Το πρωινό της Τετάρτης 2 Νοεμβρίου του 2005, στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης, με αφορμή τη δημοσιογραφική αποστολή («Ελευθεροτυπία», «Sportime») για το τραυματικό -όπως αποδείχθηκε- πέρασμα του Παναθηναϊκού (5-0), οι δύο Καταλανοί φίλοι, Ραφαέλο και Σέρχι, ήταν η ιδανική… επιτροπή υποδοχής! Δημοσιογράφος ο ένας, στέλεχος των οργανωμένων οπαδών της Μπάρτσα ο άλλος, εκτός των άλλων και ξεναγοί στην προκαθορισμένη περιήγηση! Τότε είδαμε το Γυμνάσιο Σολέ, όπου δίπλα στη σύγχρονη κατασκευή σώζονται, με την επιμέλεια πολιτιστικού αγαθού, τμήματα του παλιού πέτρινου κτιρίου με την εντοιχισμένη πλάκα «εδώ υπεγράφη η ίδρυση της Μπαρτσελόνα (29/11/1899)».

Εμπνευστής της ίδρυσης ήταν ο Ελβετός Ζοάν Γκαμπιέρ, επιχειρηματίας αλλά και άλλοτε ποδοσφαιριστής από τη Βασιλεία. Είδε ανάπτυξη και βέβαια κέρδη στην εύφορη Καταλονία και ήδη ήταν οκτώ χρόνια μόνιμος κάτοικος Βαρκελώνης. Δημοσίευσε, λοιπόν, στις 22 Οκτωβρίου 1899 στο τοπικό αθλητικό περιοδικό «Los Deportes» μια αγγελία-εκδήλωση ενδιαφέροντος για εύρεση ποδοσφαιριστών «της προς ίδρυση ομάδας».

Ανταποκρίθηκαν «ώς τις 18 Νοεμβρίου» έντεκα άτομα και σαν σήμερα (29/11) έγινε στο ιδιωτικό -ιδιοκτησίας Φρανθίσκο Σολέ- εκπαιδευτικό ίδρυμα συνάντηση μαζί με τους: Λουίς Ντόσο, Μπερτομέου Τεράδας, Οτο Κουνζλ, Οτο Μάιερ, Ενρίκ Ντουκάλ, Περέ Καμπότ, Κάρλες Πουγιόλ (συνώνυμος του σύγχρονου αρχηγού), Ζοζέ Λομπέτ, Τζον Πάρσονς, Ουίλιαμ Πάρσονς και Βάλτερ Βιλντ, τον πρώτο διευθυντή του συλλόγου - άπαντες, ως ιδρυτές, ιστορικά πρόσωπα. Ας μην ξενίζουν τα τονισμένα στη λήγουσα, ονόματα-παραπομπές σε Γάλλους, αφού η Καταλονία συνορεύει, μέσω των Πυρηναίων, με τη Γαλλία και οι αμοιβαίες επιρροές είναι αναπόφευκτες ώς σήμερα.

Χρώματα της νέας ομάδας ήταν το μπλε και το κόκκινο. Τα χρώματα της ελβετικής Βασιλείας, αγαπημένης ομάδας του Γκαμπιέρ στη γενέτειρά του. Δεύτερη εμφάνιση, ολόλευκη με μαύρες κάλτσες. Για το μπλε και το κόκκινο, ο συγγραφέας Τόνι Στρούμπε είχε δώσει άλλη εκδοχή: «Τα αποφάσισαν για την εμφάνιση της νέας ομάδας επειδή αυτά ήταν τα αναγνωριστικά χρώματα της πρώτης Δημοκρατίας του Ροβεσπιέρου».

Αρχικό έμβλημα της νεοσύστατης ομάδας ήταν ο θυρεός της Βαρκελώνης, περιτριγυρισμένος από δύο κλαδιά δάφνης, έναν φοίνικα και στην κορυφή το στέμμα της Αραγονίας με μια νυχτερίδα στο ανώτερο τμήμα του. Το σύγχρονο έμβλημα στη φανέλα της είναι ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου με τα χρώματα της Βαρκελώνης και της Καταλονίας δίπλα του, εκτός των γνωστών χρωμάτων της ομάδας στο χαμηλότερο σημείο.

Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Αρτούρ Βίτι, ενώ επόμενος το 1908 ανέλαβε ο πατέρας της ιδέας γέννησης της ομάδας, ο Γκαμπιέρ. Ζοάν ήταν το βαφτιστικό όνομά του, όμως προτιμούσε για ευνόητους λόγους να προσφωνείται «Χουάν». Αυτοκτόνησε το 1929, ενώ είχε καθαιρεθεί από την προεδρία το 1925, με απόφαση του δικτάτορα Μιγκέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, όταν οπαδοί της Μπαρτσελόνα είχαν αποδοκιμάσει απ’ την εξέδρα τον ισπανικό εθνικό ύμνο.

Παράλληλα, απέκλεισε για έξι μήνες την Μπαρτσελόνα με αποτέλεσμα την κήρυξη πτώχευσης. Αλλος πρόεδρος, ο 38χρονος Ζοζέπ Θουνιόλ, ο οποίος στις 6 Αυγούστου 1936, ούτε μήνα μετά την κήρυξη του ισπανικού εμφυλίου και αρχή της 46χρονης δικτατορίας του Φράνκο, υποβλήθηκε σε φάλαγγα και εκτελέστηκε χωρίς δίκη, με πυροβολισμό ως «εχθρός του καθεστώτος». Ηταν μέλος αριστερού κόμματος. Από τότε ώς σήμερα στις εξέδρες, συχνά αναρτώνται πανό ή ακούγονται συνθήματα υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Τα γνωρίζαμε όλα αυτά, οι δύο φίλοι Καταλανοί μάς τα διηγήθηκαν και πάλι τότε (2005) με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στη γοτθική συνοικία της πόλης, «όπως ακριβώς μας τα είπαν οι γονείς και οι παππούδες μας»…

Πρώτο ιδιόκτητο γήπεδο ήταν το «Καμπ ντερ Λα Ιντούστρια», 6.000 θέσεων (1909), ενώ το 1922 ο σύλλογος μετεγκαταστάθηκε στο «Λε Κορτς» των 22.000 θέσεων πριν από το αχανές «Καμπ Νόου» των 90.000 θεατών, κτίσμα του 1957. Εκει επανήλθε το προηγούμενο Σάββατο η Μπάρτσα έπειτα από δυόμισι χρόνια ανακατασκευών. Το πρώτο παιχνίδι, τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνου (1899), ήταν νικηφόρο (3-1) με αντίπαλο την FC Katala, ομάδα «αυστηρά μόνο» με Καταλανούς παίκτες στη σύνθεσή της, όπως μας είχε πει δίπλα μας στην εξέδρα ο 40χρονος τότε Ραφαέλο Παγιάνο, δάσκαλος Γυμνασίου της Βαρκελώνης.

Ομάδα-κίνητρο συσπείρωσης, ώς και πολλές δεκαετίες μετά την ίδρυσή της, των διανοούμενων της Αριστεράς. Στο μουσείο της είδαμε σε περίοπτη θέση, δίπλα από την απεικόνιση «της τελετής ίδρυσης» στο Γυμνάσιο Σολέ σαν σήμερα το 1899, τη φωτογραφία του Ζοζέπ Θουνιόλ, του χωρίς δίκη δολοφονημένου προέδρου της στις 6 Αυγούστου του 1936. Ηταν μέλος του κινήματος «Καταλανική Δράση», του κόμματος «Ρεπουμπλικανική Αριστερά» και εκδότης της εφημερίδας του Μεσοπολέμου, «La Rambla», με σύνθημά της δίπλα στο λογότυπο «Αθλητισμός και εθνικότητα».

Δεν χρειάζεται να διευκρινίσουμε γιατί το 1968, ο πρόεδρός της Ναρσίς ντε Καρέρας χαρακτήρισε την -ηλικίας πλέον 126 ετών- ομάδα παικτών-καλλιτεχνών της μπάλας, όπως οι Κουμπάλα, Κρόιφ, Μέσι, ως «Mes que en club», δηλαδή «κάτι περισσότερο από μια ομάδα»…

Πηγή:  efsyn.gr/podosfairo/

Σ.Δ. Ο Φράνκο υποστήριζε σταθερά την Ρεάλ και "πολεμούσε" φανερά και υπογείως την Μπαρτσελώνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μεταγγραφή του Αργεντινού επιθετικού Αλφέδρο Ντι Στέφανο (Μπουένος Άιρες, 1926 - Μαδρίτη, 2014) τη δεκαετία του '50 που ενώ είχε ήδη υπογράψει με την Μπαρτσελώνα επενέβη ο Φράνκο και κατέληξε τελικά στην Ρεάλ. Ο Ντι Στέφανο θεωρείται ο καλύτερος πιο πλήρης παίκτης όλων των εποχών αφού μπορούσε να διαπρέψει σε πολλές θέσεις. Το 2004 η FIFA τον αναγνώρισε ως έναν από τους τέσσερις κορυφαίους των 100 χρόνων της μαζί με τους Πελέ, Ντιέγκο Μαραντόνα και Γιόχαν Κρόιφ. 

Σήμερα στο ισπανικό πρωτάθλημα σε 13 αγώνες η Μπαρτελώνα (36-15) βρίσκεται στη 2η με 31 βαθμούς, ενώ πρώτη είναι η Ρεάλ (28-12) με 32 βαθμούς. Την καλύτερη άμυνα πάντως την μοιράζονται η 3η Βιγιαρεάλ (26-11) με 29 βαθμούς και η 4η Ατλέτικο Μαδρίτης (25-11) με 28 βαθμούς. 

Ο τίτλος του άρθρου στα Καταναλικά: barcelona-en-aquest-dia-la-fundacio-d-una-patria-equip.  Εδώ στα ισπανικά: Barcelona: Un día como hoy se fundó un equipo-patria