Είχε πάντα μια ωραία αίσθηση του timing ο Νιόνιος. Ετσι «αποφάσισε» να πεθάνει λίγες ώρες μετά τη συζήτηση για τον Αγνωστο Στρατιώτη. Εκεί που τσακωνόμασταν αν αυτό που μας ενοχλεί είναι η αισθητική του αυτοσχέδιου τύμβου των Τεμπών ή το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας καθαυτό, αν για παράδειγμα παλιότερα ο κύριος διαδηλωτής με το Απερόλ στο κολωνάτο ποτήρι στο χέρι και το αίτημα για παραμονή στην Ευρώπη ήταν οκέι, όχι όμως κεράκια, ονόματα με κιμωλία, σκηνές και απεργοί πείνας μπροστά στη Βουλή, άρχισαν τα κινητά να γεμίζουν ειδοποιήσεις, τραγούδια, φωτογραφίες κι αναμνήσεις.Αναζητούσαν τη φωτογραφία-στιγμιότυπο που δίνει νόημα στη δική τους εκδοχή του Σαββόπουλου: με τιράντες και γυαλιά, μακριά μαλλιά, κουρεμένο, τροφαντό ή εύθραυστο, κρατώντας μια σημαία από νάιλον.
Είχε το ίδιο όνομα με τον εθνικό μας ποιητή: Διονύσιος. Το παρατσούκλι «Νιόνιος», όμως, δείχνει πόσο έχουμε οικειοποιηθεί όλοι ένα θραύσμα του, αυτό που μας ταιριάζει και μας ανήκει. Ενα αγόρι προσχολικής ηλικίας τραγουδούσε στο Ινσταγκραμ τον «Καραγκιόζη» και απαιτούσε από τη μαμά του ακομπανιαμέντο· μια Gen Z ψηφιακή νομάς δάκρυσε με το «Περιβόλι του τρελού» γιατί της θύμιζε τα road trip με τους γονείς της· ο μπούμερ αριστερός που ένιωσε προδομένος από τον ύστερο Σαββόπουλο δεν μπόρεσε να κρύψει πίσω από την ιδεολογική οργή τη συγκίνηση για τις μνήμες από τις πρώτες εμφανίσεις του στην μπουάτ.
Μουσικοί περιέγραψαν τη γενναιοδωρία του, συγγραφείς τον έχρισαν –ξανά– εγχώριο Ντίλαν και του απένειμαν το δικό τους Νομπέλ Λογοτεχνίας, πολιτικοί προσπάθησαν να υπερβούν τη γραφειοκρατική γλώσσα, να δανειστούν από τα τραγούδια του για να τον αποχαιρετίσουν. Οι περισσότερες νεκρολογίες όμως ηχούν παράταιρες, πομπώδεις και υπερβολικές για έναν τραγουδοποιό και στιχουργό τόσο γήινο, τόσο παρόντα.
Ο ίδιος ήξερε πως η μεγάλη του αρετή ήταν η προφορικότητα, «μια παράδοση παλαιότερη από τη γραφή», το έλεγε στις συνεντεύξεις του. Γι’ αυτό έμειναν οι ξένοι φίλοι μας, που νομίζουν πως ξέρουν καλά την Ελλάδα, με την απορία: «Μα γιατί κλαίτε όλοι; Δεν ήταν δα κι ο Ρουβάς». Αντε, τώρα, να εξηγείς…
Σ.Δ. Ακούστηκε κι αυτό. Το βιβλίο του "Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα" (1.1.25) δεν το έγραψε αλλά το υπαγόρεψε, κάτι που μπορεί να είναι κοντά στην αλήθεια, κι ας μοιάζει με υπερβολή.
Πηγή: kathimerini.gr/opinion
popaganda.gr/art/books: «Διονύσης Σαββόπουλος»: Μία εξαιρετική μελέτη αντάξια του «σαββοπουλικού» έργου Είναι η πρώτη και η μόνη εκτεταμένη εργασία του είδους της, με τον συγγραφέα της, Δημήτρη Καράμπελα, να ανατέμνει ολόκληρη τη διαδικασία σύνθεσης του κορυφαίου Έλληνα τροβαδούρου. Η παρούσα μελέτη, ήδη με την πρώτη έκδοσή της το 2003, ερχόταν να καλύψει ένα μεγάλο κενό: την σχεδόν προκλητική απουσία ουσιαστικής συζήτησης για το έργο του Διονύση Σαββόπουλου. Ένα έργο που από τότε που πρωτοεμφανίστηκε με το «Φορτηγό», «Το περιβόλι του τρελού» και το «Βρώμικο ψωμί» μέχρι το «Μη πετάξεις τίποτα» και την ολοκλήρωσή του με τον «Χρονοποιό», έδειχνε ότι θα σταθεί με αξιώσεις απέναντι στη φθορά του χρόνου. Το ίδιο δείχνει να συμβαίνει με αυτήν τη μελέτη, η οποία δύο δεκαετίες μετά εξακολουθεί να μην έχει χάσει τίποτα από την νεανική (τότε) φρεσκάδα της, μαζί φυσικά με την (πρώιμα) οξυμένη κριτική ικανότητα του συγγραφέα της. Του του Γιώργου Βαΐλάκη.
