Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (2386)
Αναρωτιέται ο Manos Matsaganis στο fb, αν και εξαιτίας του νέου Δημάρχου της Νέας Υόρκης το Ισλάμ «εισβάλλει» στη Δύση ή η Δύση στο Ισλάμ;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Δεν ξέρω αν ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης θα πετύχει. Είναι τόσο σύνθετα και δυσεπίλυτα τα προβλήματα της πόλης του (και όλου του κόσμου) που θα είναι ένα θαύμα αν καταφέρει να αντιμετωπίσει τουλάχιστον κάποια, τουλάχιστον εν μέρει.
Άλλωστε, η αδυναμία - ή καλύτερα η ανημπόρια - των κυβερνώντων, χαρακτηριστικό της ιστορικής φάσης που ονομάστηκε "παγκοσμιοποίηση", η οποία έβγαλε από τη φτώχεια εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, και ταυτόχρονα μετέφερε αρμοδιότητες και εξουσία από την πολιτική στην οικονομία, και από τις κυβερνήσεις στις επιχειρήσεις, εμπέδωσε στους μεταρρυθμιστές πολιτικούς ένα είδος ασφυκτικού ρεαλισμού στενών οριζόντων, και συνέβαλε στην αίσθηση απώλειας ελέγχου που με τη σειρά της τροφοδότησε τη στροφή προς τους απανταχού λαϊκιστές κάθε λογής, που υπόσχονταν λαγούς με πετραχήλια:
από ένα εκατομμύριο στερλίνες τη βδομάδα στο NHS (στο βρετανικό ΕΣΥ) με το Brexit, έως το τέλος των Μνημονίων με έναν νόμο με ένα άρθρο από την πρώτη μέρα της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως που γνωρίσαμε εμείς.
Κυπάρισσος Στέφανος (1857 - 1917), πιονιέρος των μαθηματικών στην Ελλάδα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ευθύμιος Νικολαϊδης. Ο Κυπάρισσος Στέφανος είναι μια προσωπικότητα των μαθηματικών που τη γνωρίζουν ελάχιστοι: «αλγεβρικός και γεωμέτρης, κατ' εξοχήν συνθετικός και καλαίσθητος διαχειριστής αλγεβρικών εξισώσεων», όπως χαρακτηρίζεται στην Εκατονταετηρίδα τιυ Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σπούδασε στο Παρίσι, σχετίστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα των μαθηματικών της Ευρώπης αλλά προτίμησε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να εργαστεί για την ελληνική παιδεία – και για την ανάπτυξη στην Ελλάδα της μαθηματικής επιστήμης.
Μεταξύ άλλων, θεωρείται ο θεμελιωτής της τεχνικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Η Χριστίνα Π. Φίλη ερεύνησε κάθε πτυχή της ζωής του και του έργου του και προσφέρει ένα δίτομο έργο που παρακολουθεί όλες τις άξιες λόγου πτυχές της ζωής του και του έργου του. [ΤΒJ]
Μου αρέσει παρόλο που ξαφνιάστηκα από μια ανάγνωση των στατιστικών που έχουν σχέση με τους ψηφοφόρους που πήραν μέρος στις εκλογές στη Νέα Υόρκη, γιατί προκύπτει μια διαφορά σε κάποιες κατηγορίες από αυτό που νομίζουμε ότι συνέβη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Δημοκρατικός Σοσιαλισμός του Μαμντάνι, ναι, αλλά για ποιόν; του Giorgos Rakkas, από το fb
Μια πολύ πρώτη ανάγνωση (που κατέληξε σε σεντόνι)
- Οι ψηφοφόροι του απ’ ό,τι φαίνεται συσπειρώνονται κυρίως στα στρώματα υψηλής μόρφωσης: πήρε 57% στους πτυχιούχους, και 57% στους κατόχους μεταπτυχιακών τίτλων· αντίθετα, έχασε από τον Κουόμο στις κατηγορίες εκείνων που δεν πήγαν ποτέ στο Κολέγιο, που δεν αποφοίτησαν ποτέ από κάποια σχολή, ή στους απόφοιτους τεχνικής σχολής, όπου ο ίδιος έλαβε 39%, 40%, 8% αντίστοιχα, και ο Κουόμο 47%, 48%, 48%. Βεβαίως, η Νέα Υόρκη είναι μια ‘παγκόσμια πόλη’ και σε αυτήν οι υψηλά μορφωμένοι υπεραντιπροσωπεύονται (σύνολο πτυχιούχων + κατόχων μεταπτυχιακών τίτλων 58% επί του συνόλου), ενώ όσοι δεν κατέχουν πανεπιστημιακό τίτλο μόλις που φτάνουν το 42%.
Αιρετική κηδεία, του Άρη Αλεξανδρή
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις να σε αγαπήσει η Αριστερά: αν της μοιάζεις κι αν της είσαι χρήσιμος. Σε κάθε άλλη περίπτωση, είσαι πρόβλημα που αντιμετωπίζει είτε με συνεχή πόλεμο είτε με εχθροπαθή ανοχή. Οι άδειες «αριστερές» καρέκλες στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή επίδειξη περιφρόνησης ενός ορισμένου προσώπου· ήταν ουσιαστικά μια ευρύτερη, υπαρξιακή δήλωση. Η σύγχρονη Αριστερά μίλησε για τον εαυτό της χωρίς να μιλήσει, και τα είπε όλα: ότι ο θάνατος είναι πολύ μικρός συγκριτικά με τις επιταγές της δογματικής δεοντολογίας της, ότι όσοι αρνούνται την πίστη της είναι ασυγχώρητοι, ότι η τιμωρία των απίστων τούς βρίσκει μέχρι και στον τάφο.
Μαρία Ευθυμίου: ..αν ήμασταν όλοι πιο συνεπείς, πιο έντιμοι, πιο εργατικοί και πιο αδιάφθοροι.../ βίντεο
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Νίκος Μακρής: Ακούστε τη διακεκριμένη Ιστορικό και Καθηγήτρια του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρία Ευθυμίου να μιλάει για τις σημαντικότερες στιγμές των Ελλήνων στο διάβα των αιώνων.
Αυτή είναι η ιστορία του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: https://youtu.be/R3YH5lb3BD8?si=VvHA6MqK9WVeY_XM, 5:39:21
Το βίντεο που ακολουθεί είναι τα 10' τελευταία λεπτά
Κάθε Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία, Μαρία Σφυράκη: O απρόσμενα νικητής στον μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946 Στέλιος Κυριακίδης που γύρισε με μια σημαντική βοήθεια για τον λαό, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Έτρεξε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης πεινασμένος για να σώσει την Ελλάδα. Γύρισε πίσω με βοήθεια για ολόκληρο τον Ελληνικό λαό
Πούλησε το ραδιόφωνο και την κουζίνα για να πάει στη Βοστώνη. Κέρδισε τον πιο σκληρό Μαραθώνιο του κόσμου και γύρισε πίσω με βοήθεια για έναν ολόκληρο λαό
Δεν είχε λεφτά ούτε για το εισιτήριο. Πούλησε την κουζίνα του και το ραδιόφωνο για να ταξιδέψει. Όταν έφτασε, οι γιατροί τον έβλεπαν και τον θεωρούσαν τελειωμένο. Ήταν κοκαλιάρης, εξαντλημένος και πεινασμένος από τα χρόνια της Κατοχής. Κι όμως, στις 20 Απριλίου 1946, ο ελληνοκύπριος Στέλιος Κυριακίδης έγραψε ιστορία: κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης και φώναξε τερματίζοντας “For Greece!”. Ήταν η πρώτη φορά που μη Αμερικανός ή Καναδός αθλητής κέρδιζε αυτόν τον αγώνα.
Για τους Πρόσφυγες στον πόλεμο του 1940 , του Tassos Sakellaropoulos , από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
-Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί την είσοδο της Ελλάδας στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Μετά από αυτόν τίποτα στον κόσμο δεν θα είναι ίδιο, τίποτα δεν θα θυμίζει τις νοοτροπίες που προηγήθηκαν και όλα θα μπουν σε νέο πλαίσιο.
Ανατράπηκαν τα πάντα σε πολιτική, σε κοινωνική, σε οικονομική διάσταση, ακόμη και η τεχνολογία ανέτρεπε έκτοτε το ίδιο της τον εαυτό, αρχής γενομένης από την εφαρμογή των τεχνολογιών των οπλικών συστημάτων, σε μηχανήματα και σε εργαλεία για ειρηνική χρήση και παραγωγή.
Αρχής γενομένης από την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν παρουσιάζεται στον Τύπο και στο ραδιόφωνο, το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου, το οποίο πυκνότατο νοημάτων, έλεγε:
Μυστική «συνομιλία» δύο κορυφαίων, της Μαρίας Κατσουνάκη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο ένας έφυγε 21 Οκτωβρίου και ο άλλος είχε γεννηθεί 23 Οκτωβρίου του 1925. Οι δύο αυτοί άνθρωποι, όμως, είχαν διασταυρωθεί και υποστηρίξει ο ένας τον άλλον σε δύσκολους και ζοφερούς καιρούς.
Και οι δύο έλεγαν πάντα αυτό που πίστευαν, δεν κολάκευαν, δεν άφηναν το ρεύμα να τους παρασύρει· δημιουργούσαν το δικό τους. Τον Διονύση Σαββόπουλο και τον Μάνο Χατζιδάκι χώριζαν 19 χρόνια, αλλά ένωναν πολλά, δηλωμένα ή αδήριτα. Στο αφιέρωμα για τα «100 χρόνια Μάνος» της «Κ», που κυκλοφόρησε την περασμένη Κυριακή, ο Φώτης Απέργης ανθολόγησε δύο περιστατικά:
Τα πουλημένα κοσμήματα, της Ελεάννας Βλαστού - Συνελήφθησαν δύο από τα τέσσερα άτομα της ληστείας - τα κοσμήματα παραμένουν άφαντα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Η γαλλική είναι «χαμηλής εμπιστοσύνης» κοινωνία, αυτή ήταν η σκέψη μου όταν επισκέφθηκα πριν από δέκα ημέρες το μουσείο του Λούβρου. Μια παρατήρηση άνευ αξίας εάν δεν ήταν επίκαιρη. Μιάμιση ώρα πριν κλείσει το μουσείο, γύρω στις 7.30 μ.μ. το βράδυ της Τετάρτης, πέρασα τον πρώτο έλεγχο, μετά πέρασε η τσάντα μου το τεστ, ανέβηκα στην πτέρυγα Denon, όπου και απορρίφθηκα στον τρίτο έλεγχο γιατί η κάρτα των φίλων του μουσείου ήταν σε ηλεκτρονική και όχι σε «φυσική» μορφή. Η συζήτηση κράτησε αρκετά λεπτά, η κυρία κοίταξε το πρόσωπό μου προσεκτικά, μετά ζούμαρε τη φωτογραφία της κάρτας και με αυτό το γαλλικό ξεφύσημα –λίγο απαυδισμός, λίγο να τελειώνουμε– συναίνεσε και με άφησε να περάσω. Στη φωτό η επιχρυσωμένη Galerie d'Apollon του μουσείου.
Γυναίκες με αξύριστες μασχάλες της Φωτεινής Ναούμ & Τρίτη ηλικία - Τεχνολογία 1- 6, της Ελένη Ξένου, από το fb
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Fotini Naoum. Να μαστε πάλι με την τέλεια υποκρισία μας. Από τη μία, φωνάζουμε ότι «όλα τα σώματα είναι όμορφα», ότι «αγαπάμε τον εαυτό μας όπως είναι» και πως «οι ατέλειες μας κάνουν μοναδικούς».
Από την άλλη, μια κοπέλα τολμά να εμφανιστεί σε εκπομπή με τρίχες στις μασχάλες, κάτι απολύτως φυσικό, ανθρώπινο, παλιότερα αυτονόητο, και ξαφνικά όλοι σοκάρονται, την κοιτάζουν λες και διέπραξε ιεροσυλία.
Η ίδια κοινωνία που κηρύττει την αποδοχή, βγάζει αφρούς μπροστά στο σώμα όπως πραγματικά είναι: ανεπεξέργαστο, ακατέργαστο, φυσικό.
Λίγα χρόνια πριν, οι γυναίκες δεν έτρεχαν πανικόβλητες να ξυριστούν παντου, για άντρες δεν το συζητάμε καν, ούτε ένιωθαν ντροπή για κάτι τόσο φυσιολογικό όσο οι τρίχες.