Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (2386)
Ως πολίτες κάποτε θα ζηλέψουμε, με την καλή έννοια, αυτές τις δύο γιαπωνέζικες νέες επιλογές, η μία στα χωράφια και η άλλη στα σχολεία; Από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Μια πρωτότυπη και εντυπωσιακή μέθοδο εφαρμόζουν οι αγρότες στην Ιαπωνία για να προστατεύσουν τις καλλιέργειές τους. Αντί για εντομοκτόνα, στρέφονται σε πολύχρωμα δίχτυα στα χρώματα του ουράνιου τόξου, τα οποία απλώνονται πάνω από τα χωράφια και εξυπηρετούν έναν έξυπνο επιστημονικό σκοπό.
Οι μεταβαλλόμενες αποχρώσεις και τα πολύχρωμα μοτίβα μπερδεύουν τα έντομα, αποπροσανατολίζοντάς τα και μειώνοντας δραστικά την πιθανότητα προσβολής από παράσιτα όπως αφίδες και αλευρώδεις.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, τι σημαίνει να μιλάς στα κατοικίδια σαν να είναι άνθρωποι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Εσείς συμπεριφέρεστε στο κατοικίδιό σας σαν να είναι άνθρωπος; Του μιλάτε σαν να σας καταλαβαίνει στα πάντα; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό.
Από ψυχολογικής άποψης, αυτή η συμπεριφορά αντανακλά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ατόμου.
Και μετά υπάρχει και ο ανθρωπομορφισμός, η τάση να αποδίδονται ανθρώπινες ιδιότητες στα ζώα.
Η ψυχολογία προειδοποιεί ότι αυτή η πρακτική υπερβαίνει την καθημερινή στοργή.
H Σπάρτη του «Μπίμπι» και η «αυτοεικόνα» μας, της Ξένιας Κουναλάκη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Λίγες ώρες προτού εξαπολύσει την επιχείρηση οριστικής ισοπέδωσης της Γάζας, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου περιέγραψε στους συμπατριώτες του το όραμα μιας «υπερ-Σπάρτης», μιας στρατιωτικοποιημένης κοινωνίας, περιστοιχισμένης από εχθρούς, που θα είναι οικονομικά αυτάρκης – ένα απομονωμένο χερσαίο νησί στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδιαφέρον, μα πάνω από όλα προσβλητικό, ότι οι ακροδεξιοί ηγέτες ανά τον κόσμο επικαλούνται την αρχαία Ελλάδα κάθε φορά που θέλουν να εξυμνήσουν την ανωτερότητά τους.
Έτσι έπιασα φιλίες με μία συμπαθέστατη γεροντοκόρη..., του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Όταν ήμουν 7,5 χρονών, μετακομίσαμε γιά δύο χρόνια στην Οδό Παπαδιαμαντοπούλου και Βασιλίσσης Σοφίας. Θυμάμαι ακόμη την ήττα της πλήξης μετά την ζωηρή Πατησίων των νηπιακών μου χρόνων, με τα δεκάδες μαγαζιά και τον κόσμο. Όταν τέλειωνα τα μαθήματά μου δεν είχα κανέναν φίλο κοντά γιά να παίξουμε, ενώ στην Πατησίων έμεναν από κάτω ο Αποστολάκης, η Αφρούλα και ο Μίλτος.
Μόνος έβγαινα γιά κανένα παγωτό το καλοκαίρι ή κανένα γλυκό στο φρικαλέο συνοικιακό ζαχαροπλαστείο Reve d' Or (!!!), που όμως έφτιαχνε κάτι καταπληκτικά σου α-λα-κρεμ. Αλλά τι να σου κάνουν τα σου μπροστά στην βιτρίνα του Τσοκά στην Πατησίων...
Το παιχνίδι του “Κρυφού Αλγόριθμου”, του ποιανού;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Γιάννης Παπαϊωάννου. Κάτω από την φανερή
επιφάνεια της καθημερινότητας ή εκεί που τα βλέμματα
συναντιούνται χωρίς να μιλούν, παίζεται ένα παιχνίδι
χωρίς θεατές και χωρίς αρχή. Το λένε "Κρυφό
Αλγόριθμο" και η μυστήρια γοητεία του κρύβεται στο
ότι μπορεί ήδη να το παίζεις.
Της ξηρανθείσης Συκής ή, Η ψυχή των φυτών, του Μάνος Σ.Στeφανίδη, από το fb
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Στον φίλο μου συντηρητή Γιάννη Πολίτη, την "ψυχή" των ανακτόρων της Κνωσού
Πως τα ζώα έχουν ψυχή το ξέρουμε. Είναι αυτή που θρηνεί όταν αντιλαμβάνεται το μαχαίρι του σφαγέα. Η σιωπή των αμνών λίγο πριν το τέλος. Το βλέμμα της γαζέλας όταν αφήνεται στα νύχια του αιλουροειδούς. Εκείνη τη στιγμή και νιώθει και ξέρει και υποφέρει. Όμοια όπως ένας άνθρωπος. Και η ψυχή του.
Τα φυτά όμως; Έχουν τα φυτά ψυχή; Σίγουρα αισθάνονται, έστω ανακλαστικά, τις κλιματικές συνθήκες και την αλλαγή του καιρού. Σίγουρα αντιδρούν ανάλογα για να επιβιώσουν. Για να προσαρμοστούν στις αντίξοες συνθήκες... Πεινούν, διψάνε, κινούνται προς τον ήλιο, προστατεύονται από τους εχθρούς με αγκάθια κλπ. Διαθέτουν ψυχή όμως;
Ο Μαθιός στον Άγιο Ρωμανό της Τήνου, μισόν αιώνα αγρότης, με συμβουλεύει όταν ποτίζω:
" Άσε το φυτό να πίνει αλλά να μην χορταίνει. Γιατί τότε οι ρίζες του τεμπελιάζουν και δεν ψάχνουν βαθύτερα για υγρασία. Κι όταν διψάσουν, δεν θα βρίσκουν νερό" (sic). "Διψάνε", "πίνουν", "τεμπελιάζουν", "χορταίνουν". Πρόκειται δηλαδή για τις λειτουργίες ενός οργανισμού που διαθέτει σώμα αλλά και πνευματική δυνατότητα.
Ήμουν πάμπτωχος με το πιό ουάου ρούχο όλων των εποχών και στο βάθος ένας όμορφος αποχαιρετισμός στον Τζόρτζιο Αρμάνι
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Yorgos Kyriakopoulos. Ήταν Σάββατο, νομίζω αρχές Ιανουαρίου 1986 στο Λονδίνο. Απένταρος και στην οδηνηρή διαδικασία πακεταρίσματος της οικοσκευής μου γιά την επιστροφή μου στην Αθήνα. Είχα τελειώσει με τα τελευταία μικροπράγματα και είχα κατέβει στο Κέντρο γιά κάποια τελευταία βιβλία και ένα δυό δωράκια γιά αγαπημένους ανθρώπους. Δεν προλάβαινα τις εκπτώσεις που άρχιζαν τη Δευτέρα μετά τις Γιορτές. Τελικά δεν είχα βρει τίποτα σπουδαίο και περπάταγα άσκοπα γιά να ρουφήξω τις τελευταίες ανάσες της αγαπημένης πόλης, όπου είχα στην πραγματικότητα ενηλικιωθεί μέσα από τις πάμπολλες αντιξοότητες, αλλά και τις πρωτόγνωρες απολαύσεις, των 5 χρόνων που έζησα εκεί.
«Εχω προτιμήσει να είμαι παρά να έχω», της Μαρίας Κατσουνάκη + ένα σταγονίσιο σχόλιο για το "Ταινίες παντού"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Σπανίως βλέπω ντοκιμαντέρ. Φέτος όμως είδα δύο και σε σινεμά μάλιστα. Το "Σάουντρακ για Ένα Πραξικόπημα" και το ελληνικό 'Σμιλεμένες ψυχές" στο οποίο αναφέρεται η Μαρία Κατσουνάκη σ'αυτό το άρθρο. Τα βρήκα εξαιρετικά και τα δύο. Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα, αν ιδιαίτερα το "Σμιλεμένες ψυχές", ήταν μια επιλογή των ταινιών που προβάλλει το "Ταινίες παντού" στους τρεις δημοτικούς κινηματογράφους, όταν μάλιστα πρόβαλε ένα κάρο ελληνικές ταινίες, ξέρετε από αυτές που εδώ και δεκαετίες έχουν δει πάρα πολλοί στην τηλεόραση ή μπορεί να δει ο καθένας, και που νομίζω ότι οι περισσότερες από αυτές ελάχιστα προσφέρουν κινηματογραφικά στην εποχή μας. Να ξαναπώ πάντως ότι τα τελευταία χρόνια οι ταινίες που προβάλλονται στους δημοτικούς κινηματογράφους κατ'εμέ δεν ήταν τόσο καλό όσο ήταν τα πρώτα χρόνια. Έχω την αίσθηση ότι οι υπεύθυνοι της αξιόλογης προσπάθειας "Ταινίες Παντού" χαμηλώνουν διαρκώς τον πήχη. Δεν ξέρω για ποιους λόγους.
Μία καλή ιδέα από τη Σουηδία αφιερωμένη στους δήμους της Ελλάδας, που θα με πειράξει αν δεν τσιμπήσει κανένας, εσάς;
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Εδώ και μια δεκαετία στη Σουηδία λειτουργεί ένα διαφορετικό εμπορικό κέντρο, αποκλειστικά με καταστήματα που πωλούν μόνο χρησιμοποιημένα είδη τα οποία έχουν δωρίσει οι πρώην ιδιοκτήτες τους, αλλάζοντας εντελώς το τοπίο στην αγορά μέσω της λεγόμενης «κυκλικής λιανικής».
Το «ReTuna» (λογοπαίγνιο με την αγγλική λέξη return, που σημαίνει «επιστρέφω») είναι το πρώτο στο είδος αυτό εμπορικό κέντρο παγκοσμίως και έχει ανοίξει από το 2015. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής στην Εσκίλστουνα με τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε έσπευσε να συμμετάσχει και η ΙΚΕΑ, ανοίγοντας κατάστημα όπου πωλούνται μόνο προϊόντα «δεύτερο χέρι».
Τα άνθη στέκουν σιωπηλά και μας στοιχειώνουν, του Νίκου Γ. Ξυδάκη
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης ΝυχτολέαςΔύο ταινίες από την Παλαιστίνη μιλούν συγκλονιστικά για την ομορφιά, τον εκτοπισμό, τη μνήμη, τα δομικά υλικά πίσω από το εφιαλτικό streaming της γενοκτονίας.
Τις ώρες που ο ισραηλινός στρατός, με αεροσκάφη, βόμβες, ντρόουν, άρματα και θηριώδεις μπουλντόζες εισέβαλλε στα ερείπια της Γάζας για να απωθήσει μισό εκατομμύριο λιμοκτονούντες σε μια έκταση όσο ένα μικρούτσικο ξερονήσι, εκείνες τις ώρες είχα την τύχη και τη θλίψη να δω δύο ταινίες για την Παλαιστίνη.
Σαν προσκύνημα ανεβήκαμε στο Pink Studio. Μια συγκλονιστική εμπειρία, σαν Επιφάνια, μας περίμενε. Η πρώτη ταινία ήταν η μικρού μήκους «Τα άνθη στέκουν σιωπηλά, Μαρτυρία» («The flowers stand silently, Witnessing», 2024), του Τεό Παναγόπουλου, Ελληνοπαλαιστίνιου καλλιτέχνη με έδρα τη Γλασκόβη.