Διηγήματα (220)
'Νεκρός ταξιδιώτης" (1909), του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Όταν ευρέθη ο πνιγμένος, ακριβώς κάτω από τον βράχον του Κοιμητηρίου, ανάμεσα εις την Μεγάλην Άμμον κ᾿ εις τον Ταρσανάν, ολίγον ακόμη ήθελε να βασιλέψη ο ήλιος, ή μάλλον να κρυφθή οπίσω από το γείτον βουνόν αντικρύ. Τότε αι αρχαί του τόπου ―ο Ειρηνοδίκης του πάλαι ποτέ ειρηνοδικείου, κι ο Νωματάρχης ο αστυνομεύων― απεφάνθησαν ότι έπρεπε να μείνη ολονυχτίς άταφος, επειδή ήτο ανάγκη να τον σχίσουν οι γιατροί, διά να βεβαιωθή αν ήτον πνιγμένος ή δεν ήτον.
Κ᾿ ήτον καλής ψυχής άνθρωπος, ο συχωρεμένος ο Κώστας του Σταματάκη. Φαίνεται, είχε τάξει εις την Παναγίαν την Κ᾿νιστριώτισσαν, να τον αξιώση να ταφή εις το χώμα της μικράς νήσου του —εκεί επάνω εις τον θαλασσόπληκτον βράχον, όπου τα κύματα φαίνονται να τραγουδούν μυστηριώδες νανούρισμα εις τους νεκρούς—
Αυτό το θαύμα της φύσης το αγγίζουν φράσεις μαστόρων που τη λατρεύουν
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
'Οταν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας διαπίστωσαν αργά αλλά σταθερά πόσο αβίωτη και ξένη είχε γίνει η πόλη τους, καθώς με τον καιρό όλο και μεγαλύτερα κοπάδια τουριστών που τα πολλαπλασίαζαν οι εισβολείς του airbnb πλημμύριζαν το κέντρο της και ακτινωτά και σιγά σιγά τις κοντινές γειτονιές της, άρχιζαν να απομακρύνονται ζητώντας καταφύγιο στην περιφέρεια της Αθήνας. Εκεί που βρήκαν εγκαταλελειμμένες κατοικίες τις οποίες είχαν καταλάβει προ καιρού ανέστιοι και πένητες από όλα τα σημεία του ορίζοντα και οι πιο απελπισμένοι εξ αυτών είχαν ξηλώσει και κάψει τα πατώματα προκειμένου να μην παγώσουν.
Έτσι επιβίωσαν οι γείτονες της Μαργαρίτας, αφού ανακατεύτηκαν μεταξύ τους με προβλήματα και συγκρούσεις στην αρχή, καταφέρνοντας με τον καιρό να τα βρούνε.
Μικρή ανασκόπηση ενός αιώνα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
ΚΙΜΠΙ. «Μονό ή διπλό τάφο πήρατε;». «Διπλό». «Ωραία, είναι 180 ευρώ».
Αυτές οι λίγες λέξεις μιας σύντομης συναλλαγής στο δημοτικό κατάστημα δήμου της Αιτωλοακαρνανίας (είχαν προηγηθεί τα συλλυπητήρια, στους μικρούς τόπους τα νέα διαδίδονται αστραπιαία) είναι ο τυπικός επίλογος μιας ζωής σχεδόν ενός αιώνα. Είχαν προηγηθεί το σύντομο πέρασμα από το κρεβάτι του νοσοκομείου, η ληξιαρχική πράξη θανάτου, η κηδεία, η ταφή, ο καφές στο καφενείο του χωριού, το τραπέζι της παρηγοριάς σε συγγενείς και φίλους, ό,τι εν πάση περιπτώσει απαιτεί το κλείσιμο των λογαριασμών ενός ανθρώπου στο μεγάλο βιβλίο του κόσμου.
Λίτσα, ένα διήγημα του Νικήτα Παπακώστα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Τα καλοκαίρια παραθέριζαν σαν ηλικιωμένο ζευγαράκι. Μέσα στις ελιές του Κορινθιακού κόλπου, ένα κουζινάκι με κρεβάτι κι ένα μπάνιο, και βεράντα κατά τη θάλασσα. Εκεί ξάπλωνε ο Θόδωρος και ροχάλιζε τα μεσημέρια. Το στριμμένο άντερο πάνω στην κοιλιά του ανεβοκατέβαινε, ρυθμικά. Η ένα δάχτυλο γούνα δεν βοηθούσε κανέναν από τους δυο τους.
Από το κατώφλι ψώνιζε. Φοβόταν μήπως μπαίνοντας παραμέσα βρεθεί καμιά τρίχα από τη γάτα του στα πράγματα του φούρναρη ή του χασάπη. Δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα. Στο ένα χέρι τη σακούλα. Στ’ άλλο το γατί. Οχι γάτα, γατούλα, γατάκι, αλλά γάταρος. Καλοταϊσμένο το ζωντανό, ολόχρυσο σαν τίγρη Βεγγάζης, βαρεμένο κάργα από τεμπελιά.
ΣΤ'ΑΛΩΝΙΑ, της Ελένης Ε. Νανοπούλου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
κι από πάνου το φεγγάρι ,το χρυσό μηδενικό,
στο δικό μου μερτικό μες στ΄αλώνι του Αλωνάρη Γ. Ρίτσος
Ο τρύγος, ένα πανηγύρι ζωής από την εποχή του Χαλκού ﮲ ο Διόνυσος λατρευόταν και στην Κόρινθο και στην Σικυώνα ﮲ πώς αλλιώς; Όλος ο πεδινός νομός με αμπέλια. Ο Αύγουστος σε ξέφρενο πανηγύρι﮲ τόσο που γινόταν στην πρωτεύουσα και Γιορτή του Σταφυλιού από 1960 ως 1970 και τη βραδιά της λήξης εκλεγόταν και η Μις Σταφύλι.
Για μας ήταν η παιδική χαρά έξω από το χωριό, η δική μας εξοχή. Αυτό που ακούγαμε από τους Αθηναίους να λένε για τις διακοπές τους στην εξοχή, όταν έφευγαν από τα σπίτια τους για να πάνε κάπου αλλού το καλοκαίρι.
Τελευταία πνοή στο Νιου Χάμσαϊρ, του Άρη Αλεξανδρή
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Το να παραδεχτεί ότι δεν ήξερε τι της έφταιγε ήταν αρκετά δύσκολο. Το να κατηγορεί τα μηνύματα της μητέρας της, από την άλλη, της προσέφερε μία εύκολη ανακούφιση. Το καλοκαίρι του 2013, η Σοφία ήταν 23, είχε πάρει το πτυχίο της και δεν είχε πια τίποτα να περιμένει. Η απόφαση να μην ακολουθήσει τις φίλες της στις διακοπές τους στην Αμοργό προέκυψε ξαφνικά, αλλά στην πραγματικότητα όχι και τόσο: εδώ και καιρό αισθανόταν ότι με τα 3Κ (Κατερίνα, Καρολίνα, Κωνσταντίνα) είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν χωριστά. Ετσι, η Σοφία είχε ξεμείνει στην Αθήνα· το μόνο που έκανε ήταν να απαντάει ανόρεχτα κι αρνητικά στα ενθουσιώδη μηνύματα της μητέρας της: «Ελα να μας βρεις στο Ξυλόκαστρο, περνάμε φανταστικά!», «Ελα, ο θείος Νικήτας έφερε φρέσκο ψαράκι!», «Ελα, αγοράσαμε ωραίο καρπουζάκι!».
Η πλατεία, της Ελένης Ε. Νανοπούλου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Χωριό είναι η εκκλησία, το νεκροταφείο, το μπακάλικο και η πλατεία. Κενός ο χώρος που λέγαμε πλατεία αφού ξανοίγεται φαρδιά πλατιά στο κέντρο του χωριού, σαν κοιλιά με αφαλό τη δημόσια τρόμπα από όπου αντλούσαμε το πόσιμο νερό. Ποτέ δεν την αντίκρυσα ασβεστωμένη απ΄τη σιωπή * .Ολόγυρά της σπίτια με τέσσερα μεταξύ τους στενά να οδηγούν ακτινωτά από την πλατεία προς τα έξω. Διάδρομοι ανέμων, ζώων και πεζών. Κεντρικά τα πιο πλούσια σπίτια και όσο απομακρύνεσαι τα πιο φτωχικά ή παραμελημένα. Ο δημόσιος δρόμος στη δυτική πλευρά εφαπτόταν στο μήκος της πλατείας, χωρίς να ξεχωρίζει σχεδόν, παρά μόνον από το γεγονός ότι εκεί περίμενες το λεωφορείο για να ανεβείς ή να κατεβείς σε αυτή την μοναδική του στάση.
Αυτό που τραντάζει το δέρμα, της Στρατούλας Θεοδωράτου
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Μήπως είσαι η μάνα μου; Ε, μωρέ; Μην είσ’ η μάνα μου;
Ο σκύλος τον κοίταζει καλόβολα, έπειτα αναστενάζει κι απομακρύνεται, ψαχουλεύοντας τα πολύχρωμα σκουπίδια που αστράφτουν στον ήλιο.
-Ωρέ Μαρίνο, δεν τα βλέπεις που του κρέμονται; Είχε τέτοια η μάνα σου;
8 1/2 από το "Πες της" του Χρήστου Οικονόμου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μου είπε η έγκυος στο Κουμπέ, στα Χανιά, ότι έχει χάσει ήδη δύο, κι αν έχανε κι αυτό, τη χώριζε ή θα τη σκότωνε - μπορεί και τα δύο μαζί. Τον πέτυχα την ώρα που έβγαινε από το αγροτικό. Νέαντερταλ - αλυσιδιά χρυσή, τρίχα και τραγίλα. Πρόλαβα να τον ακούσω που της έβαλε της φωνές μόλις μπήκε μέσα. Είπα σε μια στιγμή να τραβήξω τη φαλτσέτα και να του σκάσω τα λάστιχα, ή να του χαρακώσω τη λαμαρίνα πέρα πέρα- αλλά δε θα άλλαζε τίποτα. Αλλά πάλι γιατί πρέπει να κάνεις κάτι μονάχα όταν είναι να αλλάξει κάτι; Και ποιος ξέρει τι αλλάζει κάτι και τι όχι; Και κάθε τι που κάνεις δεν είναι μία αλλαγή; Και μήπως είχε δίκιο ο τρελλοκαπελάς στη Φιλοκτήτου που μου 'πε ότι η αλλαγή είναι το μόνο σημάδι πως είμαστε ζωντανοί;
Η μάντρα που άκουγε τα όνειρά μας, της Ελένης Ε. Νανοπούλου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στα εφηβικά μας χρόνια ο χρόνος κινήθηκε με τις ρόδες ποδηλάτου. Γυμνάσιο υπήρχε στην κωμόπολη της περιοχής και καθώς η συγκοινωνία δεν εξυπηρετούσε, η λύση για τις μετακινήσεις βρέθηκε στα ποδήλατα. Κι έτσι, ενώ μικρά παιδιά είχαμε το διάβολο στις φτέρνες, τώρα τον είχαμε στα πετάλια. Ολοκαίνουργιο το δικό μου, μπλε, αντρικό αλλά χαμηλό, στο ύψος μου. Το έφερε ο πατέρας, και τα πρωινά που έφευγα ένιωθα στην πλάτη μου το βλέμμα του προστατευτικό- όπως και ενήλικη το ένιωθα φεύγοντας με αυτοκίνητο. Στο προαύλιο του σχολείου σκοτωμός από ποδήλατα, το ένα πλάι στο άλλο, στοιβαγμένα στον μαντρότοιχο, τώρα απορώ πως τα βρίσκαμε. Πηγαινοερχόμασταν σε παρέες, κυρίως τα πρωινά, γιατί συναντιόμασταν και με άλλα παιδιά από τα διπλανά χωριά.