Σε αντιδιαστολή με την Αθήνα, όπου ο ήλιος ανατέλλει στον Τρελό και δύει στο Δαφνί, (μια ρήση που πάντα θυμόμουν), στην  Αίγινα, ο ήλιος ανατέλλει στο Ελλάνιο  Όρος και δύει στην Πέρδικα.  Αυτός ήταν ο λόγος που με έκανε να αποφασίσω να περάσω στο νησί, εκείνο το παράξενα φορτισμένο με ανησυχία, καλοκαίρι.

Το Όρος  είναι η ψηλότερη κορυφή στο νησί. Από κει τα βλέπεις όλα.(Πάντα ήθελα να μπορώ να τα βλέπω όλα). Οι ντόπιοι  κρύβονταν εκεί για να γλυτώσουν από τις επιθέσεις των πειρατών. Ο Ελλάνιος Δίας , από τον οποίο πήρε το όνομά του το Όρος,  ήταν βροχοποιός.  Σε αυτόν δεήθηκε ο Αιακός, ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της Αίγινας , να βρέξει. Πέρα απ’ αυτό, τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα φανερώνουν ότι ο τόπος αυτός είχε ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την προϊστορική αλλά και την Ελληνιστική και την Βυζαντινή εποχή.

Στη νήσο Χ., όπου παραθερίζαμε προ μηνός, ο οικοδεσπότης μας μάς πήγε ένα απόγευμα βαρκάδα – για ψάρεμα το προόριζε, δεν πιάσαμε όμως ούτε λέπι.

Καθώς πλέαμε στα ρηχά, παράλληλα με την ακτή, αντικρίσαμε ξάφνου, ένα-ενάμισυ χιλιόμετρο έξω από τη χώρα, σε μια παραλία που δεν είχε τύχει να επισκεφθούμε, ένα επιβλητικό ερείπιο. Ενα τριώροφο κουφάρι σε σχήμα Π, που τα παράθυρά του έχασκαν δίχως τζάμια και οι τοίχοι του είχαν ξεπλυθεί από τον σοβά – τούβλα είχαν απομείνει και κολώνες, που από τα σωθικά τους πρόβαλλαν σκουριασμένες σιδερόβεργες. «Δεν διακρίνεται από τον δρόμο», μας είπε ο οικοδεσπότης μας, «την πίσω όψη του έχουν κρύψει τα δέντρα… Στις ρημαγμένες αίθουσες φωλιάζουν κουκουβάγιες, ένα προστατευόμενο είδος λευκής νανοκουκουβάγιας, το οποίο ζει –λένε– μισόν αιώνα…»