Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020 11:53

5 διηγήματα από τα 42 του Εύμορου από τις μέρες της καραντίνας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

evmaros42 συγγραφείς και συνεργάτες του εκδοτικού οίκου "Εύμαρου", τις ημέρες της καραντίνας έγραφαν κάθε μέρα ένα διήγημα που δημοσιευόταν στη σελίδα του φβ των εκδόσεων. Πριν λίγο καιρό αυτά τα 42 διηγήματα κυκλοφόρησαν σε ένα τόμο με τον τίτλο "Οι συγγραφείς του ΕΥΜΑΡΟΥ γράφουν 42 κείμενα καραντίνας".

Από αυτά επέλεξα να αναρτήσω 5 διηγήματα και διότι μας άρεσαν και διότι οι συγγραφείς τους - Ε.Νανοπούλου, Μ.Τζαρδή, Ε.Προκοπίου, Μ.Παπουτσοπούλου και Λ.Διονυσιάδου - με κάποιο τρόπο συνδέονται με τη Σταγόνα.

Γράφει η Λίζα Διονυσιάδου 

5. Για τη ζωή και τον θάνατο

Αυτές τις μέρες, όλοι μας αναγκαστικά, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Δεν αναφέρομαι στην υποχρεωτική παραμονή μας στο σπίτι. Αυτή, για κάποιους είναι ακόμη και επιθυμητή. Κάποιων άλλων, ίσως ακόμη και πριν, δεν διέφερε και πολύ η καθημερινότητα. Για τους υπόλοιπους είναι σαφώς δυσάρεστη, αλλά όπως και αν έχει δεν μιλάμε για κατάσταση ανυπόφορη. Για όλους υπάρχουν διέξοδοι. Βιβλία, μουσική, τηλεόραση, internet,χρόνος για βελτίωση ή τελείωμα σχέσεων, αγάπες, καυγάδες, καλύτερη διατροφή και ότι άλλο. Αναφέρομαι στις νέες σκέψεις που μας κατακλύζουν σε σχέση με την συνέχεια αυτής της περιόδου. (Αν υποτεθεί ότι η περίοδος θα λήξει σύντομα). Ανάλογα με το ποσοστό αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας του καθενός μας, το μέλλον διαγράφεται στην φαντασία μας ευοίωνο ή θλιβερό. Υπάρχουν και κάποιοι που πιστεύουν πως με το τέλος της περιπέτειας αυτής, θα συνεχίσουμε την ζωή μας από κει που την είχαμε αφήσει. Αυτούς τους τελευταίους τους θεωρώ κάπως απροσάρμοστους. Μετά από μια θεομηνία ποτέ η κατάσταση δεν παραμένει ίδια. Η ίδια η αναταραχή προκαλεί καταστροφές. Αυτό είναι δεδομένο. Κάποτε όμως η καταστροφή γίνεται αφορμή για να κτισθεί κάτι καλύτερο. Και κυρίως ασφαλέστερο. Αν για παράδειγμα η πλημμύρα κατέστρεψε το σπίτι σου, δεν το ξαναχτίζεις όπως το προηγούμενο, αλλά σκέφτεσαι τρόπους βελτίωσης της ασφάλειάς του. Ελπίζω αυτή η σκέψη να μας περιλάβει όλους, έτσι ώστε να συνεχίσουμε να ζούμε πάνω σε αυτόν τον κουρασμένο πλανήτη, για όσο ακόμα μας αντέχει. Η μήπως δεν μας αντέχει άλλο; Με την ίδια ανεύθυνη συμπεριφορά είναι περίπου σίγουρο ότι δεν μας αντέχει!

Γράφει η ΕΙΡΗΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

8. Η γραμματική των χρόνων…

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή… Μια στιγμή πλήρους ευφορίας που σκέφτεσαι πως ζεις σε ένα διαφορετικό σύμπαν. Είναι λες και εκείνη η στιγμή σκορπά και διαμελίζεται στο χρόνο. Οι ήχοι, τα βλέμματα, τα χρώματα επαναλαμβάνονται σαν ψευδαισθήσεις, κάνοντας σε να νομίζεις πως η ευτυχία είναι κάτι που διαιωνίζεται. Και τότε, ξαφνικά, ανοίγεις τα μάτια. Η ίδια μέρα, ο ίδιος χώρος, τα ίδια χρώματα. Η στιγμή έγινε ανάμνηση. Όσο ο χρόνος κυλά, ξεθωριάζει σαν τις αποχρώσεις ενός πολυκαιρισμένου εμπορικού καμβά ζωγραφικής. Είναι σαν την παλίρροια. Σε παρασέρνει στα βαθιά, είτε στα ρηχά. Το ζήτημα είναι αν έχεις τη θέληση να κολυμπήσεις. Είναι αλήθεια παράξενο, γιατί καταλήγουμε να είμαστε οι ευκαιρίες που δεν αρπάξαμε, οι συγγνώμες που δεν δώσαμε, οι άνθρωποι που δεν αγαπήσαμε ή πολύ απλά τα όνειρα που δεν τολμήσαμε.

Όλα αυτά τα «δεν» έχουν μείνει ξεχασμένα στη δύνη ενός παραπλανητικά ελπιδοφόρου μέλλοντα. Θα, θα, θα ... αν, αν, αν … να, να, να… ανούσιες συλλαβές με βιωματική σημασία. Οι άνθρωποι είμαστε συνηθισμένοι στην υπόταξη. Υπόταξη έγκλισης, υπόταξη ρημάτων, υπόταξη σχεδίων… Μια υπόταξη που δε τίθεται ποτέ σε εφαρμογή. Γι’ αυτό και ίσως εκείνη η στιγμή, η τόσο αυθόρμητη και μη σχεδιασμένη, να είναι τόσο σημαντική. Γιατί υπερβαίνει την υπόταξη του εαυτού από τον ίδιο μας τον εαυτό. Τα μεγάλα σχέδια είναι για τις μεγάλες υπό-τάξεις, δια-τάξεις, παρά-τάξεις… Τι αστεία που είναι η γλώσσα μας! Μια πρόθεση να αλλάξει και όλο το νόημα μεταβάλλεται στο λεπτό. Τι κρίμα που οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια πρόθεση να αλλάξουν τον κόσμο, παρά μόνο τη γραμματική! Πολλές φορές ανοίγω τα χέρια μου στον ουρανό και τα μάτια μου χάνονται στην γαλάζια έκτασή του. Αυτή η απεραντοσύνη της φύσης… ποτέ δε θα πάψει να μου κόβει την ανάσα. Πώς είναι δυνατόν κανείς να μη παρατηρεί αυτή την ομορφιά; Ίσως εγώ να είμαι η περίεργη. Ίσως μάλιστα να είμαι μια μοναχική πρόθεση που ακόμα δε συντάσσεται σε κάποιο γραμματικό κανόνα. Η αγαπημένη μου λέξη είναι το ας. «Ας» τρέξουμε, «ας» θαυμάσουμε, «ας» ζήσουμε, «ας» ονειρευτούμε. Η υπόταξη μετατρέπεται σε ενεστώτα και το όνειρο γίνεται στιγμή και η ανάμνηση δεν ξεθωριάζει γιατί συνέχεια εμπλουτίζεται από νέες.

Ένα γράμμα, μία αλλαγή, ένας άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους. Κοίτα να δεις τελικά που είναι τόσο απλό να είσαι ευτυχισμένος όταν διαφέρεις. Και πόσο κουτοί φαίνονται οι άνθρωποι όταν δεν καταλαβαίνουν πως παγιδεύουν τη σκέψη τους σε ενδεδειγμένες καταστάσεις, αποφάσεις, σχέσεις, προθέσεις τη στιγμή που ο δικός τους ενεστώτας κάθεται θλιμμένος στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών τους.

Οι χρόνοι όμως, μου έμαθαν να κλίνω καλύτερα τα ρήματα. Κάθε ρήμα και μια εμπειρία. Κάθε εμπειρία και ένα μάθημα. Και όλα οδηγούν στο ίδιο δίδαγμα: Ζήσε τον ενεστώτα σου όσο καλύτερα μπορείς, γιατί οι άλλοι χρόνοι δεν είναι τίποτα παρά η παρηγοριά της ανθρώπινης φύσης για συνέχεια…

19. Γράφει η Ελένη Νανοπούλου

Μόνες μας

Βυθίστηκα και δεν ξέρω πώς θα βγω. Θέλω όμως να βγω από δω; Ο πόνος έχει σημασία-τι εδώ, τι εκεί; Εκεί που την εγκατέλειψα ή εδώ που απομονώθηκα.

Η φωνή εκεί- με αγωνία κι αλήθεια: γιατί δεν ήρθες παιδί μου;

Η φωνή εδώ- με ράγισμα και ψέμα: θα έρθω αύριο μάνα.

Ο πόνος αν δυναμώσει, γίνει ανυπόφορος, με δαμάσει , θα μου δώσει πίσω αυτό που της πρόσφερα :την εγκατάλειψη στην γηριατρική εξειδικευμένη φροντίδα. Εκεί όπου θα είναι ασφαλής, χωρίς πόνους και κινδύνους άλλους. Η δυσκαμψία των άκρων και της μέσης θα μαλακώνει. Ο χρόνος θα παύσει να αφήνει τα ίχνη του. Η συνείδηση της καθημερινότητας θα εξαφανίζεται μαζί με την προσωπική ζωή. Γαλήνη κι ηρεμία θα κατοικεί μέσα και γύρω της.

Η δική μου "δυσκαμψία" που πάγωνε την έκφραση των συναισθημάτων μαλάκωσε τα τελευταία χρόνια κι η παθητική αγάπη ζωντάνεψε. Η συνείδηση του χρόνου που απόμεινε για κείνην, μου έδωσε μια σπρωξιά να γίνω ανθρώπινη .Να μπορώ να φιλώ το τσακισμένο κούτελο, να ψελλίζω λόγια αγάπης, τρυφερά να κρατώ τα ρημαγμένα χέρια , να ανασαίνω στ΄αυτιά της μυστικά. Να μιλάω σωπαίνοντας ή να σωπαίνω μιλώντας.

Τώρα ο εγκλεισμός παρέχει όλες τις δικαιολογίες. Για να επιζήσουμε δεν επιτρέπεται να αγγιζόμαστε, να βλεπόμαστε, να κουβεντιάζουμε. Και πώς να ανταποδώσεις όσα έλαβες μωρό όταν ήσουν. Αγκαλιά, ζεστασιά, χάδια, τάισμα, παραμύθια, αφιέρωση, χρόνο- όλα αυτά που τώρα χρειάζεται το γέρικο σώμα, το άδειο μυαλό, η φθαρμένη καρδιά. Τώρα φωνάζει το σώμα για τη μοναξιά του, πονάει από την εγκατάλειψη, χλωμιάζει το πρόσωπο, χάνεται η σκέψη- κι είναι όλα τούτα πιο επικίνδυνα από κάθε ιό.

Εκεί, κορώνα στο κεφάλι της τα πάλλευκα μαλλιά. Ακίνητος ο χρόνος. Ουδέτερο το περιβάλλον. Σταθερή η θερμοκρασία.

Οι τελευταίες που κράτησα δικές της λέξεις χωρίς ειρμό, σκόρπιες: χαμένη αξιοπρέπεια, ζωή χωρίς σκοπό, βαθύ γήρας.

Εδώ, κολώνα στο κεφάλι μου τα αδιάβαστα βιβλία. Ο χρόνος πιεστικός. Το περιβάλλον συμπαθητικό. Η θερμοκρασία μεταβαλλόμενη.

Οι πρόσφατες λέξεις μου σκόρπιες , μόνες τους πάνε και σωριάζονται σε ρίμες.

με τον λυγμό αμίλητο με τον καημό κρυμμένο

το δάκρυ δεν ακούγεται ο πόνος δεν μιλιέται

υγ. αν ξανανταμώσουμε θα της πω το παραμύθι της Χρυσομαλλούσας, το χρωστάω.

26. Γράφει η Μαρία Τζαρδή

Η ΠΛΗΓΗ

Τουλάχιστον αν κλεινόταν μέσα στο σπίτι δεν θα έβλεπαν την πληγή του, σκέφτηκε. Όχι δηλαδή ότι φαινόταν πολύ όταν έβγαινε για δουλειά ή για κοινωνικές επαφές. Φρόντιζε να την καλύπτει. Φορούσε μακρυμάνικες μπλούζες και πουκάμισα κι ακόμα και το καλοκαίρι κρατούσε πάντα ένα πανωφόρι. Τώρα όμως ήταν καλά. Κοίταξε τριγύρω. Είχε οργανώσει τα πάντα. Τρόφιμα, καθαριστικά, βιβλία, ταινίες. Όλα τακτοποιημένα. Την πρώτη νύχτα κοιμήθηκε πολύ ήσυχα.

Την επομένη ξεκίνησε η φαγούρα στο χέρι του. Κοίταξε πολλές φορές τη λευκή ουλή και δεν είδε κάτι διαφορετικό. Όμως το μπράτσο του τον έτρωγε έντονα. Άρχισε να ξύνεται ολοένα και περισσότερο και στο τέλος ένιωθε ότι θα ήθελε να γδάρει το σημείο της πληγής. Την τρίτη μέρα η φαγούρα χειροτέρεψε. Καθάρισε σχολαστικά το χέρι του, έβαλε επουλωτική αλοιφή αλλά τίποτα. Πρόσεξε ότι η ουλή είχε αρχίσει να κοκκινίζει. Πήρε τηλέφωνο το γιατρό του που τον καθησύχασε. Του είπε ότι όλα είναι στο μυαλό του, ότι οι παλιές ουλές δεν ξανανοίγουν.

Η δική του όμως την τέταρτη μέρα άνοιξε. Την έβλεπε κόκκινη και βαθιά κι ένιωθε ότι έφτανε μέχρι την ψυχή του. Τίποτα από όσα είχε συγκεντρώσει δεν μπορούσε να του φανεί χρήσιμο, ίσως μόνο οι επίδεσμοι και τα παυσίπονα. Σκεφτόταν πόσες φορές στο παρελθόν είχε ευχηθεί να μείνει έτσι απομονωμένος, μακριά από τον κόσμο, περιτριγυρισμένος μόνο από τα δικά του πράγματα. Όμως λογάριαζε χωρίς την πληγή.

Τις επόμενες μέρες άρχισε να αιμορραγεί. Ο γιατρός του αρνιόταν να τον πιστέψει και του συνέστησε να πάρει ηρεμιστικά. Προσπαθούσε συνεχώς να δένει το χέρι του, αργά ή γρήγορα όμως τα δεσίματα που χρησιμοποιούσε μουσκεύονταν στο αίμα. Πολλές μέρες πάλευε με την πληγή. Την φρόντιζε, την καθάριζε και μέσα στον πανικό του υπήρξαν στιγμές που νόμιζε ότι και εκείνη τον φρόντιζε. Πήρε το ΕΚΑΒ αλλά του είπαν ότι μέσα στο χαμό, το δικό του πρόβλημα δεν ήταν σοβαρό. Δεν ήλθαν. Είκοσι μέρες αιμορραγούσε σιγά σιγά και την εικοστή πρώτη υπέκυψε.

Όταν τον βρήκαν είδαν ότι είχε τυλίξει σφιχτά το αριστερό του μπράτσο. Ξετύλιξαν τον επίδεσμο και φάνηκε αχνά μια λευκή ουλή. Ίσως από παλιό τραύμα, είπαν.

33. Γράφει η Μαριάννα Παπουτσοπούλου,

Από το πρώτο σχέδιο του μυθιστορήματος Νίνα, που γράφεται τις μέρες του εγκλεισμού μας λόγω πανδημίας

"... Θυμάται η Αριστώ την έγνοια των δικών της για όλους, τις ιδέες τους, την ανθρωπιά και τη γενναιότητα. Και αναρωτιέται μπροστά σε τούτη τη συμφορά που πλήττει όλη τη γη, την πανδημία ενός άγνωστου ιού, τι θα έλεγε η μάνα η γιαγιά και ο πατέρας. Η ίδια προσεύχεται, ελπίζει, και περιμένει, εν μέρει έγκλειστη εν μέρει στο φαρμακείο ή στο σούπερ μάρκετ, με μια άθλια μασκούλα και γάντια, όμηρος των δικών της, και των διπλανών, ενημερώνεται και γράφει.

Το πρωί παρακολούθησε μια αμερικανίδα, ειδικευμένη στις παγκόσμιες επιδημικές κρίσεις, να μιλά γα τους κοροναϊούς και την ασθένεια Kovid-19 στο You Tube. Στον καιρό μας έχουμε μεγάλη δύναμη επικοινωνίας, μπορούμε να βρούμε τα πάντα, άλλο μας λείπει, η δύναμη των ανθρώπινων αισθημάτων, συχνά και των ορθών αποφάσεων. Έλεγε λοιπόν η συμπαθής ηλικιωμένη ειδικός, ότι η πανδημία αυτή δεν είναι η τελευταία, θα έρθουν και άλλες, αφού έχουμε παραβιάσει τις έρημες περιοχές της γης, για να εξορύξουμε μεταλλεύματα, πετρέλαιο, αέριο, να στηθούν φάρμες για την κτηνοτροφία και τα γαλακτοκομικά. Ή αλλιώς, «να «χαμπουργκεροποιηθεί η ζούγκλα», όπως άκουσε να λέει ο Δρ Γκρέγκερ, ήδη από το 2008, φέρνοντας μύριες αρρώστιες, ακόμα και το AIDS, 25 εκατομμύρια νεκροί, που ξεκίνησε από σκοτωμένους για το κρέας τους χιμπαντζήδες. Το εμπόριο εξωτικών ζώων, την κτηνωδία μας. Την εργοστασιοποίηση της κτηνοτροφίας, τον υπερπληθυσμό και τον συνωστισμό των δυστυχισμένων μελλοντικών σφαγίων, που απελευθερώνει τους μεταλλαγμένους θανατηφόρους ιούς. Είμαστε ακόρεστοι, κι αυτό πληρώνεται.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες της σύγχρονης εποχής και των σύγχρονων συχνά τεχνητών αναγκών ελευθέρωσαν τους άγνωστους ιούς της άγριας ζωής και ζώνης ανάμεσά μας. Τους βοήθησαν να μεταλλαχθούν και να περάσουν από τα ερπετά ή τις νυχτερίδες, τις αγριόπαπιες, στον άνθρωπο, ενώ θα είχαν μείνει άγνωστοι στα βάθη μιας ζούγκλας, μιας λίμνης ή στις θίνες της Αραβικής ερήμου. Ο μόνος τρόπος να προστατευτούμε τώρα πια θα είναι ένα επαρκές σύστημα υγείας σε κάθε χώρα, και στην πιο φτωχή, επέμενε η καλή κυρία, που δεν είναι γιατρός, αλλά ειδικευμένη κοινωνιολόγος και βιολόγος, και συνέχιζε λέγοντας ότι ο Έμπολα δεν θα είχε διασπαρεί, αν το Κονγκό είχε ένα καλό σύστημα υγείας κτλ… Να ήταν μόνο αυτά, είναι και τα προάστια, ναι, η καταστροφή των δασών, και η δημιουργία σπιτιών εκεί που ζούσαν αλεπούδες, αρουραίοι, και βέβαια με τις αρρώστιες και τους ιούς τους. Τώρα οι ιοί θα βομβαρδίζουν εμάς, τους έξυπνους φυσιολάτρες… Άλλες συμπεριφορές χρειαζόμαστε, «μέτρον άριστον», ισορροπημένη διατροφή, λιγότερα πουλερικά και κρεατικά, λιγότερη απληστία. Και να σκεφτείς ότι πεινά ο μισός κόσμος.

Ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους οι πάμπλουτοι κτηματομεσίτες, οι πολεοδόμοι και οι ισχυροί, σκέφτηκε κουρασμένη, σχεδόν απεγνωσμένη, η Αριστέα. Αυτοί που επιθυμούσαν τη διάλυση του κοινωνικού κράτους στις χώρες της δύσης, που εμπόδιζαν στις ΗΠΑ τη δημιουργία κρατικού συστήματος υγείας για το κέρδος των ασφαλιστικών εταιρειών και των ιδιωτικών κλινικών. Θα έπρεπε να ντρέπονται και να φανούν μπροστά μας όσοι μας έφεραν ως εδώ, οι υπεύθυνοι για τα πυρηνικά ατυχήματα, για την καταστροφή του κλίματος, για την τρύπα του όζοντος στην ατμόσφαιρα του πλανήτη. Ανατολικοί και Δυτικοί. Όλοι αυτοί που καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια στις συναντήσεις των G7.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020 05:27
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Μαριάννα Παπουτσοπουλου 15-07-2020 20:56
Ευχαριστώ θερμά, κύριε Ιγνατιάδη. Όλο το βιβλίο είναΙ ΜΙΑ ΑΝΤΊΣΤΑΣΗ στους ιούς και τις πηγές τους...
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση