«το πορφυρο χρωμα του ιλιγγου 

βαφει την πολη των φλαμινγκο»

μη χειροτερα,τι ειναι αυτο, χρησμος;

ουτε  σωστη ριμα  δεν εχει….και τι θα πει;

Ενας κυριος με μαυρο παλτο και καπελλο περναει  διπλα μου τρεχοντας.Τραβαει απο το χερι ενα παιδι.Οριστε,στο δρομο μας βρηκε ο καινουργιος χρονος……πιο γρηγορα,πιο γρηγορα….ο ανεμος παιρνει απ το χερι μου το χαρτακι,το κυνηγαω μεσα στα συννεφα,και ξαφνικα ,βρισκομαι  στο κρυφο αγαπημενο μου σημειο,στο λιμανι του Πειραια.Κι ετσι παλι ξαφνικα,

ο χρονος δεν ειναι πια

Θελω να πω,δεν ειναι του χρονου τωρα.Ειναι τωρα 

Ολα τα βαπορια μαζι σφυρανε ,αλλα ενα μπαινει πρωτο στολισμενο στο λιμανι,με τα φωτα με τις σημαιες του ν ανεμιζουν σκιζει τα μαυρα νερα με χαρα με κραυγη μουγκη με θρηνο με ξεφρενο γελιο ανακατο με καμπανες που χτυπανε ασημενια ,ανεμισμενα ,με ασπρα μικρα χαρτακια να στροβιλιζονται  να κεντανε  το καταμαυρο του ουρανου, δεν ξερεις καλα καλα αν  ειδες.

Κατω απ το υποστεγο του λιμανιου αναψαν φωτιες .τραγουδια σε γλωσσες παραξενες . Τωρα ολες μαζι μια φλογα  μια γλωσσα πυρινη   γλυστραει βαθεια στο λαρυγγι σα ζεστο σαλεπι σε ζεσταινει ολοκληρο σε διαπερναει   .Σμηνη απο φλαμινγκος διανυουν σε μια στιγμη την αποσταση Αφρικη -σωμα σου κι απο κει ισια για Αθηνα απο Πειραιως 

Μπαινουν μεσα απο τα ανοιχτα παραθυρα  ,στα διαμερισματα στα κρεββατια των κοιμισμενων .Ανεβαινουν στους πολυελαιους 

μερικα πιανουν απλως τις γωνιες των δρομων σκεπαζουν με τις φτερουγες τους τους κοιμισμενους στα χαρτοκουτα βαφουν κοκκινο ,οτι χλωμο οτι κουρασμενο και πεινασμενο αστραφτουν στο φτεροκοπημα τους τα τζαμια  των αδειων μαγαζιων 

οτι τζαμι γενικα οτι γυαλι γινεται γι αποψε διαμαντι. 

Μονο για τις κοφτερες γωνιες για το σκληρο διαυγες  ασπρογαλαζο για την επικινδυνη , την ομορφη λαμψη…

Ειμαι κι εγω εδω τωρα ,μαζι με ολους κυτταζω με ανοιχτο στομα, ξεμυαλισμενη ,λαχανιασμενη .

Θέλω να βγαλω την καρδια μου και να την πεταξω χειροβομβιδα και μεσ τον κροτο και τη λαμψη ,να τα κρατησω ολα για παντα. Ετσι. Εδω.