Άρθρα άλλων που μας άρεσαν

Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (1176)

kastrinakiΔοκίμασα να περιορίσω τις γηπεδικές συμπεριφορές στη σημερινή τελετή αποφοίτησης. Αποτέλεσμα σχεδόν μηδενικό...

Αγαπητοί μας φοιτητές και φοιτήτριες, σε λίγο απόφοιτοι, αγαπητοί γονείς και φίλοι, στη σημερινή γιορτή θα σας μιλήσω για την ίδια τη γιορτή. Προσπαθήστε, παρακαλώ, να καταλάβετε ή, ακόμα καλύτερα, να νιώσετε όσα σας πω.
Αυτό που ονομάζουμε «τελετή αποφοίτησης» είναι μια στιγμή μετάβασης, μια διαβατήρια τελετουργία. Συμβολικά, σε μια στιγμή, θα διαβείτε το κατώφλι και θα είστε πια κάτι άλλο από αυτό που ήσασταν ως τώρα, δηλαδή πολίτες εντεταλμένοι να διαδίδετε τη γνώση, την κριτική σκέψη, το δημοκρατικό ήθος, όλα όσα το Πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτήσατε θέλησε να σας ενσταλάξει. Είναι μια στιγμή λοιπόν με πολύ μεγάλη συμβολική βαρύτητα. Και τα σύμβολα, αγαπητοί και αγαπητές, δημιουργούν καταστάσεις.

amiensΗ πόλη της Αμιάν (ή Αμιένης) στη Γαλλία μαζεύει τα νεκρά φύλλα και τα χρησιμοποιεί για τη θέρμανση 4.000 σπιτιών.

Με τον ερχομό του φθινοπώρου, το μάζεμα νεκρών φύλλων καθίσταται ευλογία για τους κατοίκους της Αμιάν. Τα τελευταία 6 χρόνια, η πόλη επαναχρησιμοποιεί τα φυσικά αυτά απόβλητα μετατρέποντάς τα σε ενέργεια για ετήσια παροχή σε σχεδόν 4.000 σπίτια.

refugees2Σ.Δ: Μια μερίδα των Ελλήνων, απ'αυτούς τους πολλούς συμπατριώτες μας που εκφράζουν τη γνώμη τους για το πρόβλημα των προσφύγων - μεταναστών, ανήκει στο δια ταύτα στην κατηγορία "να τους πάρετε στο σπίτι σας". Πρόκειται για μια επιθετική προτροπή που απευθύνεται σ'αυτούς που τους καλοδέχονται. Αυτή η ομάδα είναι από χέρι φιλική σ' αυτούς τους ανθρώπους που για να επιβιώσουν ή να γλυτώσουν έρχονται με βάρκες, πλοιάρια, αυτοκίνητα ή και με τα πόδια ακόμα και στην χώρα μας. Υπάρχουν και αρκετοί συμπολίτες μας που το ψάχνουν, που προσπαθούν δηλαδή να στήσουν ένα διάλογο ανάμεσα στις όποιες παρορμήσεις τους, τους φόβους τους και τις ιδέες τους με τα θέματα που τους βάζει επιτακτικά η πραγματικότητα. Μιλάμε για ανθρώπους που μαζεύουν στοιχεία, συζητούν και παλεύουν να φτιάξουν εντός κι εκτός πολύχρωμα πολιτικά επιχειρήματα. Το άρθρο αυτό που δημοσιεύτηκε στη "Σχεδία" του Νοεμβρίου με τον τίτλο "Η ευλογία του ξένου", το έγραψε ο Σπύρος Ζωνάκης βασισμένος σε ένα ρεπορτάζ των Μετοίκων, απευθύνεται βασικά στην τρίτη ομάδα. 

democracyΑπό όλες τις μορφές πολιτικής εμπειρίας και κοινωνικής συνύπαρξης, οι δημοκρατίες είναι οι πιο απαιτητικές. Σε αντίθεση με την ιδέα πως πρόκειται για καθεστώτα της ευκολίας, της τεμπέλικης ανάθεσης και της ευθυνόφοβης βολής, οι δημοκρατίες έχουν ζόρι και κόπο. Μας υποβάλλουν, ας πούμε, στο συστηματικό «βασανιστήριο» των πολλών επιλογών, δίχως να μας καθοδηγούν σε κάθε φάση της ζωής μας προς μια σίγουρη κατεύθυνση. Έτσι, οι ισορροπίες που κατορθώνουμε είναι γεμάτες με απρόβλεπτα και λοξοδρομήσεις. Και δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως θα διαρκέσουν ή πως θα αντέξουν στις περιστάσεις και στις κρίσεις τους. Ενώ στους ολοκληρωτισμούς η κοινωνία δεν έχει δικαίωμα στην αποτυχία ή στο λάθος, στις δικές μας κοινωνίες η αποτυχία κατέχει, μάλλον, τη μερίδα του λέοντος. Γι' αυτό και η δημοκρατία είναι πολίτευμα συμφιλιωμένο με τη φθορά και με τις ανθρώπινες ήττες, με την άνοδο και την πτώση των προσωρινών ειδώλων της.

sl33Το γεγονός ότι καθ' όλη τη διάρκεια της σύντομης επίσκεψής του στην Αθήνα ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ δεν έχασε ευκαιρία για να αναφερθεί στην επένδυση της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά δεν είναι, βεβαίως, τυχαίο. Η κινέζικη αυτή επένδυση έχει καταστεί εμβληματική και ένα είδος υποδείγματος για το τι θα μπορούσε να προσφέρει ο κινέζικος "Δράκος" στην ελληνική οικονομία.

siloΖούμε σε έναν τόπο περιβεβλημένο από θάλασσα, έναν τόπο ακτών, νησιών και λιμανιών. Οι σελίδες της Ιστορίας μας είναι γεμάτες από ταξίδια, πλοία και ναυτικούς. Είναι η μινωική Κρήτη και τα μαύρα πανιά του Θησέα, η Οδύσσεια, οι αθηναϊκές τριήρεις και η Σαλαμίνα, οι βυζαντινοί δρόμωνες και οι γαλέρες του Δουκάτου του Αιγαίου, οι πειρατές της Μήλου, της Μυκόνου, των Φούρνων, το «Μέντωρ» του Ελγιν, τα επαναστατικά σκάφη της Υδρας, των Σπετσών, των Ψαρών, τα ξύλινα εμπορικά σκαριά των παλαιών ταρσανάδων και τα υπερωκεάνια με τους μετανάστες προς το Ellis Island της Νέας Υόρκης, τα πολεμικά ατμόπλοια του Κουντουριώτη στον Μούδρο αλλά και τα ατμόπλοια «Πατρίς» και «Brittanic» βυθισμένα στην Τζια, τα πλοία των προσφύγων από τη Σμύρνη, τα υποβρύχια του ’40 και τα εμπορικά Liberty του ’50, τα δεξαμενόπλοια του ’60, το αντιδικτατορικό «Βέλος» αλλά και τα σημερινά ναυαγισμένα βαρκάκια των γυναικόπαιδων του πολέμου της Μέσης Ανατολής.

refugees1Οι βυζαντινοί μαΐστορες, πριν αρχίσει η χορωδία το τροπάρι, ψέλναν δυο-τρεις συλλαβές, το λεγόμενο απήχημα, εκείνα τα «α-να-νές» ή «λέ-γε-τος» που ακούν ακόμα όσοι πάνε στην εκκλησία. Αυτά είναι στην ανατολίτικη μουσική τα αντίστοιχα στις «σκάλες» της δυτικής, «ντο ματζόρε», «λα μινόρε», κ.λπ. Μόνο που αντίθετα από τις τελευταίες, που ορίζουν με μαθηματική ακρίβεια τους ήχους των ήχων, τα βυζαντινά απηχήματα δίνουν περισσότερη ελευθερία. Δίνουν μιαν ιδέα της μουσικής βάσης του τραγουδιού, ένα πνεύμα θα λέγαμε. Πνεύμα σημειωτέον, σήμαινε στα αρχαία ελληνικά την πνοή, τον αέρα που μας ζει. Και η μελωδία λέγεται στα τούρκικα, όπως και ο αέρας, χαβάς—εξ ου και η έκφραση αυτός «αυτός τον χαβά του».

refugees Βίβιαν Στεργίου. Η σταδιακή μετάβαση από το «πρόσφυγες» στο «μετανάστες» δεν είναι τυχαία.                                       Οι λέξεις είναι πολύ δυνατές. Στα νομικά κείμενα (κείμενα που, ας θυμηθούμε, τα γράφει η Βουλή) συνεπάγονται δικαιώματα ή υποχρεώσεις. Το ίδιο και σε μια συζήτηση για το τι είναι ηθικό. Το πώς θα χαρακτηριστεί κάποιος ή κάτι μεταβάλλει τις υποχρεώσεις μας απέναντί του. Το ίδιο συμβαίνει και όταν τοποθετούνται θεσμικοί παράγοντες.

lifo120Θοδωρής Αντωνόπουλος. Ποιος: Τζούλιαν Ασάνζ, Αυστραλός εκδότης, ακτιβιστής και ιδρυτής της ΜΚΟ Wikileaks (2006) που έχει δημοσιεύσει online πλήθος απόρρητες πληροφορίες υψηλής διαβάθμισης προερχόμενες από ανώνυμες πηγές.  

Υπολογίζεται ότι έχει βγάλει «στη φόρα» πάνω από 10εκ. τέτοια ντοκουμέντα, έχοντας αρχικά την πολύτιμη συνδρομή της διεμφυλικής, πλέον, Τσέλσι Μάνινγκ, πρώην αμερικανού στρατιώτη στο Ιράκ που καταδικάστηκε το '13 σε 35ετή κάθειρξη αλλά αποφυλακίστηκε το '17 με χάρη του προέδρου Ομπάμα.

sl31Βασίλης Καραποστόλης: Όλοι το βλέπουν πως τα χρόνια που έρχονται θα συνεχίσουν να είναι τα χρόνια μιας θητείας σε πόνους. Με ποιο τρόπο, όμως, θα θητεύσουμε; Είναι άλλο πράγμα να βάζεις άρον-άρον τη στολή σου και βλαστημώντας τούς πάντες (και τον εαυτό σου μαζί), να τραβάς την πορεία σου και άλλο να προχωράς με το βήμα εκείνου που νιώθει πως δεν του αφαιρέθηκαν όλα. Ποιος, λοιπόν, θα  είναι ο βηματισμός μας;