορίζει την εθνική ασφάλεια όχι απλώς ως ουδετερότητα, αλλά ως αορατότητα: να μη μας βλέπει κανείς, να μη μας υπολογίζει, να πάρουμε τη χώρα μας παραμάσχαλα και να χωθούμε σε μια σπηλιά για να μη γίνουμε στόχος κανενός. Να διακόψει η Ελλάδα κάθε συμμαχία της, δηλαδή, μην τυχόν και τη βάλει στο μάτι ο bully της παραδίπλα γειτονιάς και την πάρει στο κυνήγι.

Μόνοι στον κόσμο

Αν οι ανησυχούντες πιστεύουν ότι η λύση στην αβεβαιότητα του πολέμου είναι να κόψουμε την καλημέρα ακόμη και σε όσους πλήττονται από αυτόν, καλό είναι να αναλογιστούν τι προηγούμενο θα δημιουργούσε αυτή η στάση για την ίδια τους τη χώρα· τι έρεισμα θα είχε μετά η Ελλάδα για να ζητήσει βοήθεια σε περίπτωση δικής της ανάγκης. Εκτός αν πιστεύουν ότι η εκούσια απομόνωση θα μας χάριζε κάποιο είδος πλεονεκτήματος. Οτι αν κλείναμε την πόρτα σε κάθε υποψία γεωπολιτικής έντασης, αυτή θα σεβόταν την επιθυμία μας και δεν θα κατεδάφιζε την πόρτα με την πρώτη ευκαιρία. Το αναπόδραστο της επίδρασης του πολέμου είναι αυτό που θα έπρεπε να τονίζει και να εξηγεί η κυβέρνηση, αντί να κομπάζει για το αξιόμαχο των ελληνικών στρατιωτικών εξοπλισμών σαν να πρόκειται για μπιμπελό στο σαλόνι της. Οπως και σε πολλά άλλα θέματα κοινής λογικής, η ελληνική κοινωνία υστερεί στην κατανόηση των συσχετισμών της διεθνούς πολιτικής σκηνής και η αδιαφορία της κυβέρνησης για το έλλειμμα γνώσης των πολιτών δυσχεραίνει την κατάσταση. Στο επόμενο αντιπυραυλικό επίτευγμα της εκπατρισμένης πυροβολαρχίας, ας μπολιαστεί το εθνικό καμάρι με μερικές σταγόνες σύνεσης.

Πηγή: kathimerini.gr/opinion

Σ.Δ. Σε πόλεμο προφανώς και δεν είμαστε, αλλά είναι αδύνατο να μπλέξουμε κάποια στιγμή; Όχι, υποστηρίζω ότι είναι δυνατόν. Να μπλέξουμε σε ένα πόλεμο που κήρυξαν Η.Π.Α και Ισραήλ εναντίον του Ιράν δίχως αποδείξεις και δίχως καμία σημαντική αφορμή. Όταν μάλιστα ισχυρίζονται ότι τάχα μου δήθεν κάνουν αυτοί αυτόν τον πόλεμο για να προκύψει ένα δημοκρατικό Ιράν τότε είμαι σίγουρος ότι το κήρυξαν για το συμφέρον τους. Και είναι άκρως επικίνδυνο που καταπάτησαν όλες τις διεθνείς νόμιμες συνθήκες, αυτές που κάνουν έναν πόλεμο συμβατό με το δίκαιο και αποδεκτό από τον κόσμο. Ίσως γι'αυτό μέχρι τώρα κάμια χώρα της Ε.Ε δεν έχει υποστηρίξει ενεργά αυτόν τον πόλεμο των ακροδεξιών Τραμπ και Νετανιάχου παρόλο τους εκβιασμούς που έχει ασκήσει εναντίον τους ο Τραμπ. Και σίγουρα γι'αυτό τα ποσοστά της μη αποδοχής αυτού του πολέμου είναι πολύ υψηλά σε όλη την Ευρώπη και 6 στους 10 Αμερικανούς αποδοκιμάζουν αυτόν τον πόλεμο.