Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020 17:52

Ο νυχτερινός τραγουδιστής και η γυναίκα στο παγκάκι, της Κατερίνας Ευθυμίου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

chinaqΔύο καλογραμμένες κι ενδιαφέρουσες από τις 18 μικρές ιστορίες της Κατερίνας Ευθυμίου.

Νυχτερινός τραγουδιστής

Έκοβα βόλτα στο κατάστρωμα καπνίζοντας ένα από τα «κομμένα», όταν τ' αυτί μου έπιασε έναν γνώριμο σκοπό. Πρέπει να κάνω λάθος, αμέσως με αμφισβήτησα. Μήπως ήταν απλά ένα τρίξιμο; Τα πλοία έχουν δικές τους μουσικές, σκοινιά και λαμαρίνες, μηχανές, αέρα και θάλασσα αφρισμένη. Αλλά ο σκοπός συνέχιζε κι η περιέργεια, που πάντα μου τρώει τα σωθικά, με τσίγκλιζε το μυστήριο να λύσω. Προσπάθησα να εντοπίσω τον έτερο επιβάτη, τον βραδινό τραγουδιστή, αλλά κάθε που τον πλησίαζα απότομα σιωπούσε. Μα πού να κρύβεται άραγε; Πώς βρέθηκε εδώ πέρα;

Πλησίασα σκυφτή πίσω από κάτι λευκές κυλινδρικές δεξαμενές, ποιος ξέρει πού χρησίμευαν. Σταμάταγε, ξεκίναγε, σαν να ’παιζε κρυφτούλι. Πού θα μου πας θα σε τσακώσω, σκέφτηκα πονηρά κι ήσυχα ήσυχα κοντοζύγωνα τη μουσική που όλο και δυνάμωνε. Μέχρι που τον εντόπισα τον σύντροφο ταξιδευτή. Μονάχο μες στη σχάρα, δίπλα από το σωσίβιο, να κρύβεται κάτω από μια, φαγωμένη απ’ τον καιρό, μονωτική ταινία και να σολάρει. Χαμπάρι δεν με πήρε και το σκοπό συνέχισε να τραγουδάει δυνατά. Κάπως τον ελυπήθηκα που τόσο μόνος ήταν και σκέφτηκα μήπως τον έσωνα από αυτή τη μοναξιά. Ευθύς όμως με μάλωσα, ποια είμαι εγώ που θέλω σωτήρας να το παίξω, ενώ ποιος ξέρει, ο φίλτατος ο γρύλος, τι περιπέτειες πέρασε για να βρεθεί στο deck 7, να ταξιδεύει διαρκώς κάνοντας σαματά.

Η γυναίκα στο παγκάκι

 Τι να κάνει άραγε η γυναίκα που γνώρισα στο παγκάκι λίγο μετά την πρώτη καραντίνα; Πώς την έλεγαν να δεις… Μαριάννα, Μαριλένα; Μπα, δεν θυμάμαι πια το όνομά της, λογικό αφού την είδα μόνο μια φορά κι έχουν περάσει κοντά τρία χρόνια από τότε. Καιρό είχα να τη σκεφτώ αλλά τώρα με τα νέα μέτρα την ξαναθυμήθηκα. Ποιος να φανταζόταν πόσο μέσα θα ’πεφτε!

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου κι είχα βγάλει βόλτα την Καραμέλα στον πεζόδρομο, όταν την είδα να κάθεται στο αγαπημένο μου παγκάκι, που ήταν και το μοναδικό της περιοχής. Κοιτούσε ψηλά τα δέντρα κι ύστερα έσκυβε και σημείωνε σε ένα μπλοκάκι. Φορούσε μάσκα, πράγμα που μου έκανε εντύπωση. Πολύ λίγος κόσμος κυκλοφορούσε τότε με μάσκα σε ανοιχτούς χώρους. Δεν υπήρχε τέτοια οδηγία. Μόλις είχαμε περάσει σχετικά ανώδυνα το πρώτο κύμα της επιδημίας κι είχαμε ξεθαρρέψει. Μου κίνησε το ενδιαφέρον, αλλά σκέφτηκα να μην την ενοχλήσω έτσι όπως φαινόταν απορροφημένη· η Καραμέλα όμως είχε άλλη άποψη. Έτσι όπως ήτανε λυτή πλησίασε την άγνωστη και άρχισε να της κουνάει την ουρά και να της κάνει χαρές, πράγμα περίεργο γιατί σε γενικές γραμμές τη λες και φοβιτσιάρα. Η γυναίκα ανταποκρίθηκε και της γλυκομίλησε, έκανε να τη χαϊδέψει κιόλας, αλλά αμέσως τράβηξε το χέρι της σαν κεραυνοβολημένη. Οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Φώναξα στο παιχνιδιάρικο σκυλί μου να απομακρυνθεί αλλά τίποτα. Έκανα να πλησιάσω. Μισό λεπτό να τα μαζέψω και να φύγω, μου είπε η γυναίκα έντρομη, μαζεύοντας τα πράγματά της που ήταν απλωμένα πάνω σε ένα φουλάρι στο παγκάκι. Δεν είναι ανάγκη, της απάντησα, το σκυλί θέλω να πιάσω για να μην σας ενοχλεί. Κοντοστάθηκε. Δεν με ενοχλεί καθόλου, φαίνεται γλυκύτατο. Με κοίταξε κάπως διστακτικά. Μήπως έχεις μάσκα μαζί σου; με ρώτησε. Έχω, απάντησα κι άρχισα να την ψάχνω στο τσαντάκι μου. Καλού κακού είχα πάντοτε μία μαζί μου, μπας και χρειαζόταν να μπω να ψωνίσω κάτι στο μίνι μάρκετ ή στο φούρνο της γειτονιάς. Μισό λεπτό να τη φορέσω, της είπα βγάζοντάς την από το σακουλάκι. Την είδα να παίρνει μια βαθιά ανάσα. Αμέσως χαλάρωσαν οι ρυτίδες στο μέτωπό της. Ωραία, αφού έχεις μάσκα, μπορείς να καθίσεις αν θες, μου είπε. Ευχαριστώ, πήρα αγκαλιά το ατίθασο σκυλί μου και κάθισα στην άλλη άκρη της ξύλινης τάβλας. Ομολογώ πως μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον η περίπτωσή της. Συστηθήκαμε χαμογελώντας, ευτυχώς κάποια πράγματα φαίνονται από τα μάτια. Συνέχισε να τακτοποιεί τα πράγματά της. Πόσο χρονών να ήταν άραγε; Σίγουρα μεγαλύτερη από μένα. Γύρω στα 55-60 ίσως; Δεν μπορείς εύκολα να καταλάβεις όταν φοράει κάποιος μάσκα. Ήταν και πολύ αδύνατη κι αυτές οι γυναίκες σπάνε πιο γρήγορα. Μαλλιά μακριά, κυματιστά που γκρίζαραν. Έχω καιρό να μιλήσω από κοντά με άνθρωπο, είπε, βγάζοντάς με από τους ανούσιους ηλικιακούς υπολογισμούς. Δεν θα είστε από τα μέρη μας, λοιπόν. Όχι, είμαι από την Ξάνθη. Συγγνώμη πριν για την απότομη συμπεριφορά μου, αλλά έχω ένα αυτοάνοσο και το ανοσοποιητικό μου δεν είναι σε καλή κατάσταση. Με όλα αυτά που γίνανε έχω φοβηθεί πολύ. Α, είπα ξαφνιασμένη από την εξομολόγηση. Πολύ λυπάμαι, συμπλήρωσα. Μείναμε για λίγο σιωπηλές, ακούγοντας το ξαφνικό θρόισμα της φυλλωσιάς των δέντρων. Έβαλε αεράκι, παλιά πολύ θα το χαιρόμουν, τώρα σκέφτομαι πως έρχεται ο ιός πιο γρήγορα καταπάνω μου, είπε και γελάσαμε πικρά. Το παλιά ήταν μόνο τρεις μήνες πριν.

Εσύ πώς πέρασες στην καραντίνα; με ρώτησε. Συμπαθητικά, απάντησα. Στην αρχή αγχώθηκα πολύ, ειδικά με τις εικόνες από τα φέρετρα της Ιταλίας, όπως και όλος ο κόσμος φαντάζομαι, αλλά μετά από τις πρώτες βδομάδες εγκλεισμού σκέφτηκα πως καλό θα είναι να σταματήσω να αγχώνομαι για να μην πάθω τίποτα άλλο, γιατί δεν είναι καλή εποχή για να τρέχεις στα νοσοκομεία. Έβγαινα κάθε μέρα βόλτα με την Καραμέλα, αλλά δεν ήταν πολύ ευχάριστα. Υπήρχε μια αίσθηση αρρωστίλας στην ατμόσφαιρα, καθαρά ψυχολογικό βέβαια. Μου άρεσε πολύ η ησυχία στους δρόμους, όμως. Την απόλαυσα. Εσείς, δυσκολευτήκατε; Εγώ ακόμα δυσκολεύομαι, μου απάντησε. Ειδικά τώρα που κυκλοφορούν όλοι ανέμελοι σαν να μην έγινε τίποτα, σαν να ήταν απλά ένα κακό όνειρο. Φοβάμαι πως θα την πατήσουμε πολύ άσχημα. Έκανε μια παύση, κοιτάζοντας με στα μάτια φανερά προβληματισμένη. Παγκοσμίως θα την πατήσουμε, δηλαδή, όχι μόνο εδώ, συνέχισε. Αυτός ο ιός ήρθε για να μείνει. Η υψηλή μεταδοτικότητα σε συνδυασμό με την έλλειψη συμπτωμάτων στα αρχικά στάδια της νόσου τον καθιστά πολύ ύπουλο. Δεν ξέρεις από πού να φυλαχτείς. Ειδικά εμείς που έχουμε ήδη προβλήματα υγείας. Το σημαντικότερο θέμα δεν είναι βέβαια αυτός ο ιός, αν δεν ήταν αυτός, θα είναι ο επόμενος. Το σημαντικό είναι πως βλέπουμε το δέντρο, αλλά χάνουμε το δάσος. Κοίταξε γύρω της τα δέντρα. Δεν καταλάβαινα πού το πάει. Να, τους βλέπεις όλους. Ποιους; σκέφτηκα, αλλά ευτυχώς καταπίεσα τη φυσική μου τάση να διακόπτω τον συνομιλητή μου. Βιάζονται να γυρίσουν στην κανονικότητά τους. Ακόμα και στη χρεωκοπημένη επί δεκαετίες χώρα μας, γιατί ας μην γελιόμαστε, με τα μνημόνια απλά πληρώνουμε το λογαριασμό, η κατολίσθησή μας έχει ξεκινήσει δεκαετίες πριν. Κανονικότητα, η πιο γελοία λέξη που έγινε λάβαρο. Τι είναι κανονικό; Η ανασφάλεια, ο φόβος, η φτώχεια, η πείνα; Κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει το σύστημα που μας ρουφάει το αίμα. Ψέματα, όχι κανείς, αλλά σίγουρα όχι αρκετοί. Όχι αρκετοί που να μπορούν να βάλουν στην άκρη την ιδεολογία τους ή τον εγωισμό τους για να συντονιστούμε και να βγούμε από το λαγούμι. Αλλά νωρίς είναι ακόμα. Ή παραείναι αργά. Δεν ξέρω.

Συγγνώμη, τι εννοείτε; δεν κρατήθηκα άλλο, τη διέκοψα. Αργά για ποιο πράγμα; Με κοίταξε στα μάτια ίσως με κάποια θλίψη. Σαν να ζύγιαζε αυτό που ήθελε να πει. Με μια βαριά εκπνοή, το πήρε το ποτάμι. Αργά για να σωθεί η ανθρωπότητα, είπε και περίμενε να δει την αντίδραση μου. Μμμμ, έκανα συγκαταβατικά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα αυτό. Τόσα ντοκιμαντέρ είχα δει για την κλιματική αλλαγή και το επικείμενο τέλος της ανθρωπότητας. Όλα συνδέονται, συνέχισε. Η εξάπλωση των ιών, οι πανδημίες, η καταστροφή του πλανήτη και φυσικά ο καπιταλισμός, που μεταμφιέστηκε σε πράσινος για να μας ξεγελάσει λίγα χρονάκια ακόμα, ροκανίζοντας ταυτόχρονα σε γοργούς ρυθμούς τον πλούτο του πλανήτη. Κι εμείς, αργά τα ζά, κορίτσι μου. Πολλά είπα, ας μη σε κουράζω άλλο. Αλλά πολύ φοβάμαι πώς δεν θα ’χουμε καλά ξεμπερδέματα. Κοίτα τους πώς κυκλοφορούν, είπε κοιτάζοντας μια παρέα εφήβων που κατηφόριζαν τον πεζόδρομο σκουντώντας ο ένας τον άλλο. Αυτοί είναι μικροί, τι να καταλάβουν. Τους παππούδες στα καφενεία τους έχεις δει; Αν δεν πάθουμε δεν θα μάθουμε, κορίτσι μου. Δυστυχώς δεν θα την αποφύγουμε την εκδοχή α λα Ιταλικά. Τον τουρισμό τον τρέμω φέτος. Με έχουν καλέσει φίλοι σε ένα σωρό νησιά, Κύθηρα, Νάξο, Σίκινο. Πουθενά δεν θα πάω. Μέχρι να καταλάβουν οι επιστήμονες πώς μπορούν να τον αντιμετωπίσουν,  θα κάτσω στο σπιτάκι μου αγκαλιά με τους καμβάδες και τα πινέλα μου. Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να μετακινούμαι. Ευτυχώς! Εσύ θα πας κάπου; Μόνο με αμάξι σε σπίτια φίλων. Καλά θα κάνεις. Να σας ρωτήσω κάτι; Τι πιστεύετε πως θα έπρεπε να γίνει; Για να μην κινδυνεύσουμε; Ανασήκωσε τα φρύδια της και κούνησε το κεφάλι της. Δεν είμαι ειδική όπως καταλαβαίνεις, αλλά αυτό που πρέπει να γίνει, κατά τη γνώμη μου, είναι να ξαναδώσουμε στην ανθρώπινη ζωή την αξία που της αναλογεί. Αλλά ποιος θα το κάνει αυτό; Αυτοί που μας κυβερνούν; Αποκλείεται, δεν τους συμφέρει. Εμείς φοβισμένοι από τα σπίτια μας; Άστα, τίποτα δεν θα γίνει… Κοίταξε αφηρημένα τον κορμό του πεύκου που βρισκόταν μπροστά μας. Οι κυβερνήσεις επιλέγουν την οικονομία πάνω από τον άνθρωπο. Δεκαετίες τώρα. Ενώ αν έβαζαν, αν τους αναγκάζαμε να βάλουν τη ζωή πάνω από τα κέρδη η λύση θα ήταν πολύ εύκολη. Ενιαίο βασικό επίδομα σε όλους και παγκόσμιο lockdown σε όλες τις χώρες ταυτόχρονα για όσο χρειαστεί, δυο, τρεις, πέντε μήνες… όσο χρειαστεί. Ανασήκωσα τα δικά μου φρύδια. Πώς της ήρθε αυτό; Δεν την διέκοψα, είχε να πει κι άλλα. Τεστ σε όσους και όσες είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν για να μην πεινάσουμε και όταν με το καλό ξεφορτωθούμε τον αόρατο εχθρό, να επανεξετάσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες ως κοινωνία. Γιατί τώρα απλά κοροϊδευόμαστε, αυτοκτονώντας. Είναι θλιβερό αν το καλοσκεφτείς. Η πιο εξελιγμένη μορφή ζωής στον πλανήτη, ο άνθρωπος, προτιμάει την αργή αυτοκτονία από το ξεβόλεμά του, από το να φανταστεί και να διεκδικήσει μια πιο ποιοτική ζωή. Κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά. Έτσι όπως τα έλεγε ήταν. Μείναμε πάλι σιωπηλές. Μετά από λίγο με χαιρέτησε κι έφυγε. Είπαμε ότι θα τα ξαναπούμε στο παγκάκι μιας που είμαστε γειτόνισσες, αλλά δεν την ξαναπέτυχα από τότε.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα έβγαινε αληθινή; Το πρώτο καλοκαίρι ναυάγησε η ιδέα του διεθνούς τουρισμού. Η χώρα μας θρήνησε αρκετούς τουρίστες αλλά και πολλούς ηλικιωμένους, κυρίως νησιώτες. Το σχεδόν ανύπαρκτο σύστημα υγείας κατέρρευσε και δεν υπήρχε χώρος στα νοσοκομεία ούτε για δείγμα. Οι εικόνες των αρρώστων που πέθαιναν βαριανασαίνοντας πάνω σε ράντζα στους διαδρόμους των νοσοκομείων έκαναν το γύρο του κόσμου. Ο τουρισμός, η βαριά μας βιομηχανία, καταποντίστηκε. Γίναμε από παράδειγμα προς μίμηση, παράδειγμα προς αποφυγή. Τον επόμενο χειμώνα τα συστήματα υγείας των περισσότερων χωρών κατέρρευσαν, όταν σάρωσε το δεύτερο κύμα του ιού που συνδυάστηκε με όλες τις γνωστές προϋπάρχουσες ιώσεις. Τα σύνορα αρκετών χωρών έκλεισαν μόνιμα και επιβλήθηκε καραντίνα τριών εβδομάδων σε όσους ήταν αναγκασμένοι να ταξιδέψουν. Δυστυχώς, λόγω της ταχύτατης μετάλλαξης του ιού, οι επιστήμονες ακόμα δεν έχουν καταφέρει να βρουν το εμβόλιο. Η πείνα θέρισε τον πλανήτη. Ο πληθυσμός της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής μειώθηκε κατά ένα τέταρτο. Οι εξεγέρσεις των πεινασμένων σε Ανατολή και Δύση δεν είχαν τελειωμό. Ούτε οι λεηλασίες και η αστυνομική καταστολή. Παντού νεκροί. Παντού σκοτάδι. Μέχρι που άρχισαν οι εξεγερμένοι, οι άνεργοι και οι καταπιεσμένοι, οι χορτασμένοι από ψέματα και βία, αυτοί που δεν είχαν τίποτα άλλο να χάσουν, να οργανώνονται καλύτερα, να ρίχνουν μία μία τις κυβερνήσεις και να ανακατανέμουν τον πλούτο. Τα τρόφιμα μοιράστηκαν, οι συμμαχίες μεταξύ των φτωχών ενισχύθηκαν. Κάποιες κυβερνήσεις που διατηρήθηκαν στην εξουσία, κατόπιν πιέσεων και γενικής κοινωνικής κατακραυγής, προχώρησαν στην εφαρμογή του ενιαίου βασικού επιδόματος και στην αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής ώστε η κάθε χώρα, αυτές δηλαδή που το κλίμα ακόμα το επέτρεπε, να αποκτήσει επάρκεια στα απαραίτητα για την επιβίωση των κατοίκων της. Και αυτές τις μέρες, μετά από σχεδόν τρία χρόνια και εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, ετοιμαζόμαστε για το πρώτο παγκόσμιο lockdown.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 01 Σεπτεμβρίου 2020 15:22
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Ε.Νανοπούλου 04-09-2020 14:37
Ο νυχτερινός τραγουδιστής!
Έξυπνο, ευαίσθητο, με τη δική του μουσική!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση