Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016 15:53

Μπριάμ με παρελκόμενα από ολούθε

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Παραμονή, ανήμερα και την αύριο του ΟΧΙ άκουσα, είδα, διάβασα, έμαθα και μου είπαν διάφορα, μικρά και νόστιμα. Όλα μαζί στον εντός μου φούρνο με χαμηλή θερμοκρασία και ιδού το μπριαμάκι για την ψυχούλα του τριήμερου. Για το σώμα, με λαχανικά από Ικαρία, πατάτες ορεινής Αρκαδίας και λαδάκι μανιάτικο ή κρητικό φτιάχνεις ένα πεντανόστιμο μπριάμ - μεταφορά της τούρκικης biryan παρμένης από τα περσικά που σημαίνει "φουρνιστός".

 

 

Στην στάση του τρόλεϋ πέντε κοπελίτσες συζητούν μεγαλόφωνα. Η ελαφρώς πιο καλοντυμένη βγάζει το πορτοφόλι της, το ανοίγει και "γιατί δεν βάζουμε από κάτι να πάμε με ταξί, πιο φτηνά θα μας έρθει και πιο γρήγορα θα φτάσουμε" κι όλες μαζί εν χορώ, "είσαι καλά μωρήηηη". Και μετά η πιο αδύνατη " εγώ λέω να πάμε με τα πόδια, να περάσουμε κι απ'το λιμάνι που είναι ωραία..." Και πάλι όλες μαζί " τι λες μικρήηηη". Κάπως έτσι η συνήθεια κερδίζει στο άψε σβήσε.

Κύριος κάποιας ηλικίας στο αντρικό τμήμα των Zara: Απίστευτο ακόμα κι εδώ είναι γεμάτο απ'αυτές τις μουρλές. Δεν τους φτάνει που ψωνίσανε όλα τα γυναικεία, τώρα θα μας πάρουν και τα αντρικά. Ρε τι φαγάνες είναι αυτές;;. Αμ ο άλλος, που κάθε φορά που η γυναίκα του έβγαινε από το δοκιμαστήριο της πετούσε την ίδια ατάκα μονίμως "Στενό σου πέφτει καλή μου". Έπρεπε να είσασταν από μια μεριά να βλέπατε το βλέμμα της. 

Νέο μπαρ, νέο εστιατόριο, νέο πωλητήριο στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Τα ανακαίνισαν όλα, ανανέωσαν τις λίστες κρασιών και ποτών, νέα πιάτα του Δειπνοσοφιστηρίου, πολλά φυτά και μεγάλα ξύλινα τραπέζια, συχνά και ζωντανή μουσική. Εν τω μεταξύ τη λύση της συνεργασίας τους αποφάσισαν αρχές του Οκτώβρη από κοινού ο Ολιβιέ Ντεκότ διευθυντής του Μουσείου και η επιτροπή του ιδρύματος. Ο Ντεκότ είχε προσληφθεί τον Μάρτιο του '16 κατόπιν διαγωνισμού. Μια βδομάδα μετά την απόλυση ο Ντεκότ συμφώνησε με τον υπουργό Παιδείας κ. Μπαλτά να είναι άμισθος σύμβουλός του. Να που επιβεβαιώθηκε εκείνο το σοφό, πως κανείς δεν χάνεται σ'αυτόν τον κόσμο.

Πάντως αν ο μουσακάς ήταν αμιγώς ελληνικός με ρίζες πριν από τον τελευταίο αιώνα, θα μαγειρευόταν στην κατσαρόλα σαν λαδερό, κρέας ας πούμε με μελιτζάνες. Τα φαγητά με στρώσεις δεν αποτελούν βασική τεχνική της ελληνικής κουζίνας, εκτός κι αν μιλάμε για πίτες. Επίσης, θα αρωματιζόταν μόνο με δάφνη και θρούμπι. Ο μουσακάς μοσχοβολάει κανέλα και μπαχάρι, ενώ η ελληνική κουζίνα χρησιμοποιεί βότανα του αγρού. ( Ε.Μονοχάρη)

Αυτο-ειδωλολατρεία, μια λέξη, ένα ποίημα, του Μπωντλέρ. 

Όλες οι τέχνες κάτι μιμούνται. Η ζωγραφική το ιδείν, το θέατρο την πράξη, η αρχιτεκτονική τον χώρο, το σινεμά τον χρόνο. Η μόνη που δεν μιμείται είναι η μουσική, που είναι απ'ευθείας αίσθημα η ίδια και η δυνατότητα, ταυτόχρονα, άμεσης, αδιαμεσολάβητης έκφρασης του αισθήματος. Της βούλησης. Και υπάρχει και μία τέχνη που μιμείται τη μουσική. Η ποίηση. Ο λόγος εν γένει που είναι ένας τρόπος, το αίσθημα όχι μόνο να εκφράζεται, αλλά να επιδιώκει να γίνει και συνείδηση,νους μνήμη. Καλά όλα αυτά αν και συζητήσιμα, αλλά κελαηδίσματα, ας πούμε του γλυκόλαλου αηδονιού, έχει ακούσει ποτέ του ο αρθρογράφος μας;  

Τι να πω τώρα για την χωριάτικη σαλάτα; Η απλή αυτή σαλάτα πρέπει να ετοιμαστεί τη στιγμή της παραγγελίας και με ένα αρκετά αξιόλογο ελαιόλαδο. Το τονίζω, ελαιόλαδο. Γενικά όμως η κακοποίηση των συνταγών δεν έχει να κάνει μόνο με την εκτέλεση της όποιας συνταγής. Πρωτίστως έχει να κάνει με την κακοποίηση της γης, του χώματος όπου καλλιεργούμε πλέον τα λαχανικά μας και που δεν είναι το πλούσιο, θρεπτικό χώμα που προσδίδει όχι μόνο γεύση αλλά και θρέψη στα προϊόντα της γης. Κι αυτό ισχύει τόσο για τα λαχανικά όσο και για τα κρεατικά, τα πουλερικά, τα ψωμιά, και τα φρούτα, που στην πλειονότητά τους δεν είναι πια νόστιμα. (Angie)

Το βράδυ της Πέμπτης 20 Οκτωβρίου 2016, ο βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος στο Λίνκολν Σέντερ του Μανχάταν έγινε ο πρώτος Έλληνας μετά 56 χρόνια που διήθυνε την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Το 1960 είχε συμβεί το ίδιο με διευθυντή αυτής της ορχήστρας τον ξεχωριστό Δημήτρη Μητρόπουλο. Να αναφέρουμε και τον ομογενή Κων/ντίνο Κιτσόπουλο που το 2013 ανέβηκε στο πόντιουμ και την διήυθυνε εξαιρετικά.  

Το σημαντικό για μένα σε πιάτα σύνθεσης, όπως το μπριάμ, είναι αφενός να υπάρχουν αντιθετικότητες σε γεύσεις και υφές και αφετέρου να μπορείς να νιώσεις και να απολαύσεις την κάθε ξεχωριστή γεύση από τα υλικά που συνθέτουν το πιάτο. Γι'αυτό και σταδιακά εξέλιξα μια άλλη λογική, η οποία τελειοποιήθηκε πρόσφατα και βασίζεται σε 4 πολύ μικρά "μυστικά" που είναι εξαιρετικά απλά. Πατώντας  εδώ θα μάθετε τα 4 αυτά "μυστικά" του di Caruso. 

Κλασσικός δεκαπεντασύλλαβος από τις μέρες του Αέεερααα: Ποιος είδε τέτοιο θάμασμα, παράξενο μεγάλο / να κουβεντιάζουν τα βουνά, με τις ψηλές ραχούλες; / Γυρίζει ο γερο-Όλυμπος κι αναρωτάει την Πίνδο / Βουνό μου γιατί θύμωσες και στέκεις βουρκωμένο; / Μήνα χαλάζι σε βαρεί, μήνα βροχή σε δέρνει; / Ούτε χαλάζι με βαρεί, ούτε βροχή με δέρνει / μον’ με βαρούνε οι Ιταλοί, με μπόμπες και με όλμους / Μαύρα πουλιά σκεπάσανε τον όμορφο ουρανό μου / θερίζουνε τις ράχες μου και καίνε τα έλατά μου. / Και ο Όλυμπος, του απαντά για να τον ενθαρρύνει: «Ρίξε βουνό τις μπόρες σου, ρίξε τις αστραπές σου / κι εγώ σου στέλνω τους αϊτούς τσολιάδες και φαντάρους / Να καθαρίσουν τις πλαγιές / να διώξουν τους φασίστες / που μόλυναν τον τόπο μας, τα όμορφα χωριά μας.

Tο ιταλικό "Που πάω Θεέ μου" όσοι το είδανε το καλοκαίρι μας διαβεβαίωσαν πως ξεκαρδίστηκαν. Αλλά Ιταλοί που να μας κάνουν να γελάμε ή Τούρκοι να κλαίμε, είναι κάτι το αναμενόμενο. Γερμανοί όμως και κωμωδία που ακούστηκε; Αυτοί που πρόλαβαν και είδαν το " Toni Erdmann" της γερμανίδας Μάρεν Άντε, που παίχτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας, ισχυρίζονται πως πρόκειται για μια ταινία που δίνει τα ρέστα της.Το χιούμορ της είναι υψηλού επιπέδου και φορέας του είναι ένας Γερμανός που καταφτάνει ως κλόουν στα Βαλκάνια προσπαθώντας να βρει σημεία επαφής με την εργασιομανή κόρη του, θέλοντας να τη βοηθήσει για να βρει το αληθινό νόημα της ζωής. Θα τη δούμε οπωσδήποτε. Ελπίζοντας να ευεργετηθώ, ως πατήρ της ακεφιάς μου; 

Εγώ πάντως δεν το ήξερα πως το 2010 το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε αποφασίσει ότι η λειτουργία των καναλιών είναι αντισυνταγματική και ότι πρέπει επιτέλους το ΕΣΡ να πουλήσει τις συχνότητες. Όμως πέρασαν πέντε χρόνια μέσα στα οποία ούτε το ΕΣΡ δεν φρόντισαν να λειτουργεί νόμιμα και κανενός Σαμαροβενιζέλου το αυτί δεν ίδρωνε. Και τι έγινε που το έμαθα τώρα; Απλά επιβεβαιώθηκε η γνώμη που είχα για την υποκρισία όλων αυτών που σκίζουν τα ιμάτιά τους για την νομιμότητα. Αλλά και οι άλλοι εύκολα βολεύτηκαν με του γκρίζoυ τουπέ παιχνίδι του εδώ Παππάς. 

Ουρά παγωνιού

σε πισινό μαϊμούς

αυτός ο τόπος.

και

Πίσω από τα βουνά

κάποιοι βγαίνουν τα βράδυα

και μας κοιτάζουν.

Και τα δύο του Γιώργη Παυλόπουλου, από το "Τριαντατρία χαϊκού".  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 01 Ιανουαρίου 2017 07:18
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση