Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 199
Διηγήματα

Διηγήματα (96)

Παρασκευή, 08 Ιουλίου 2016 04:06

Η αγάπη είναι μόνο μία, του Χόρχε Μπουκάι

Συντάκτρια

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του.

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ’ αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ’ ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πώς τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ’ αγαπώ.

Ξαναβουτώ φορώντας τα κολυμβητικά γυαλάκια μυωπίας (ειδική παραγγελία – 300 ευρώ, στη Speedo) στο ένα-ενάμισι μέτρο, όχι βαθιά, για να παρατηρήσω, πάλι κανένα κοπαδάκι αθερίνες.

Μου έχουν γίνει εμμονή τις τελευταίες μέρες, που παραθερίζω εδώ στο Πήλιο, και βουτώ σε αυτόν τον βραχώδη ορμίσκο όπου ευτυχώς δεν πατάει πόδι ανθρώπου.

Περί στάσεων

Η σοφία είναι συνέπεια μιας στάσης.

Δεν είναι όμως σκοπός της στάσης, γι'αυτό και δεν μπορεί να προτρέψει κανέναν να μιμηθεί τη στάση.

Όπως τρώω εγώ, δε θα φάτε κι εσείς. Αν όμως τρώτε όπως εγώ, θα σας φανεί χρήσιμο.

Ανάσκελα στο κρεβάτι, μάτια προς το ταβάνι. Ταβάνι χαμηλό, πιο χαμηλό, όλο και πιο χαμηλό. Στροφή του σώματος αριστερά, μαύρες μαλακές παντόφλες. Όχι ρόμπα. Κατευθείαν ντύσιμο. Φόρμα γυμναστικής με επένδυση, γυμναστική όχι, μόνο φόρμα. Ζεστές εσωθερμικές κάλτσες, χειμώνα καλοκαίρι. Μακό λευκό, καμιά φορά μαύρο, πουκάμισο καρό χυλοπιτάκι και κολεγιακή. Κολέγιο όχι, μόνο μπλούζα.

Α'
Τι δουλειά έχει ένας σοβαρός κύριος και κανονικότατος δημόσιος υπάλληλος με τα όλα του, σαρανταπεντάρης, με ένα τρελοκόριτσο δεκαεννιά χρονών που θα μπορούσε να είναι κόρη του; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν -αν και ανύπαντρος- έχει μια πολύ προσεγμένη και μετρημένη ζωή ενώ εκείνη δεν ξέρει που κοιμήθηκε χτες και που θα κοιμάται αύριο; Κι όταν εκείνος δεν είναι κανένας τυπάς με τα πολλά λεφτά και την ομορφιά να τρέχουν από τα μπατζάκια του, αντίθετα έχει μια μέτρια εμφάνιση και μετρά το κάθε του έξοδο σημειώνοντάς το σε καρνέ, ενώ εκείνη έχει μια απολύτως φυσική κι απαστράπτουσα ομορφιά που τραβά τα αρσενικό βλέμματα και πορτοφόλια σαν μαγνήτης;

Βρίσκεται ώρα πολλή μπροστά στον πίνακαή, μάλλον, ξαναβρίσκεται. Τα βήματά του βαριεστημένα σ’ όλο τον υπόλοιπο χώρο της έκθεσης, μολονότι είχε ποικίλες ζωγραφικές με ενδιαφέρον.

Όμως, σαν μαγνήτης, αυτό το πρόσωπο τον τράβηξε ξανά κοντά του. Θα είναι άδικο να πει ότι αυτό οφείλεται μόνο στο βλέμμα – αν και τα ομιχλώδη, αλλά ζωηρά, μάτια τον διαπερνούν και τον καθηλώνουν, καθώς μάλιστα φωτίζονται από το ειδικά στραμμένο επάνω τους σποτάκι.

Τα τέσσερα διηγήματα που έχουμε εδώ είναι: Το "Αθέων ανάσταση" που το έγραψε ο Αλέξης Πανσέληνος, το "Ανθός μετανοήματος" που είναι της Μαρίας Μήτσορα, το "Θανάτω θάνατον πατήσας" που το υπογράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης και το "Ανάμεσα σε Σταύρωση και Ανάσταση" που το δημιούργησε ο Άκης Παπαντώνης. Και οι τέσσερις αναπλάθουν βιωμένες ή επινοημένες μνήμες πασχαλινής αύρας. Τέσσερις ιστορίες, γραμμένες ειδικά για τους αναγνώστες του  Ανοιχτού Βιβλίου, σε τόνο στοχαστικό, ευτράπελο ή ανατρεπτικό, που δημοσιεύτηκαν στην ΕτΣ στις 29.4. 16.

«Γυρίστε το Γαλαξία σε ένα χρόνο. Το πιο ουσιαστικό ταξίδι της ζωής σας .Ένας χρόνος που θα τον διηγείστε στα εγγόνια σας. Τα υπέροχα μοναδικά ταξίδια στο Γαλαξία , που μόνο η Εταιρεία μπορεί να σας προσφέρει»

Από το 1946 και μετά ο Τζεμάλ έγινε ένας από τους αριθμούς που συμπεριλαμβάνονται στους 214.000 ανθρώπους, οι οποίοι εγκατέλειψαν το χωριό τους και εγκαταστάθηκαν σε μία μεγάλη πόλη. Ο Τζεμάλ δεν ήξερε βέβαια —και ούτε αναρωτήθηκε, είναι η αλήθεια— ποιος ακριβώς αριθμός αντιστοιχούσε σε αυτόν. Σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος, γιατί τα συγκεκριμένα στοιχεία αφορούν τους μετακινούμενους από το 1945 έως το 1950.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016 21:27

Στο μουσείο, του Κώστα Περούλη

Συντάκτης

Ερχόντουσαν τα χαράματα μέσα από τα οικόπεδα, περνάγαν την πύλη και αρχίζαν μαζί με καμιά πενηνταριά  άλλους να μαζεύουν το κάρβουνο απ’ τους λόφους. Σκαρφαλώνανε με χέρια και με πόδια στους μαύρους σβόλους να βγούνε πάνω απ’ τις στέγες και το φράχτη στις κορφές να το στρώσουνε με τις τσουγκράνες. Από κει φαινόντουσαν τα αυτοκίνητα και τα τρόλεϊ που περνάγανε στην Πειραιώς. Μετά κατρακυλάγανε κάτω στους πρόποδες και ανοίγανε δρόμους να περνάνε τα βαγόνια που το παίρνανε στους φούρνους.