Dimos Dimos: Που με άλλα λόγια σημαίνει ότι το Πεκίνο δεν απείλησε με στρατιωτική δράση. Αλλά τότε με τι; Απείλησε με δικηγόρους. «Τα κινεζικά συμφέροντα στη Βενεζουέλα θα προστατεύονται από το νόμο». Διαβάστε το ξανά. Ανακοίνωσαν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για την αμερικανική ισχύ: Θα καταστήσουν την αλλαγή καθεστώτος μη ασφαλίσιμη.

Να τι διαφεύγει το 99% των αναλυτών: Δεν πρόκειται για τα 19 δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια της Βενεζουέλας και το γεγονός ότι η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής βελεζουελανού πετρελαίου. Πρόκειται για περίπου 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια σε χρέος του Belt and Road σε 150 χώρες.

Βασίλης Ρόγγας: Να μιλήσουμε ρεαλιστικά και κυνικά, όπως θα ήθελε ο Πρωθυπουργός να διαβαστεί η χθεσινή άθλια δήλωσή του για την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας*.

Ο ένας πυλώνας της εξωτερικής μας πολιτικής, ο πλέον σταθερός από τη Συνθήκη της Λωζάνης κι έπειτα, είναι το Διεθνές Δίκαιο και η τήρησή του, όπως αυτό αναδιατάσσεται ανά τα χρόνια. Ο άλλος πυλώνας είναι οι συμμαχίες με ισχυρότερους: Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ συνιστούν για πολλούς τις ασπίδες που μας διασώζουν από θερμά επεισόδια με την Τουρκία. 

Διονύσης Λιβέρης. Tον τίτλο «Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2026» για την Ελλάδα κατέκτησε το Fiat Grande Panda. To compact SUV, με το οποίο η ιταλική εταιρεία επανήλθε στη δημοφιλή στη χώρα μας κατηγορία «B» τερμάτισε στην πρώτη θέση της φετινής κατάταξης και πήρε το μεγαλύτερο ελληνικό βραβείο αυτοκινήτου, έχοντας στα προσόντα του, πέραν της πληρότητας της γκάμας, το μοντέρνο design, αλλά και ελκυστικό τιμοκατάλογό.

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση ανάδειξης του «Αυτοκινήτου της Χρονιάς για την Ελλάδα 2026» στον φιλόξενο χώρο του Eleon Loft στον Βοτανικό.

Στη λίστα με τα 50 καλύτερα παγκόσμια άλμπουμ του 2025 που δημοσίευσε ο Guardian, η παγκόσμια μουσική σκηνή και οι διαφορετικές πολιτισμικές “πινελιές” αποτυπώνονται σε όλο τους το εύρος: από λιβανέζικα τραγούδια χαμηλόφωνης μελαγχολίας μέχρι παντζαμπική ντίσκο που επιστρέφει απρόσμενα στο παρόν και πειραματικές, μέχρι εκστατικές μουσικές φόρμες από τη Γουατεμάλα – η λίστα είναι ένα μουσικό παλίμψηστο.

Η λίστα του The Guardian εστιάζει στην παγκόσμια μουσική σκηνή όπως διαμορφώνεται σήμερα: καλλιτέχνες που δεν απομακρύνονται από τις τοπικές τους ρίζες, αλλά τις κουβαλούν δημιουργικά μέσα στο παρόν.

Βασιλική Σιούτη. Το 2025 μπήκε με τις μαζικές διαδηλώσεις για τα Τέμπη, οι οποίες επηρέασαν καθοριστικά τις πολιτικές εξελίξεις. Ήταν επίσης μια χρονιά κατά την οποία μεγάλο μέρος της πολιτικής ζωής εξελίχθηκε μέσα από εξεταστικές επιτροπές και δικαστήρια.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ που φεύγει, αφήνοντας πίσω του μια κυβέρνηση που έχει απολέσει ισχύ, μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη, έναν πρώην αρχηγό κόμματος που επέστρεψε και μία μητέρα που έγινε σύμβολο και πρωταγωνίστησε στο κίνημα των Τεμπών να προαναγγέλλει τη δημιουργία κόμματος και την ανάληψη πολιτικού ρόλου. Αφήνει πίσω του επίσης μια κοινωνία απογοητευμένη συνολικά από το πολιτικό σύστημα της χώρας και προβληματισμένη από τους αργούς ρυθμούς ανάκαμψης, που δεν αρκούν για να καλυφθεί η καθυστέρηση που σημειώθηκε στα χρόνια της κρίσης.

Τάκης Γεωργόπουλος. Κάποτε τραγουδούσαμε «στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει». Σήμερα πρέπει κάποιος άλλος τραγουδοποιός να …μοιρολογήσει: «στα Επείγοντα των νοσοκομείων η Ελλάδα αναστενάζει».

Διότι πραγματικά, στα ΤΕΠ (Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών) όλων των νοσοκομείων, η Ελλάδα και οι ασθενείς της αναστενάζουν από την πολύωρη αναμονή και την αβεβαιότητα για την έκβασή τους.

 Βρίσκομαι στη «δύση» της εργασιακής νοσοκομειακής μου απασχόλησης και έπειτα από περισσότερα από 31 χρόνια εργασίας στα νοσοκομεία, διαπιστώνω πώς στα ΤΕΠ η κατάσταση εξακολουθεί να είναι στάσιμη, παρά τις θεσμικές/λειτουργικές αλλαγές που έχουν γίνει.

Ντάνι Βέργου. Η νέα μελέτη του ΚΕΠΥ και του ΕΤΕΡΟΝ δείχνει με συγκεκριμένους αριθμούς -ποσά και χρονολογίες- πώς αποψιλώθηκε το δημόσιο σύστημα υγείας σε δύο φάσεις, από το 2009 ώς το 2019 λόγω των αλλεπάλληλων κρίσεων και από το 2019 ώς το 2024 λόγω της... κρίσης Μητσοτάκη

● Ακόμα και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όλως παραδόξως, συνεχίστηκαν η απαξίωση και η εγκατάλειψη

● Πού πηγαίνουν οι πόροι που «ψαλιδίζονται» από το ΕΣΥ.

Κυριακή Μπεϊόγλου.  Από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του σύγχρονου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος ο φοβερός Γάλλος συγγραφέας, που βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο «Γκρινταντράπ» το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αγρα», μας μιλά για τις φάλαινες και τον κόσμο τους, τον περίφημο ανθρωπολόγο Ζαν Μαλορί, αλλά και για την απογοητευτική πολιτική κατάσταση στη χώρα του και για τον Μπαρντελά της Εθνικής Συσπείρωσης που, παρότι «αμόρφωτος κι ανόητος», δυστυχώς κερδίζει συμπάθειες

Ο Γάλλος συγγραφέας Καρίλ Φερέ ( Καέν, 1967) είναι κάτι περισσότερο από έναν ακόμα συγγραφέα που γράφει καλά αστυνομικά μυθιστορήματα. Οι δικές του ιστορίες διαδραματίζονται στα, ανοίκεια σε μας, τοπία αχανών εκτάσεων με πολύ διαφορετικές πολιτισμικές κουλτούρες. Η αστυνομική πλοκή είναι για εκείνον ένα «όπλο» καταγγελίας.

Μια παράξενη νεωτερική συνήθεια συμβαίνει τελευταία σιωπηλά, σαν να μην θέλει να την πάρουμε είδηση: η ελληνική αγορά έχει γεμίσει με πανετόνε.

Όχι απλώς γεμίσει—έχει κορεστεί, έχει διαποτιστεί, έχει ευαγγελιστεί στο όνομα ενός ιταλικού φουσκώματος που φιλοδοξεί να γίνει το νέο, το μόνο, το ανώτερο, το δήθεν διεθνοποιημένο χριστουγεννιάτικο σύμβολο.

Κάποτε το πανετόνε ήταν μια εξωτική λεπτομέρεια στο ράφι του σούπερ μάρκετ, τώρα είναι μια πολιτισμική αποικία που επεκτείνεται με την αυτοπεποίθηση πολυεθνικής.

Και έτσι, σχεδόν χωρίς αντίσταση, το ελληνικό σπίτι, που κάποτε επιτελούσε τη βαρύτητα της βασιλόπιτας —αυτής της λιτής τελετουργικής πράξης με ένα σχετικά μικρό κόστος, ένα σχετικά σταθερό νόημα και μια σχετική σχέση με το χρόνο— βλέπει να εισβάλλει ο αφράτος, υπερτιμημένος, ουδέτερος ξένος. 

Μια φράση για να δικαιολογήσει κανείς μια άρρωστη κατάσταση.

Τη χρησιμοποιούν όσοι έχουν βολευτεί μέσα σε μια άρρωστη πραγματικότητα και θέλουν να σε πείσουν πως δεν υπάρχει τίποτα υγιέστερο, πως δεν αξίζει να προσπαθήσεις, πως το “άρρωστο” είναι το φυσιολογικό.

Κι όμως, δεν είναι έτσι...

Στη Σουηδία, η Μόνα Σαλίν, το νούμερο δύο της κυβέρνησης,

αγόρασε μια σοκολάτα και τη χρέωσε στην υπηρεσιακή της κάρτα.

Μια σοκολάτα!