Νότες με ρυθμούς και μελωδίες (155)
Το τραγούδι που ήρθε τρίτο στην Eurovision του 1958 αλλά έγινε σύμβολό της
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Γρηγόρης Κεντητός. Ήταν 1958, μόλις η τρίτη φορά που διοργανωνόταν ο διαγωνισμός της Eurovision. Στο στούντιο AVRO του Χίλφερσουμ της Ολλανδίας, ένας νεαρός άντρας βγήκε στη σκηνή και άρχισε να τραγουδά κάτι ακατανόητο. “Volare, oh oh… Cantare, oh oh oh oh…”. Στιγμιαία, το κοινό πάγωσε. Ο Domenico Modugno δεν κρατούσε απλώς ένα μικρόφωνο. Κρατούσε την αρχή ενός θρύλου.
Το τραγούδι λεγόταν Nel blu, dipinto di blu. Είχε γραφτεί λίγους μήνες πριν, σχεδόν τυχαία, και μιλούσε για έναν άνθρωπο που ένιωθε ότι πετούσε στον ουρανό, μέσα στο μπλε του ονείρου. Μια ψυχεδέλεια πριν από την εποχή της, μια pop μελωδία πριν καν υπάρξει όρος για να την περιγράψει. Ο Modugno ( Polignano, 1928 - Lampedusa e Linosa, 1994) σηκώθηκε από το σκαμνί, άνοιξε τα χέρια του σαν να πετούσε και τραγούδησε με φωνή που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη.
Ο ψίθυρος της Αγίας Σοφίας - Με τη βοήθεια της τεχνολογίας αναβιώνει ο αυθεντικός ήχος των βυζαντινών ψαλμών
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Λίνα Γιάνναρου. Ο Βύρων Νικολαΐδης απευθύνεται στους 30 κορυφαίους ιεροψάλτες που συμμετείχαν στην ηχογράφηση. Οι ψαλμοί τους «ταξίδεψαν» στον χωροχρόνο και ακούστηκαν όπως ακριβώς ακούγονταν για σχεδόν 1.000 χρόνια στον Ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας, το κόσμημα που χάρισε ο Ιουστινιανός στην Κωνσταντινούπολη και στην ανθρωπότητα.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. Το πρωί του περασμένου Σαββάτου οι διαβάτες στη συνοικία Μπαλάτ της Κωνσταντινούπολης άκουσαν τον ψίθυρο της Αγίας Σοφίας.
Στην 6η θέση της Eurovision η Ελλάδα με την Κλαυδία και το τραγούδι "Αστερομάτα". Νικήτρια η Αυστρία με τον JJ και το τραγούδι "Wasted Love"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο 69ος διαγωνισμός, που πραγματοποιήθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας, ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 2 τα ξημερώματα. Μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν η Αυστρία και ο JJ με το τραγούδι « JJ – Wasted Love (LIVE) », ένας συνδυασμός ποπ και όπερας, (συγκέντρωσε 436 βαθμούς).
Στην έκτη θέση του τελικού του φετεινού μουσικού διαγωνισμού 
Eurovision είναι η Ελλάδα με την Κλαυδία και το τραγούδι « Klavdia – Asteromáta (LIVE) | Greece ???????? | Grand Final | Eurovision 2025 » το οποίο συγκέντρωσε συνολικά 231 βαθμούς.
Απλή σύμπτωση; Ένας από τους μεγαλύτερους τζαζ μουσικούς όλων των εποχών, ο Τζάνγκο Ράινχαρντ, πέθανε σε ηλικία 43 χρονών, την ημερομηνία που γεννήθηκα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Κώστας Μπαλαχούτης. Είναι κάποιοι ευλογημένοι που αν δεν υπήρχαν, η τέχνη και η ζωές μας θα ήταν φτωχότερες.
Η παρουσία τους είναι τόσο επιδραστική που δεκαετίες μετά τη φυγή τους παραμένουν σημείο αναφοράς.
Στις 23 Ιανουαρίου 1910, σε μια μικρή πόλη στο ανατολικό Βέλγιο, γεννιέται από τσιγγάνους γονείς, ο θρυλικός gypsy jazz κιθαρίστας Django Reinhardt.
Δύσκολα χρόνια, δίχως μόνιμη κατοικία κατά τη συνήθεια των Ρομά, εκεί γύρω στα πέριξ του Παρισιού, γεμάτα όμως μουσική, μπάντζο, κιθάρα και βιολί. Φυσικά και έρωτα.
Για την γιορτή της υποψήφιας μητέρας, Ελενίτσα και Λόλα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η γιορτή της μητέρας ή ημέρα της μητέρας είναι ετήσια εορτή προς τιμήν της μητέρας, και της μητρότητας, καθώς και της επιρροής των μητέρων στην κοινωνία. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου . Η σύγχρονη εορτή καθιερώθηκε τον 20ό αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες και προέρχεται από το αγγλικό και το αμερικανικό κίνημα των γυναικών.
Σήμερα 8 Μαΐου 2025, ο αγαπημένος μου τζαζ πιανίστας Κιθ Τζάρετ έγινε 80 χρονών....να τα χιλιάσετε όμορφα και καλά
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μεγάλα κομμάτια μεγάλη ευχαρίστηση, αυτό μου έβγαινε κάθε φορά που απολάμβανα κομμάτια του. Το μυστήριο ήταν που ακόμα κι αν ήταν μικρά τα κομμάτια του εγώ τα απολάμβανα σαν μεγάλα διαρκείας. Εξ αρχής ο Κιθ Τζάρετ ήταν μία εξαίρεση του κανόνα, τουλάχιστον για μένα που είχα κατά περιόδους μια μικρή αλλά μπορώ να πω έντονη σχέση με τη τζαζ. Μιλάμε για τη μουσική του που σαν ένα κανό σε ένα ρέμα, που έρεε άλλοτε αργόσυρτα κι άλλοτε σπιντάτα, κανό με την καλύτερη εκδοχή για δύο επιβάτες και ως εξαίρεση τρία. Όσο για το ρέμα είναι ένα από αυτά τα φιδογυριστά που μόνο σε ταινίες τα έχω δει, να διασχίζουν δάση δίπλα σε πόλεις ή μέσα σε βουνά και να απέχουν από την όχθη, δηλαδή από τις μέσα μου ανεξέλεγκτες αγωνίες και προσευχές κι άλλοτε να'ναι οι έξω πειρασμοί και τα παιχνίδια τους, μια ανάσα ή χίλια τσιγάρα δρόμο.
7 τραγουδάκια θα σας πω για μια καλή Ανάσταση στης καρδιά σας το χωριουδάκι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Όταν τίποτα δεν πάλλεται μέσα μου, ούτε καν ένα σκίρτημα δεν νοιώθω βρε παιδί μου, ε, τότε αν και είμαι ζωντανός με γράφω στους νεκρούς. Που πα να πει αδιάφορος για όλους και για όλα και πιο πολύ για μένα. Τι έχω παρατηρήσει ότι με "ανασταίνει"; Μια αγνώστου πηγής υπαρξιακή διάθεση να πάρω πάλι μπρος, να ζωντανέψω και γι'αυτό ρίχνω (σχεδόν ασυνείδητα) στη μάχη γνωστές και άγνωστές μου δυνάμεις. Μιλάω για ένα μυστήριο μείγμα ψυχοσυναισθηματικών, διανοητικών, φαντασιακών, αλλά και σωματικών δυνάμεων. Τι άλλο; Φυσικά και πρόσωπα, και προπάντων αυτά που μια σχέση αγάπης με δένει μαζί τους. Από φιλική μέχρι ερωτική. Ενίοτε παίζουν και πρόσωπα που εκτιμώ, που θαυμάζω, που με έχουν επηρεάσει. Αλλά και πρόσωπα που με ενοχλούν, πρόσωπα που αντιπαθώ, που με φοβίζουν και που αν και σπανίως κάποτε φτάνω μέχρι στο σημείο να τα μισώ. Άλλο τίποτα καλέ μου;
Η διάθεση να σπάσω την ρουτίνα που με φθείρει, μόνο που πρέπει η επίθεση σ'αυτήν να συνοδεύεται από εμπνεύσεις που ποτέ δεν είναι του χεριού μου όσο κι αν το δουλέψω. Κάτι άλλο;
Πέντε ελληνικά τραγούδια και ένα φεμινιστικό μεξικάνικο που παίζουν κυνηγητό με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας + 6 γνώμες της Σιμόν ντε Μποβουάρ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Και έξι αποφθέγματα της Σιμόν ντε Μποβουάρ (Παρίσι, 1908 -1986)
Δεν γεννιέσαι γυναίκα. Γίνεσαι
Το να κερδίσεις έναν άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα.
Μία γυναίκα νιώθει πως γέρασε, από τη στιγμή που οι άλλοι παύουν να την κακολογούν..
Η ομορφιά έχει να πει ακόμα πιο λίγα και από την ευτυχία.
Zωή χαμένη | Ιουλία Καραπατάκη - Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ένα μοιρολόι, ένας λυγμός, μια συγγνώμη, αυτά προλάβαμε, δυστυχώς το κακό δεν το ξορκήσαμε, αλλά πάντα θα είμαστε εδώ, να τιμούμε τη μνήμη σας. Φεβρουάριος του 2025 Ανδρέας Κατσιγιάννης Ερμηνεία: Ιουλία Καραπατάκη Μουσική: Ανδρέας Κατσιγιάννης Στίχοι: Κώστας Βαξεβάνης ???? Έπαιξαν και τραγούδησαν τα μέλη της Ορχήστρας @EstoudiantinaNeasIonias Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί Σωτήρης Μαργώνης – βιολί Σταύρος Κουσκουρίδας – Κλαρίνο Δήμος Βουγιούκας – Ακορντεόν Φίλιππος Ρέτσιος – Πιάνο Απόστολος Βαλαρούτσος – Κιθάρα Κώστας Γεδίκης – Λάφτα Γιάννης Κουκουνίτσας – Μαντολίνο Νίκος Σαμαράς – Τρομπέτα Κώστας Κωνσταντίνου – Κοντραμπάσο Κώστας Μερετάκης – Κρουστά Και ο Ανδρέας Κατσιγιάννης - Σαντούρι
Πού με ήξερε εμένα ο Τσιτσάνης;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Να πω κι εγώ λίγα για τον Τσιτσάνη ( Τρίκαλα, 18 Ιανουαρίου 1918 και 1984 σε νοσοκομείο στο Λονδίνο). Πρώτα λοιπόν τραγούδησα τραγούδια του, μετά τα ένιωσα μέσα μου και αργότερα έμαθα για το πόσο και πως προχώρησε (;) το τραγούδι μας. Έναυσμα γι'αυτό ήταν η εγκωμιαστική φράση του Τσαρούχη, ότι ο Τσιτσάνης μας θυμίζει ότι έχουμε πολιτισμό. Θα το είχα μάθει βεβαίως από την ιδία τη ζωή αν ήμουν 20άρης τα χρόνια της κατοχής όπου φαντάζομαι ότι θα ένιωθα την επαναστατική αλλαγή που προκάλεσε τότε ο Τσιτσάνης στο ρεμπέτικο και με τη μουσική του και τους στίχους τους, και με τις ενορχηστρώσεις του και τους τραγουδιστές του και με το στήσιμο της ορχήστρας του στα ποικίλα κέντρα που δούλεψε. Αν κι εδώ που τα λέμε κάπως διαισθάνθηκα αυτή την αλλαγή, ίσως γιατί πρώτα με παραμύθιασε με έναν ας πούμε ακραίο τρόπο το ρεμπέτικο και λίγα χρόνια μετά με ζωντάνεψαν ως μέλος της χορωδίας φίλων και συναδέλφων τα τραγούδια του Τσιτσάνη.