Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2020 19:12

Υπάρχουν λόγοι που συχνά συμβαίνουν πυρκαγιές στις μονάδες ανακύκλωσης και γίνεται να σταματήσουν;;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

pyrkagia 3 1Αν δεν υπήρχαν οι επιβλαβείς τοξικές παρενέργειες στους κατοίκους από τις πολλές πυρκαγιές στα κέντρα ανακύκλωσης υλικών που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα, ελάχιστοι θα έδιναν σημασία σ'αυτές τις ανεξήγητες πυρκαγιές. 

Όμως, μιας και εκτός από το περιβάλλον αφορούν και την υγεία μας, το θέμα είναι γιατί και πως συμβαίνουν και το κρισιμότερο, ποια μέτρα θα πρέπει να πάρει η κυβέρνηση και οι άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι λες και δεν τους αφορά αυτό το ζήτημα, ώστε τα κέντρα να λειτουργούν για το σκοπό για τον οποίον κατασκευάστηκαν και φυσικά προς όφελος της κοινωνίας. Εννοείται, δίχως κάθε λίγο και λιγάκι να ξεσπάει κάποια πυρκαγιά και να τα κατακαίει.

 Ένα αφιέρωμα στην Εφημερίδα των Συντακτών της Άντας Ψαρρά που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Οι άσχημες μονάδες άσχημα καίγονται" μας ικανοποίησε ενημερώνοντάς μας για κάποια βασικά πράματα από αυτά που διαμορφώνουν το τοπίο στην λειτουργία αυτών των μονάδων. Πατώντας   efsyn.gr  θα σας εμφανιστεί το σχετικό ρεπορτάζ. 

Εμείς, για όσους εν δυνάμει ενδιαφέρονται για το θέμα της ανακύκλωσης και της διαχείρισης των απορριμμάτων, προβάλλουμε την γνώμη του Τάσου Κεφαλά, ενός ανθρώπου που ασχολείται χρόνια με το θέμα των απορριμμάτων και της διαχείρισής τους. Τον Τάσο Κεφαλά, που τον εκτιμούμε για τις γνώσεις και για την κρίση του για θέματα ανακύκλωσης και από τον οποίο και συνέντευξη του έχουμε πάρει μαζί με το μπλογκ Δραπετσίνι και εκδήλωση πριν οχτώ περίπου χρόνια είχε οργανώσει η Σταγόνα στην Δραπετσώνα με αυτόν ως κύριο ομιλητή. Προβάλουμε επίσης και την άποψη των "Φίλων της Φύσης" πάνω στο θέμα της ανακύκλωσης. 

Ανακύκλωση: Mια πονεμένη ιστορία με απλά λόγια

 Μιλώντας με τον Τάσο Κεφαλά, τον ακτιβιστή που γνωρίζει καλά και δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στο θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων και της ανακύκλωσης, επιβεβαιώσαμε για ακόμα μία φορά το κοινό μυστικό: Ο τομέας της ανακύκλωσης ήταν εξ αρχής προβληματικός, δεν δίνει τα επιθυμητά αποτελέσματα και προφανώς δεν αξιοποιεί με τον τρόπο που θα έπρεπε τους πόρους που συγκεντρώνονται και που προέρχονται από τους καταναλωτές, από όλους εμάς.

Το τέλος ανακύκλωσης είναι ενσωματωμένο στην τιμή πώλησης των διαφόρων προϊόντων που βρίσκονται σε συσκευασίες. Το ίδιο ισχύει και για άλλα ανακυκλώσιμα υλικά που δεν αφορούν τις συσκευασίες. Στο ερώτημά μας για το αν ενδιαφέρεται τελικά το Δημόσιο κι αν πιάνει τόπο αυτό το τέλος που όλοι πληρώνουμε, ο συνομιλητής μας απάντησε ότι ενώ αυτό θα περίμενε κάποιος, ενώ και το ισχύον μέχρι σήμερα σύστημα διαχείρισης απορριμμάτων το θεωρούσε δημόσιο πόρο, τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον δημόσιο αυτό πόρο που διαχειριζόταν η πολιτεία τον αναθέτει στα ιδιωτικά συστήματα.

Ηδη στα συστήματα ανακύκλωσης επικρατούσαν αδιαφάνεια και μεγάλη εισφοροδιαφυγή, ενώ πολύ λίγα γνώριζαν οι πολίτες για τα κριτήρια με τα οποία ο πόρος αυτός αξιοποιείται. Τα συστήματα αυτά λειτουργούν στη βάση επιχειρησιακών σχεδίων που κατατίθενται στον Οργανισμό Ανακύκλωσης και στο υπ. Περιβάλλοντος.

Ομως ποτέ τα στοιχεία δεν δίνονται στη δημοσιότητα διότι οι εταιρείες αυτές, έχοντας τη μορφή των Α.Ε., προστατεύονται από το επιχειρηματικό εταιρικό απόρρητο. Είναι κοινό μυστικό ότι συχνά οι δίαυλοι επικοινωνίας με κυβερνητικούς παράγοντες είναι ορθάνοιχτοι. Σύμφωνα με τον Τ. Κεφαλά, «το πλέον προβληματικό εδώ είναι ότι ανατέθηκε η διεκπεραίωση της ανακύκλωσης στους ίδιους τους παραγωγούς των ανακυκλώσιμων υλικών! Αυτά τα συστήματα που συγκροτούν οι παραγωγοί συγκεντρώνουν και το τέλος της ανακύκλωσης. Από πού; Από τον εαυτό τους! Είναι οι ίδιοι ελέγχοντες και ελεγχόμενοι».

Ακόμα και οι ίδιοι αναγνωρίζουν ότι η διαδικασία αυτή δεν γίνεται σωστά. Κανείς δεν κάθεται φυσικά να μετρήσει πόσα κουτάκια αναψυκτικών πουλήθηκαν και κατέληξαν στην ανακύκλωση. Αυτό γίνεται στη βάση των δηλώσεων που κάνουν οι ίδιες οι εταιρείες και υπολογίζουν στη συνέχεια το τέλος που οφείλουν. «Εδώ λοιπόν υπάρχει μια μαύρη τρύπα όπου αυτός που εισπράττει είναι ο ίδιος που πληρώνει.

Η εισφοροδιαφυγή υπολογίζεται σε ποσοστά της τάξης του 40%, ενώ εμείς οι πολίτες και οι δήμοι πληρώνουμε το τέλος, επωμιζόμαστε τα έξοδα για τη συγκέντρωση των ανακυκλώσιμων υλικών των εταιρειών, οι εταιρείες μπορούν να μεταβάλλουν το τέλος κατά βούληση. Θεωρητικά ο έλεγχος θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνεται από τον εποπτεύοντα οργανισμό ανακύκλωσης. Δυστυχώς όμως ο οργανισμός είναι εντελώς υποστελεχωμένος, διαθέτει γύρω στους 10 υπαλλήλους για όλη τη χώρα και αδυνατεί να κάνει έστω τη στοιχειώδη εποπτεία».

Ενα άλλο μεγάλο πρόβλημα που εν πολλοίς αυξάνει το κόστος της «ελληνικής μορφής» ανακύκλωσης είναι ότι, παρά την ευρωπαϊκή οδηγία, δεν γίνεται διαλογή απορριμμάτων και μαζεύονται σχεδόν όλα στους μπλε κάδους. Αυτό σημαίνει ότι περιπλέκεται η διαδικασία και μεγιστοποιείται το κόστος της διαλογής. Για να ξεχωρίζουν τα ανακατεμένα χρειάζονται μηχανικό εξοπλισμό, μεγαλύτερα έξοδα μεταφοράς και χέρια. Αν ο κάθε δήμος έκανε αυτή τη διαλογή με ξεχωριστούς κάδους θα επωφελούνταν και ο δήμος και οι πολίτες από τη μείωση του κόστους.

Η κυβέρνηση «παραδίνεται» στους ιδιώτες

Δεν υπάρχει χρυσός στα σκουπίδια, σημειώνει ο Τ. Κεφαλάς, όμως με μια τάξη κι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στην ουσία, πρέπει να ασχοληθεί η πολιτεία και με την περιβαλλοντική και με την οικονομική διάσταση. «Κανένας δεν θα γίνει πλούσιος, όμως μπορεί να μπει τάξη στα οικονομικά κόστη και έλεγχος. Η κυβέρνηση κινείται σήμερα στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση και μάλιστα με προσπάθεια βίαιης επιβολής συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Αυτό που γίνεται με την ανταποδοτική ανακύκλωση στον χώρο των συσκευασιών είναι προκλητικό. Μια απροκάλυπτη ενίσχυση του υπουργού Τ. Θεοδωρικάκου σε ένα διάτρητο σύστημα που δεν είχε καμιά ουσιαστική συμμετοχή στην ανακύκλωση, ενώ αντίθετα βαρύνεται με πολλά. Προωθούν αυτή την ιστορία με τα σπιτάκια - έχουν στήσει ένα ακόμα και στην είσοδο του υπουργείου, προκειμένου να διαφημίσει το συγκεκριμένο σύστημα. Λες και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη μαζική και εκτεταμένη ανακύκλωση με τα σπιτάκια!

Μοιράζουν κάδους και χάντρες στους ιθαγενείς και προσπαθούν να κερδίσουν μερίδιο από το προβληματικό έστω σύστημα του μπλε κάδου, όταν εδώ υπάρχει απροκάλυπτη επιβολή επιχειρηματικών συμφερόντων. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού για μια νέα πατέντα με τους Αμερικανούς δεν ξεκινά με τη λογική διαχείρισης αλλά μιας επικοινωνιακής τακτικής στην ανάγκη να παρουσιάσουν επενδύσεις».

Φίλοι της Φύσης: «Απέτυχε η ανακύκλωση στην Ελλάδα»

Το Ελληνικό Δίκτυο Φίλοι της Φύσης με αφορμή τα νέα κυβερνητικά σχέδια επισημαίνει:

Η μέθοδος της καύσης ή κατ’ ευφημισμόν «ανάκτηση ενέργειας» και η δημιουργία εργοστασίων που την προετοιμάζουν διαπερνούν τον νέο ΕΣΔΑ. Η καύση αποβλήτων αποτελεί κόκκινο πανί για το οικολογικό κίνημα. Αντιθέτως, η παραγωγή βιοκαυσίμων από απόβλητα κουζίνας, όπως έγινε με το πιλοτικό πρόγραμμα WASTE 4 think στον Δήμο Χαλανδρίου, θεωρούμε ότι είναι μια καλή πρακτική που πρέπει να επεκταθεί και να ενισχυθεί από την πολιτεία.

Η ανακύκλωση δεν είναι η βέλτιστη επιλογή. Τουλάχιστον από τις 22 Ιανουαρίου 2018, που δημοσιεύτηκε από την GAIA η αποκαλυπτική έκθεση «Recycling is not enough-It’s time to rethink how to solve the plastic waste crisis», είναι γνωστό ότι η ανακύκλωση πλαστικών δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο περιβάλλον, με αποτέλεσμα αρκετές χώρες, όπως η Κίνα, να έχουν διακόψει ή περιορίσει την εισαγωγή πλαστικών. Πολλά ερωτήματα προκύπτουν με τις συχνές πυρκαγιές σε εργοστάσια ανακύκλωσης πλαστικών στη χώρα μας.

Οι δύο βασικοί «διαχειριστές» της ανακύκλωσης στην Ελλάδα κατά τη γνώμη μας έχουν αποτύχει στο έργο τους: α) η ΕΕΑΑ (Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης) με τους μπλε κάδους, η οποία «ιδρύθηκε το 2001 με πρωτοβουλία ελληνικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στην παραγωγή συσκευασιών και την εμπορία συσκευασμένων προϊόντων…» (δηλαδή είναι οι παραγωγοί των συσκευασιών), β) η Ανταποδοτική Ανακύκλωση (σπιτάκια ανακύκλωσης). Ο νέος ΕΣΔΑ θα πρέπει να αναζητήσει νέες μορφές ανακύκλωσης, αν θέλει να πετύχει τους στόχους του. Μία πρόταση είναι να δώσει «στους δήμους δυνατότητα να διαθέτουν, εμπορεύονται, τα προϊόντα ανάκτησης αποβλήτων»

● Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, Μεσόγειος SOS, Greenpeace και WWF Ελλάς καλούν το ΥΠΕΝ και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να επανεξετάσουν και να απορρίψουν την επιλογή της καύσης, που τόσο πρόχειρα τέθηκε μέσα στο ΕΣΔΑ.

● Ο Γιώργος Ηλιόπουλος, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΕΕΔΣΑ), υποστηρίζει πως είναι καιρός να σκεφτεί η πολιτεία τη θεσμοθέτηση περιβαλλοντικής αστυνομίας ώστε να βελτιωθούν η αποτελεσματικότητα και η πυκνότητα των ελέγχων σε τέτοιες μονάδες (18.8.2020, Φώτης Κόλλιας, euro2day).

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2020 17:53
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση