Ελάχιστα ξερά κλήματα ερωδιοί ανακατεμένοι με γριβάδια το πατρικό χάλασμα ο κήπος βραχώδης σαν ασκηταριό. Και ο ίδιος φιγούρα κινηματογραφική.

Δεν τον γνώριζα καλά αλλά είχαμε πιει πολύ, όπως είπα. Αφαιρούταν κάθε τόσο όπως και εγώ ίσως ταιριάζαμε.  

Αποφάσισα να δώσω σε κάποιον μια ευκαιρία της προκοπής, όχι μισή, θέλω να πω. Μερικά από αυτά που έχω χάσει σε μια πραγματικότητα που ο κύβος έχει ήδη ριφθεί είναι ζημιές αβάσταχτες. Τον περίμενα να κατεβεί από το λεωφορείο και να πάρουμε εδώ τα πράγματα από την αρχή, στο βαθμό που ήταν εφικτό. Πήγε να μου πιάσει το χέρι το τράβηξα, υπάρχει τρόμος στα απροειδοποίητα αγγίγματα. 

Περίμενα καρτερικά να συνέλθει όπως και έγινε πολύ αργότερα, όταν ήμασταν χρεωμένοι με τόσα εφήμερα, που κατάπιαμε τις φωνές μας. Δεν μίλησε καθόλου, καθίσαμε στην ταβέρνα κι αρχίσαμε να ξαναπίνουμε κρασί· παρήγγειλα εγώ. Με φίλησε στο μέτωπο, δεν τραβήχτηκα τότε κοίταγα το τραυματισμένο τοπίο και το πρόσωπό του. 

Ούτε ξεχρεώνονται ούτε αποζημιώνεσαι. Καμία εποχή κανένα αίσθημα ή μύθος δεν σε μαλακώνει πια. Τόσο μπερδεμένοι όλοι μας. Δεν είναι πρωτάκουστο, μπορεί και να μην μετανιώνω χωρίς ρήματα και ζάρια που βρέθηκα· προστάζει ο τόπος εδώ. Είναι ενοχλητικό το μνημόσυνο και δεν το συντηρείς μόνο και μόνο επειδή σ’ αρέσει η μυρωδιά του λιβανιού όταν καίγεται. 

Κανείς δεν γνωρίζει τίποτε μα εγώ λέω πως ναι θα ήθελα απόψε για λίγο έστω να δώσει σημεία ζωής.

ΚΤΕΛ, Ενοικιαζόμενα (εξαντλημένο)

Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα, Οκτώβριος 2015