Αγαπώ το σινεμά του Φίντσερ εξίσου αν όχι και περισσότερο από του Ταραντίνο. Αλλά αν πρέπει να πάρω πολιτικά μια θέση, θα διαλέξω αντί να γοητεύομαι από το σκοτάδι των σίριαλ κίλερς, να γοητεύομαι από την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας των σταρ της βιομηχανίας του θεάματος, τη λαμπερά επιφανειακή πλευρά της ποπ κουλτούρας της. Θα διαλέξω επίσης από την προσπάθεια αναπαράστασης της Ιστορίας την προσπάθεια αποκατάστασής της. Αυτή εδώ η χώρα δεν είναι για βάρος, δεν είναι για βάθος, αυτή εδώ η χώρα είναι για ανοικτά αυτοκίνητα, ωραία τραγούδια, γκλάμουρ, για να πουλά -και για τους τυχερούς και λαμπερούς να παραδίδει κιόλας- αμερικάνικο όνειρο. Όταν πάμε να μπούμε στο βάθος των πραγμάτων, είναι τόση η περιρρέουσα επιφανειακότητα που γεννιούνται τέρατα χωρίς κανένα γαμημένο νόημα, σαν την οικογένεια του Τσάρλι Μάνσον, σαν τους σίριαλ κίλερ, σαν την τελευταία λέξη της αμερικανικής μόδας, τους δολοφόνους των mass shootings. Άστε το βάρος και κάντε σινεμά.