Άρθρα άλλων που μας άρεσαν

Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (1176)

lifo145Ήταν κάποτε μια χώρα που δεν είχε ειδήσεις. Μια χώρα που τη μακαριότητά της τάραζαν μόνο κάτι μικρές κακοκαιρίες με περίεργα ονόματα.

Ήταν κάποτε μια χώρα που δεν μάθαινε πως οι εργαζόμενοι στη μεγαλύτερη εταιρεία επικοινωνιών απεργούσαν για καιρό. Πως η διοίκηση αρνιόταν την υπογραφή σύμβασης εργασίας, πως επίτηδες έσπαγε το εργατικό δυναμικό σε χίλια κομμάτια με την ίδρυση νέων θυγατρικών εταιρειών. Πως η εταιρεία θεωρούσε μονόδρομο τις «εθελούσιες» αποχωρήσεις: ή φεύγεις ή σε διώχνω. Πως το ίδιο έλεγε σε όσους αντιδρούσαν. Πως παρανομούσε για να σπάσει την απεργία.

amvlosisΠοιαν αφίσα; θα ρωτήσετε.

Tην αφίσα που εικόνα της βλέπετε εδώ αριστερά, που τοιχοκολλήθηκε προχτές στο Μετρό του Συντάγματος. Μην την αναζητήσετε σήμερα, δεν θα τη βρείτε (υποθέτω). Με το που την είδαν οι πρώτοι ταξιδιώτες της ημέρας, έγινε μεγάλη φασαρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (το Φέισμπουκ και το Τουίτερ, δηλαδή· εμείς των ιστολογίων δεν είμαστε τόσο γρήγοροι στις αντιδράσεις μας, άσε που έχουμε μείνει πεντέξι) με αποτέλεσμα λίγες ώρες αργότερα ο υπουργός Μεταφορών Κ. Καραμανλής να δώσει εντολή απομάκρυνσης της αφίσας.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε μια δεύτερη συζήτηση, αν δηλαδή καλώς κατέβηκε η αφίσα ή αν αυτό συνιστά παραβίαση της ελευθερίας της έκφρασης.

Θα γράψω κάποιες σκέψεις και για τα δυο θέματα.

newsbΆριστα έπραξε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διέκοψε τον Ντόναλντ Τραμπ μέσα στον Λευκό Οίκο για να αναπτύξει δημοσίως την ελληνική θέση σχετικά με το «ανυπόστατο» μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης.

Δεν είμαι σίγουρος, όμως, ότι η διατύπωσή του ήταν η σωστή. Η χρήση του ρήματος «αδημονούμε», προκειμένου να αιτηθεί τη στήριξη των ΗΠΑ για την ακύρωσή του, και η σιωπή του προέδρου στο άκουσμα της αδημονίας του έδωσαν την ευκαιρία στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να ισχυριστούν -όχι αδίκως- ότι ο Τραμπ σφράγισε – δικαίωσε τη θέση της Άγκυρας στο ανώτατο δυνατό επίπεδο.

surgeloΗ κοιτίδα του καπιταλισμού, η Βρετανία, έχει πρωθυπουργό τον Μπόρις Τζόνσον, κεντρικό θέμα στα μίντια τη Μέγκαν και τον Χάρι, τα πριγκηπόπουλα, και τα εκατομμύρια κρατικής χορηγίας. Το μέγεθος της ηγεσίας, πολιτικής και βασιλικής, εναρμονίζεται με την ποιότητα του θεάματος αλλά και την ποιότητα της λαϊκής επιλογής, της λαϊκής ψήφου. Οι Βρετανοί πολίτες έχουν επιλέξει δημοκρατικά τα κοστοβόρα σούργελα και τις σαπουνόπερες.

australiaΕδώ και λίγες μέρες, ένα βιβλιοπωλείο στο πυρόπληκτο χωριό Cobargo της Νέας Νότιας Ουαλλίας έχει αναρτήσει μια πινακίδα που λέει: «Η πτέρυγα "Μετα-αποκαλυπτική Φαντασία" μεταφέρθηκε στο "Θέματα Επικαιρότητας"».

Και όμως, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο, η αντίδραση των ηγετών της Αυστραλίας στην πρωτοφανή αυτή εθνική κρίση δεν ήταν να υπερασπιστούν τη χώρα τους, αλλά να υπερασπιστούν τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, τον μεγαλύτερο δωρητή και στα δύο μεγάλα κόμματα –λες και θέλουν να σπρώξουν τη χώρα προς την καταστροφή της.

lifo142O Καστοριάδης, πάντα ορμητικός ακόμα και στην απαισιοδοξία του για την πορεία των πραγμάτων, στοιχημάτιζε στην ικανότητά μας για δημιουργία. Φυσικά, ένας επαναστάτης όπως εκείνος (μην το ξεχνάμε αυτό, παρουσιάζοντάς τον ως θαυμαστή της αρχαίας δημοκρατίας που «αρέσει σε όλους») έβαζε μεγάλους στόχους: την αυτόνομη κοινωνία, το ξεπέρασμα όλων των μορφών εξάρτησης και χειραγώγησης των ατόμων, την πλήρη δημοκρατία όπως την ονόμαζε ο νέος Μαρξ πριν φτάσει στη λέξη «κομμουνισμός».

Δεν είναι απαραίτητο να υιοθετεί κανείς αυτό το σχέδιο. Έχει όμως σημασία να σώζεται πάντα κάτι από το πνεύμα της εμπιστοσύνης στη δημιουργικότητα των ανθρώπινων όντων, στη δυνατότητά τους για το καλύτερο. Πώς το έγραφε ο Ανδρέας Εμπειρίκος στην «Υψικάμινο»;

Κυριακή, 05 Ιανουαρίου 2020 13:15

Ίντερνετ, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Συντάκτης

kathim48Παύλος Παπαδόπουλος: Το ίντερνετ του 2020 δεν έχει καμία σχέση με το ίντερνετ  του 2010, κι αυτή η μεταβολή κρύβει εκπλήξεις που, ενώ βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, σπανίως υποψιαζόμαστε ή διακρίνουμε. Αυτή τη δεκαετία το ίντερνετ ταυτίστηκε σχεδόν πλήρως με τη μηχανή αναζήτησης Google και τις δύο μεγάλες πλατφόρμες των κοινωνικών δικτύων. Το Facebook και το Twitter μοιάζουν με «παιχνιδάκια» χαρωπής διάδρασης που προκαλούν «τρικυμίες στο ποτήρι» στο timeline μας, μέσα στις οποίες σκοτώνουμε την ώρα μας με like, σχόλια και «καρδούλες». Στην πραγματικότητα είναι μηχανισμοί παρακολούθησης, ανάλυσης και χειραγώγησης των συμπεριφορών, των ιδεών και των προτιμήσεων σε τοπική και διεθνή κλίμακα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... 

east-Med1Διπλωματική ώθηση για τον αγωγό EastMed θα φέρει η υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας - Γεωπολιτικά συμφέρει, εκκρεμούν όμως οικονομικές παράμετροι - Δένδιας: Ο EastMed δεν είναι αντίδραση, συμβάλλει στην ενεργειακή αυτονομία της ΕΕ

 Τέτοιες μέρες πριν από δέκα χρόνια, η Μόσχα και το Κίεβο ενεπλάκησαν σε σφοδρή αντιπαράθεση για το Ρωσικό φυσικό αέριο που διέρχεται «transit» μέσα από το έδαφος της Ουκρανίας.

lifo141Ο υπουργός Ανάπτυξης και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης επαίνεσε χθες στο Tουίτερ του το πρωτοσέλιδο fake news μιας αθλητικής εφημερίδας εναντίον των αμβλώσεων. Ο εκδότης της LIFO Στάθης Τσαγκαρουσιάνος δημοσίευσε ένα σχόλιο με τίτλο « Οι αμβλώσεις είναι γυναικείο δικαίωμα και νόμος του κράτους. Τέλος συζήτησης ». Σήμερα λάβαμε από τον κ.Γεωργιάδη την εξής απαντητική επιστολή, την οποία και δημοσιεύουμε αυτούσια:  

Αγαπητέ κ. Τσαγκαρουσιάνε, Χρόνια Πολλά με Υγεία.

kathim47Αν ήθελε κανείς να εστιάσει στο γεγονός της δεκαετίας, χωρίς να αναφερθεί σε «γεγονότα», μιλώντας, δηλαδή, με την αυθαιρεσία της παρατήρησης, το βλέμμα μας θα στρεφόταν όχι σε πρόσωπα αλλά σε χέρια. Σε δάχτυλα που σκρολάρουν στην οθόνη του κινητού, που διατρέχουν ειδήσεις και γεγονότα αλλά και επουσιώδεις αναρτήσεις, γαργαλιστικές στιγμές από την προσωπική ζωή ανθρώπων, πληροφορίες (άχρηστες) ανάμειχτες με ιστορίες σοβαρές ή επινοημένες. Ωρες μέσα στη μέρα, χρόνος που διαλύεται συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός πολτού που ναρκώνει τη σκέψη και απορρυθμίζει την κρίση. Η αδυναμία εστίασης, η διάσπαση και πολυδιάσπαση προσοχής απασχολούν έντονα τις επιστήμες εδώ και πολύ καιρό. Οι συνέπειες, από τη συγκρότηση της προσωπικότητας μέχρι την υπερβολική παραγωγή άγχους, έχουν κι αυτές επισημανθεί επανειλημμένως.