Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2020 08:53

Σκέψεις που μας γέννησαν τέσσερις φωτογραφίες, σ' εσάς τι;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

drapetsonaΕπί της Αγωνιστών Πολυτεχνείου, στη Δραπετσώνα: Μου θύμισε τον Σταμάτη Χίου, έναν τύπο που κυκλοφορούσε ημίγυμνος και στον ελεύθερο χώρο γύρω από την παράγκα του επί της Καπετανίδου, ιδιαίτερα τη δεκαετία του '70 είχε φυτέψει πολλά πλακάτ με τα οποία κατήγγειλε διάφορους γραφειοκράτες που του είχαν μαυρίσει τη ζωή.

Τώρα στον τοίχο ενός σπιτιού μία Δραπετσωνίτισσα βγάζει φόρα παρτίδα τις δολιοφθορές της περιουσίας της από την αστυνομία που ξεκίνησαν το 1983. Και μάλιστα την κατηγορεί για τη δολοφονία των γονιών της.

Είμαι βέβαιος πως κανείς απ' αυτούς που θα το διαβάσουν δεν θα δώσει βάση στα αναγραφόμενα. Όλοι θα τα θεωρήσουν υπερβολές ενός ταραγμένου μυαλού. Αλλά από το τίποτα ποτέ δεν γεννιέται κάτι, εκτός κι αν είσαι το σύμπαν. Αρκετοί πάντως θα τη συμπονέσουν σκεπτόμενοι πόσο θα βασανίζεται από τέτοιες εμμονές. Στ'αλήθεια θα'θελα για μια στιγμή να ήμουν Μπάτμαν να την κερνούσα ένα καφέ κάπου με θέα στη θάλασσα, να μου'λεγε τον πόνο της και να τιμωρούσα όλους αυτούς που της άλλαξαν τα φώτα. Γνωρίζοντας φυσικά ότι η γη θα εξακολουθήσει να γυρίζει δίχως κάτι να αλλάζει προς το καλύτερο σε όλον εκείνο τον κόσμο που είναι αφανής.    

Κάτω οι μάσκες στο Σύνταγμα: Απ'ότι γενικά λένε οι ψυχαναλυτές, αλλά και οι ψυχολόγοι, σίγουρα κάποιοι λόγοι θα υπάρχουν που μετά απ'αυτή την πρώτη φωτό ξεπήδησε στο μυαλό μου η φωτό μιας τύπισσας που τις προάλλες στο Σύνταγμα χοροπηδούσε πάνω σε μάσκες εν μέσω ενός πλήθους που ζητωκραύγαζε και βρισκόταν εκεί ζητώντας να μην φοράνε μάσκες τα παιδιά στα σχολεία. Τέτοιο πάθος, τέτοια μανία, δεν αξίζει να ψαχτεί; Να μια στιγμιαία επιθυμία μου που ως απραγματοποίητη όπως ήρθε έφυγε. luben1Θα'θελα όμως, με κάποιο  μαγικό τρόπο να μάθαινα, αν χρόνια μετά βλέποντας αυτή τη φωτογραφία της η αγαπητή συμπολίτισσά μας θα ντραπεί, θα είναι αδιάφορη ή θα αισθανθεί υπερήφανη γι'αυτήν την ενέργειά της.

Και καπάκι αυτό το φως έπεσε και σ'εμάς. Αν δηλαδή κοιτάζοντας κάποιες πραγματικές φωτογραφίες μας ή τις άλλες τις μισοχαμένες στο άλμπουμ της μνήμης μας και κοσκινίζοντας την αυτοεπιβεβαίωση που προσφέρουν απλόχερα σχεδόν σε όλους μας οι επιλεκτικές αναμνήσεις, κάτι ουσιαστικό έχει αλλάξει με αυτό που αισθανθήκαμε στη φάση που τις τραβήξαμε.

Προσωπικά όποτε αισθάνομαι ότι κάτι έχει μεταλλαχτεί μέσα στα χρόνια, ένα ευχάριστο συναίσθημα με διατρέχει ακόμα και στις περιπτώσεις που όταν έγινε το συμβάν ένιωθα καλά και δυνατά και στην τρέχουσα φάση που το ξανακοίταξα αισθάνθηκα χάλια.

Όσο για τη τύπισσα του Συντάγματος, χάριν παιδιάς, θα της έδινα την εξουσία να αποφασίσει αυτή και οι ομοϊδεάτες της για τις μάσκες στα σχολεία με την προϋπόθεση να μας πει ποια τιμωρία θα επιβάλλει στον εαυτό της αν οι προβλέψεις τους πέσουν έξω. Οι προβλέψεις όλων αυτών που δεν είναι και λίγοι, που στον καιρό της πανδημίας προτιμούν από την ασφάλεια που εξασφαλίζει η διαχείρισή της από το κράτος, την ελευθερία να επιλέξουν οι ίδιοι τους όρους που θα παραμείνουν υγιείς. Μια ελευθερία όμως, μηδέν εις το πηλίκον, όταν είναι να έρθεις στη θέση του άλλου στην περίπτωση να κάνεις λάθος σε ένα θέμα ζωής ή θανάτου. 

netflixNetflix, "Σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος". Τίποτε δεν ήξερα γι'αυτήν την ταινία. Ο τίτλος της με τράβηξε. Στο ένα τέταρτο άρχισα να πιστεύω ότι είναι μία από εκείνες της δημιουργίες του αγέλαστου κόσμου της πρωτοπορίας και ήμουν στο τσακ να την εγκαταλείψω. Φαίνεται όμως ότι κάτι μέσα μου έβλεπε πέρα από το βάλτο των αδιεξόδων μιας σχέσης και άκουγε ένα ρυάκι από τις εξορισμένες αλήθειες μου να κελαρύζει. Αυτό με κράτησε και συνέχισα. Κι όσο περνούσε η ώρα, παρόλες τις σουρεαλιστικές αυθαιρεσίες που άνοιγαν τρύπες στην ταινία κεντώντας έτσι μια ολισθηρή μη ρεαλιστική πραγματικότητα, με κέρδιζε όλο και πιο πολύ με ένα χαλαρό τρόπο. 

Σπάνια, τόσο στη ζωή όσο και σε έργα τέχνης μου έχει προκύψει αυτή η εκδοχή του από λίγο λίγο γίνεται πολύ. Ποιο είναι το δόλωμα που μ'έπιασε στη φάκα; Οι σκέψεις που δεν εκστομίζονται και η αναντίρρητη αλήθεια τους. Και αυτή που έρχεται και ξαναέρχεται στο μυαλό της ηρωίδας....είναι το "σκέφτομαι να βάλω ένα τέλος", στην σχέση της εννοείται και που σε συντονίζει με την ταινία για το αν και πως θα το κάνει ή θα την κερδίσει στο τέλος κάτι άλλο, πιο ουσιαστικό.

Δυο πολύ καλοί ηθοποιοί (Τζέσι Μπάρλεϊ, Τζέσε Πλέμονς) κινούνται σε ένα ευρύ φάσμα απαραίτητο για να εκφραστεί το ανελέητο παιχνίδι της ύπαρξης. Δίνουν τα ρέστα τους διεγείροντας εν τέλει την όποια τρυφερότητα έχει απομείνει στις αποθήκες σου για τους άλλους και για τον εαυτό σου, καταφέροντας στο τέλος να νιώσω όμορφα μ'αυτήν την ταινία του Τσάρλι Κάουφμαν (Νέα Υόρκη, 1958) τη βασισμένη στο βιβλίο του Ίαν Ρήντ (Οτάβα,1981). Κι αυτό γιατί όντως πέτυχε να μου μεταδώσει την αδύναμη για να λέμε την αλήθεια ελπίδα, ότι αν καταφέρεις και συμφιλιωθείς μ'αυτό που πράγματι είσαι, μ'αυτό που έγινες, όσο χάλια κι αν είναι, αυτό μπορεί να σε βοηθήσει για να μεταμορφωθείς, να σε βάλει σε νέες περιπέτειες. Όπως μεταμορφώνει ένα παγωμένο βράδυ τους διαδρόμους ενός έρημου σχολείου σε μια θερμή ομορφιά ένα ζευγάρι χορευτών.

moriaΠυρκαγιά στη Μόρια: Με το που άκουσα την είδηση στις πρωινές ειδήσεις της Τετάρτης, μια στεναχώρια με πήρε από κάτω, παρόλο που την τελευταία δεκαετία έχουμε φάει τόσες γροθιές στο στομάχι ώστε πιστεύω ότι πια έχουμε εξασκηθεί στο να αντέχουμε τις μαύρες ειδήσεις.

Και μετά ανάμεσα στις φωτογραφίες ξεχώρισα αυτήν. Με το που την είδα, με το που αισθάνθηκα αυτήν την αλαφιασμένη γυναίκα να τρέχει για να σωθεί, το μυαλό μου πήγε στο Βιετνάμ, στα χρόνια εκείνα που οι Αμερικανοί με ναπάλμ έκαιγαν ζωντανούς τους Βιετναμέζους. Από τότε χιλιάδες μικρά και μεγάλα Βιετνάμ έχουν ξεσπάσει σ'αυτόν τον πλανήτη και εκατομμύρια αθώοι έχουν χάσει τη ζωή τους. 

Στο μυαλό μου λοιπόν, ακόμα ένα Βιετναμόπουλο η Μόρια, όπου εκτός από τους Αμερικάνους τον χορό του θανάτου τον έσυραν τώρα κι όλοι εκείνοι οι ντόπιοι και ξένοι μισότρελοι που αποφάσισαν τους πολέμους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αναγκάζοντας έτσι χιλιάδες συνανθρώπους μας να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς. Ανάμεσά τους και η ξενοφοβική Ευρώπη που αρνείται όμως, εμμονικά, να λύσει το πρόβλημα των προσφύγων. Πληρώνοντας οι προχωρημένοι κρατούν τους πρόσφυγες έξω από τις χώρες τους μακρυά από τα σπίτια τους και τα παιδιά τους, φορτώνοντάς τους στην Τουρκία, στην Ελλάδα και στην Ιταλία.

Και όσο για την Μόρια, εδώ και πέντε χρόνια σε όλες τις μεγάλες και σοβαρές ευρωπαϊκές κι αμερικάνικες εφημερίδες έχουν γραφτεί άπειρα ρεπορτάζ για το πόσο άθλια και αδιέξοδη είναι σ'αυτή την δομή η κατάσταση, σ'αυτό το βασίλειο της απελπισίας, όπου μεγάλη ευθύνη φέρνουν και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτή είναι η μεγάλη θλιβερή εικόνα, το δάσος.

Και το καταθλιπτικό είναι η αίσθηση της αδυναμίας του καθενός από εμάς, που με τίποτα δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση των Μοριανών, που έχει αποδεχτεί ότι τίποτα δεν μπορεί επί της ουσίας να αλλάξει σε τέτοια θέματα. Αναρωτιέμαι επίσης πως να αισθάνονται άραγε όλοι οι καλοπροαίρετοι δημοφιλείς που αυτά τα χρόνια της δυστυχίας επισκέφτηκαν την Μόρια βάζοντας το δάκτυλό τους στην πληγή της και στο τέλος η αναπόφευκτη πυρκαγιά απόδειξε να'ναι μια τρύπα στο νερό η αλληλεγγύη τους.

Ας το ξαναπούμε, μπας και το μήνυμα αυτό κάποιοι το ενσωματώσουν στο DNA τους. Επιλογή του όποιου προχωρημένου πολιτισμού είναι να προλαβαίνει το κακό, να το περιορίζει και όχι να προσπαθεί στην καλύτερη περίπτωση να το θεραπεύσει αφού ήδη έχει ξεσπάσει επί δικαίων και αδίκων, ή ισοδύναμα, "θα χρειαστεί σ'αυτήν την εποχή υψηλό αίσθημα ευθύνης από τους πολίτες όλου του κόσμου για ν’ αντισταθμιστεί η κρατική ανευθυνότητα".

 Μόρια, το χρονικό μιας προαναγγελθείσας καταστροφής

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2020 09:56
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση