Γιάννης Ελαφρός. Τα αιωρούμενα σωματίδια, το όζον και τα οξείδια του αζώτου στην ατμόσφαιρα, οι ελλείψεις στη διαχείριση απορριμμάτων, καθώς και η ηχορύπανση δηλητηριάζουν τη ζωή των πολιτών, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα.

Στη δεύτερη χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά βρέθηκε η Ελλάδα σε πρόσφατη ανακοίνωση της Eurostat όσον αφορά την επιβάρυνση των νοικοκυριών και της καθημερινότητας των πολιτών από τη ρύπανση, τη μόλυνση και τα περιβαλλοντικά προβλήματα, μεταξύ αυτών και την ηχορύπανση.

Έκλεισε  η δικογραφία των Τεμπών!

Ανήθικα και ατιμωτικά για τη μνήμη των θυμάτων, για εμάς, για εσάς, για την ελληνική κοινωνία, για την Αλήθεια, για τη Δικαιοσύνη…

ΕΤΣΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ η ανάκριση για το έγκλημα που συγκλόνισε την Ελλάδα και μας κατέκαψε τα παιδιά…

Αίφνης, χωρίς επιστημονικές απαντήσεις για την παρουσία του ξυλολίου, για τα αίτια πρόκλησης της πυρόσφαιρας, για όλα όσα η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙ. 

Χωρίς να μας απαντήσει 2,5 χρόνια μετά «τι έκαψε ζωντανά τα παιδιά μας;» και ΧΩΡΙΣ έρευνα για το παράνομο φορτίο!

Έκλεισε λίγες ώρες πριν λάβουν το πόρισμα του Χημείου του Κράτους !

Χωρίς να συμπεριλαμβάνουν το πόρισμα που μιλά για ξυλόλιο και υδρογονάνθρακες σε ακόμη 12 σημεία!!! 

Χαρίδημος Κ. Τσούκας. Γνωρίζω τουλάχιστον δύο αγρότες, οι οποίοι, για να ποτίζουν τα κτήματά τους με τη συχνότητα που απαιτείται, αναμένεται να δίνουν ένα «δωράκι» στον υπεύθυνο του δήμου. Το νερό είναι κοινός πόρος, η λειψυδρία έντονη και η ζήτηση μεγάλη.

Αν ο διαχειριστής συμπεριφέρεται έντιμα, τηρεί τους κανόνες και λαμβάνει υπόψη την επιστημονική τεκμηρίωση, οι αποφάσεις του θα είναι ορθολογικές. Στην περίπτωση των δύο αγροτών, η διαφθορά στη διαχείριση του νερού κρυπτο-ιδιωτικοποιεί ένα δημόσιο αγαθό, επιφέροντας την ανορθολογική χρήση ενός κοινού πόρου σε σπανιότητα.

Ενόψει της ανακοίνωσης στην 89η ΔΕΘ των κυβερνητικών μέτρων που επί μήνες σχεδιάζονται, δύο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν εκ προοιμίου με ασφάλεια.

Μία, ότι τα μέτρα δεν συνιστούν διανομή καρπών μιας επιτυχούς οικονομικής πολιτικής, αλλά είναι απότοκα άγχους για τη διατήρηση της εξουσίας. Μέσα στην 6ετία μοιράστηκαν με χαλαρά κριτήρια απίστευτα λεφτά (περίπου 60 δισ. ευρώ) με αφορμή πανδημία και ενεργειακή κρίση και εισέρρευσαν πρωτοφανούς ύψους ευρωπαϊκοί πόροι από το ΤΑΑ, το ΕΣΠΑ και τη νέα ΚΑΠ,

Εδώ και μια δεκαετία στη Σουηδία λειτουργεί ένα διαφορετικό εμπορικό κέντρο, αποκλειστικά με καταστήματα που πωλούν μόνο χρησιμοποιημένα είδη τα οποία έχουν δωρίσει οι πρώην ιδιοκτήτες τους, αλλάζοντας εντελώς το τοπίο στην αγορά μέσω της λεγόμενης «κυκλικής λιανικής».

Το «ReTuna» (λογοπαίγνιο με την αγγλική λέξη return, που σημαίνει «επιστρέφω») είναι το πρώτο στο είδος αυτό εμπορικό κέντρο παγκοσμίως και έχει ανοίξει από το 2015. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής στην Εσκίλστουνα με τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε έσπευσε να συμμετάσχει και η ΙΚΕΑ, ανοίγοντας κατάστημα όπου πωλούνται μόνο προϊόντα «δεύτερο χέρι».

Η λύση για όσους κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους λόγω μνημονίων υπήρχε. Ο νόμος Κατσέλη ήταν μια σημαντική παρέμβαση υπέρ των ιδιοκτητών-δανειοληπτών που λόγω της χρεοκοπίας της χώρας βρέθηκαν στο έλεος των τραπεζών. Ενδεχομένως να υπήρχαν και καλύτερες λύσεις αλλά αυτή επιλέχτηκε στο ξεκίνημα της κρίσης.

Ο νόμος Κατσέλη ουσιαστικά εξέπνευσε με το 3ο Μνημόνιο και ενταφιάστηκε πλήρως τον Δεκέμβριο του 2019 με την εφαρμογή του «Σχεδίου Ηρακλής», βάσει του οποίου οι τράπεζες ξεφορτώνονταν τα λεγόμενα «κόκκινα δάνεια» τα οποία πουλούσαν σε πολύ χαμηλές τιμές σε εισπρακτικές εταιρείες (servicers), τις οποίες στην πραγματικότητα είχαν δημιουργήσει οι ίδιες χωρίς, ευθέως, να φαίνονται. 

Σύμφωνα με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο που θα έρθει στην Βουλή μέσα στο φθινόπωρο, ένας εργαζόμενος μπορεί να δουλέψει στον ίδιο εργοδότη έως και 13 ώρες… Το ωραίο είναι πως όπως αναφέρει το νομοσχέδιο “Το να εργαστεί ο εργαζόμενος σε υπερωριακή απασχόληση (δηλ. την 10η έως την 13η ώρα σε μία ημέρα) απαιτεί την συναίνεσή του. Ο εργαζόμενος προστατεύεται ρητά από την απόλυση σε περίπτωση που αρνηθεί να εργαστεί υπερωριακά.”

Με απλά λόγια, δουλεύεις εσύ στον κυρ-Μήτσο και έρχεται ο κυρ-Μήτσος και σου λέει “Δεν βγαίνουμε, πολλή η δουλειά, πού να τρέχω να προσλάβω άτομο, έχεις και εσύ ανάγκη τα λεφτά, σου έχω μια πρόταση που δεν μπορείς να αρνηθείς! Θέλω για κανά μήνα να δουλεύεις 13 ώρες κάθε μέρα!” Θα πας εσύ και θα του πεις “Όχι κυρ Μήτσο έχω και ζωή, δεν βγαίνει 13 ώρες, δεν συμφωνώ”. Σύμφωνα λοιπόν με το υπουργείο Εργασίας, ο κυρ Μήτσος θα υποχρεωθεί να σου πει “OK, καλή καρδιά μωρέ! Συγγνώμη κιόλας που σε αναστάτωσα”

Λίνα Γιάνναρου. Είκοσι αιτήσεις για ακούσια νοσηλεία μπορεί να φτάσουν μόνο σε μία εφημερία στο Δαφνί. Πάνω από τις μισές ψυχιατρικές εισαγωγές είναι με εισαγγελική εντολή.

Πριν από λίγες ημέρες, ένας άνδρας έφτασε συνοδεία αστυνομίας στο ∆αφνί. Ο εισαγγελέας είχε κινήσει αυτεπαγγέλτως τη διαδικασία ακούσιας νοσηλείας, κατόπιν κινητοποίησης γειτόνων του. Επί ώρα ο άνδρας ορκιζόταν στους γιατρούς ότι είναι καλά. Και φαινόταν πράγματι μια χαρά μέχρι που μετά μία ώρα εξέτασης είπε ότι είναι σε διαρκή παρακολούθηση από τα κεντρικά της Ασφάλειας στην Αλεξάνδρας. Δύο ψυχίατροι, όπως ορίζει ο νόμος, συμφώνησαν ότι θα πρέπει να νοσηλευθεί.

Δημήτρης Χριστόπουλος : Υπάρχουν εκρηκτικά προβλήματα, αυτά που εξαιτίας της έντασής τους συγκεντρώνουν την προσοχή των ανθρώπων στον αγώνα για επιβίωση: πόλεμοι, πανδημίες και φυσικές καταστροφές βάζουν τις κοινωνίες σε αυτήν τη διαβόητη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.  Η ελληνική κρίση κατάφερε να μπει σε αυτά, κυρίως τα πρώτα χρόνια της. Μετά έγινε σαν την αρθρίτιδα. Ο κόσμος, ως έναν βαθμό, συνήθισε την οδύνη της. Έγινε καθεστώς η κρίση.

Υπάρχει και επιστρέφει διαρκώς μία άποψη ότι τα ιστορικά γεγονότα είναι αρκετά σπάνια και εκ των υστέρων αναγνωρίζονται ως τέτοια. Πως λίγο πολύ, «πάντα γίνονταν, περίπου, ανάλογα πράγματά με αυτά που γίνονται τώρα». Στο κείμενο που ακολουθεί θα ισχυριστώ μέσα από πέντε ημερομηνίες ορόσημα – όλες εντός μήνα, οι 3 ανήκουν στο παρελθόν, η μία στο παρόν και η μία στο μέλλον – ότι όταν ο κόσμος βρίσκεται στην ιστορική συνθήκη της γενοκτονίας, της πολεμικής οικονομίας και των διευρυμένων ανακατατάξεων, είναι προτιμότερο (αν θέλουμε να επιδράσουμε) να αντιμετωπίζουμε τις εξελίξεις σαν να κουβαλούν το βάρος της ιστορίας, παρά να αναμένουμε μια πιο ψύχραιμη ανάλυσή τους από τον ιστορικό του μέλλοντος.