Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014 19:11

Της Αγίας Μαρίνας και του Νίκου Καρούζου, μισός άγιος αυτός.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η Αγία Μαρίνα ήταν ορφανή από μητέρα και είχε πατέρα τον Αιδέσιο, έναν ειδωλολάτρη ιερέα. Αυτός την έδωσε να την μεγαλώσει μία γυναίκα, της οποίας ο κύκλος της αποτελείτο από Χριστιανούς. Έτσι μεγαλώνοντας η μικρή έγινε Χριστιανή. Όταν στα 15 της το κατάλαβε ο πολυάσχολος πατέρα της μόνο εγκεφαλικό που δεν έπαθε ο άνθρωπος.

Κι επειδή αυτός ήταν ειδωλολάτρης και αγύριστο κεφάλι, την αποκλήρωσε από κόρη του κι αυτή αυτόν σύμφωνα με τας γραφάς ( "Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην· ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής· και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού. Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος· και ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος. ο ευρών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν, και ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν").  Κάποια στιγμή όμως τα κουτσομπολιά έφτασαν και στ'αυτιά του Έπαρχου Ολύμβριου. Τότε αυτός διέταξε να συλλάβουν την κόρη που αρνήθηκε τον πατέρα της για να την τιμωρήσει. Μόλις όμως την είδε του κόπηκε η ανάσα εξ αιτίας της ομορφιάς της και προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό και να παντρευτεί αυτόν. Αν η νεαρά τότε άλλαζε γνώμη δεν θα γινόταν Αγία.

Έτσι η νεαρά παρθένα είπε το Όχι της ζωής της και το τέρας ο Ολύμβριος, κατ'εξοχήν άνθρωπος της εξουσίας, διέταξε να την βασανίσουν. Η νεαρά όμως δεν παιζόταν και η πίστη της ήταν τόσο μεγάλη που άρχισε να κάνει θαύματα, να τσακίζει δράκους και να βλέπει ουράνιες οπτασίες. Ο Ολύμβριος είδε και απόειδε, και επειδή η βασανιζόμενη με τη γενναία στάση της έκανε Χριστιανούς τους παρισταμένους στα βασανιστήρια, για να τελειώνει ο Έπαρχος, γιατί τον περίμεναν κι άλλες δουλειές, διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Όπερ και εγένετο, εξ ου και το μεγαλομάρτυρας. Όλα αυτά συνέβησαν τον 3ο μ.Χ αιώνα στην Αντιόχεια της Πισιδίας - περιοχή στο κέντρο της Μ.Ασίας, εκεί που σήμερα βρίσκεται ο νομός Ικονίου. Αυτή η Αντιόχεια από τον καιρό του Μ.Αλεξάνδρου άρχισε να εξελληνίζεται. Στην πόλη αυτή ο Απόστολος Παύλος κήρυξε και ίδρυσε Εκκλησία. Στα Ρωμαϊκά χρόνια εγκαταστάθηκαν σε όλη την Πισιδία Ρωμαίοι άποικοι, βασικά ως γεωργοί. Αυτοκράτορας στη Ρώμη την εποχή της Αγίας Μαρίνας ήταν ο Κλαύδιος ο Β'.  

Ο Νίκος Καρούζος γεννήθηκε σαν σήμερα το 1926 στο Ναύπλιο και πέθανε το 1990 στην Αθήνα. Οι ιδέες του και η τρέλλα του από την εποχή της κατοχής τον οδηγούσαν από τον θάνατο στην ανάσταση κ.ο.κ. Και ΕΠΟΝ και Μακρόνησος και Ικαρία εξόριστος και Νομική που την παρατάει το '55 και γάμος που κρατάει πέντε μήνες το '55, και τα πρώτα ποιητικά βραβεία το '62 και γάμος την ίδια χρονιά που κρατάει μέχρι το '80 και σύλληψη το '67 από τους χουντικούς και μπαινοβγαίνει τη δεκαετία του '80 σε νοσοκομεία με χαρτί απορίας. Ο παππούς του ήταν ιερέας με πλούσια βιβλιοθήκη και ο πατέρας του δάσκαλος και ιερέας.  

Και να που ένας τέτοιος γιος και εγγονός στα τελευταία του υπήρξε ταπί και ψύχραιμος και μονίμως μεθυσμένος. Άλλες φορές, όταν ήταν πιο νέος και φέσι, πήγαινε στο Κολωνάκι και κτυπούσε μες τ' άγρια μεσανύχτα το κουδούνι του Ελύτη μες τα άγρια μεσάνυχτα και τον προκαλούσε να βγει όξω. Κι εκείνος παρατούσε την ποίηση στο τραπέζι και το ποίημα στο κρεβάτι μόνο του κι έβγαινε στο μπαλκονάκι του, άνοιγε τα χέρια του και ήρεμος τον ρωτούσε : " έχετε τίποτα μαζί μου κύριε Καρούζο;". Αυτό ήταν το σύνθημα για ν'αρχίσει ακόμα ένα ματς των ημίθεων στη γη των θνητών.

Ο Καρούζος, που μια εποχή άκουγε κάθε βράδυ με δέος τη Νταντωνάκη και το πρωί την αποκαθήλωνε. Μόνο την ρεμπέτισσα την Γεωργακοπούλου παραδεχόταν όλες τις ώρες. Και τον Τσιτσάνη που τον αγαπούσε φανατικά και που μια φορά στο Σκοπευτήριο του είχε στείλει σε γραπτό μήνυμα για να το υπογράψει το "Τσιτσάνη πρέπει να πεθάνεις". Και που ο μειλίχιος και γλαρωμένος από τα τσιγαρλίκια Τσιτσάνης το είχε υπογράψει, ενώ από δίπλα η Μπέλλου τραγουδούσε το "Πάλι στις τρεις ήρθες εχτές να κοιμηθείς" και όπως λένε οι ξενύχτηδες μάρτυρες ήταν λες και τραγουδούσε ο ίδιος ο χάρος. 

Σκηνή: Είναι αυτός που κάποτε, στο Dada, τον γνώρισαν δύο λάτρεις του έργου του, γιατροί στο επάγγελμα. Πού τα βρήκαν μια χαρά μαζί του, πού τους έγραψε στιχάκια επί τόπου, για πάρτη τους, προς μεγάλη τους τιμή, μέχρι που αυτοί θεώρησαν ότι δικαιούνται να του κάνουν και μιαν άσκημη κριτική. Τους ανόητους! Ένα ολίγον αρνητικό σχόλιο τους για το Χαρμόσυνο λάβδανο του, έκανε τον ποιητή να μετατραπεί σε θηρίο, να τους δείξει έναν προς έναν με το δάχτυλο του, ουρλιάζοντας Στον πούτσο μου σας γράφω, κύριοι! Το καταλαβαίνετε; Στον π ο ύ τ σ ο μου!!! 

Δεκάδες σπίτια και γειτονιές άλλαξε ο Καρούζος στη ζωή του, ζώντας με τον ιδιόμορφο τρόπο του ένα περιθώριο εντελώς προσωπικό. Υπήρξαν κι εποχές που ήταν επίσημα προσκεκλημένος στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο και ήρεμες εποχές που έπαιζε τάβλι με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και εποχές έμπνευσης  που άκουγε μια λέξη στον αέρα από κάποιον που συμπαθούσε και την έκανε ποίημα και εποχές ξεσκίσματος που αυτός ο ομορφάντρας και μέγας μισογύνης κοιμόταν μόνος του για μήνες και τριγυρνούσε στην Αθήνα με μόνη παρέα τα ποτά και τα τσιγάρα. 

Ο Καρούζος, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της ζωής του, έγραφε ποίηματα σε μπαρ και σε εστιατόρια και τα αντάλλασσε με ποτά και φαγητό. Κάτι παρόμοιο έκανε και ο νεαρός Πικάσο με τα σχέδια του στο Παρίσι. Πολλοί, προπάντων Εξαρχειώτες, είχαν στα συρτάρια τους τέτοια Καρουζέικα ποιήματα της στιγμής και μια εποχή μετά τον θάνατό του διάφοροι φίλοι του και γνωστοί ξεκίνησαν μια εκστρατεία για να τα μαζέψουν και να τα εκδώσουν. Τι να εκδώσουν; Τι νόημα είχε η τυπωμένη ποίηση ενός ανθρώπου που αποπειράθηκε να κάψει τους στίχους του, με πιο γνωστή περίπτωση την "Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη"; 

Αλλοπρόσαλλος άνθρωπος ήταν ο Καρούζος που πάρα πολύ σοβαρά προσπαθούσε σαράντα χρόνια μέσα από την ποίηση να μην πιαστεί από το παράλογο και την κοινοτοπία της καθημερινής ζωής της πρωτεύουσας. Τραβούσε στα άκρα τα πράματα και μέσα από την εκρηκτική του ποίηση έσκιζε ότι εξαργύρωνε ήσυχο τα πάντα, ότι ύπουλα νάρκωνε την ανησυχία. Σχεδόν απεγνωσμένα προσπαθούσε, φέρνοντας σε επαφή αταίριαστες λέξεις, πολλές χειροποίητες, να ξαναδώσει την αρχέγονη λάμψη τους. Όπως επίσης, με ένα εκρηκτικό τρόπο δημιουργούσε χάσματα και απανωτές ρήξεις μπας και από αυτήν την ασυνέχεια προέκυπτε βίαια ένα νόημα αρχαίο μεν, αλλά από αυτά που ξαναγεννιούνται συνεχώς νέα και εκφράζουν με ακρίβεια τον σύγχρονο βίο. Κι άλλα πολλά, σημαντικά κι ασήμαντα προσέφερε στην ποίηση αυτός ο γιος παπά που ανακάτευε με μαεστρία τα ψεύτικα τα αίματα των δήθεν με τα αληθινά της Ιστορίας για να φτιάξει το πνευματικό άρωμα της εξέργεσης.

Στα τελευταία του μπαινόβγαινε σε διάφορα νοσοκομεία εδώ κι έξω. Ήταν η εποχή που ο αλκοολισμός του ήταν ολοφάνερος, τα προβλήματα με την καρδιά ήταν συχνά, ώσπου τελικά ο καρκίνος τον έστειλε από εκεί που είχε έρθει. Πιθανολογούμε από τη χώρα του πάθους του επιστήμονα και της ακρίβειας του καλλιτέχνη, κουβαλώντας κι ένα σώμα που είχε ως επάγγελμα την ψυχή του.

Όταν μια μέρα ο Καρούζος συναντά την θεούσα Αγία Μαρίνα τυχαία στη λαϊκή, τότε είναι δυνατόν όλα να συμβούν ή ο καθένας θα τραβήξει το δρόμο του; Ποιος ξέρει να μας το πει; 

Ποιήματα του Καρούζου, μπορεί να μην έχουν τα σχολικά, αλλά στο διαδίκτυο έχουν αναρτηθεί αρκετά. Κι εμείς προσθέτουμε δύο + δύο.

Το μερτικό του σκύλου.

 

Η μεγάλη παραίσθηση της μουσικότητας των πραγμάτων.

Αυτός ο μαχόμενος τρόπος να υπάρχουμε μόνοι μας.

Αυτή η αιματηρή και ανυπόστατη γεωμετρία,

όπου σπινθίζοντας άγρια εκτινάσσεται

στην αφάνταστη γονιμότητα του κύκλου.

Μεγάλα χρωματιστά τετράγωνα κι αναρίθμητα

τρίγωνα από όλες τις εποχές της αλήθειας

του μη πραγματικού μέσα στο αίμα

το ανθρώπινο σχηματίζοντας 

γοερές κι αδιάκοπες ωραιότητες.

Κι αναδύεται στα βαθύτερα ξαφνιάσματα ο ρόμβος 

ωσάν ένα τεράστιο αιωρούμενο κροσσομάντιλο

μαντεύοντας από χιλιάδες σκοτεινές κι ολόσωμες ηρεμίες

τις λαμπρές κι ουράνιες πληγές τις αστραπές

όπου εμπνέεται η μαύρη καταιγίδα.

Τέτοια μητέρα η άβυσσος

κ'η άβυσσος είναι τρομερά δαπανηρή. 

 

και ........................................

9. Στο δικό σου στόμα η αλήθεια είν'ελάχιστη, μικραίνει

κι ας ξέρεις πως το σβήσιμο είν' εκείνο

που κάνει το άναμμα να υπάρχει

κι ας την ξέρεις από το εύοσμο σώματην ψιλόλιγνη λεξούλα γιασεμί

με όλα της τα φύλλα και με όλα της

τα μυρωμένα τ'άνθια, την ορμή της,

και με όλα της τα κλαδιά και τα θροΐσματα

στο δικό σου στόμα

φυτρωμένη

σα στο χώμα

βλέποντας ατελεύτητα το αόρατο

που χωρίς ιδιότητα ρυακίζει

ποτίζοντας τη δίψα των εικόνων -

ένας άγαμος κύκλος

χαραγμένος από το βίαιο φάντασμα: τον έρωτα.

 

10. Δημοκρατία είν'η μάνα της πολιτικής η χρυσοχέρα

κ'η κόλαση μητέρα του παραδείσου.

 

14. Τα δόντια της αγάπης είν'από χαμομήλι

τ'αφτιά της ερημιάς είν'από δείλι.  

και μία αισιόδοξη απάντησή του στην ερώτηση "μα επιτέλους τι χρειάζεται η ποίηση σ'αυτούς τους μίζερους καιρούς"

σ' αυτούς τους μίζερους καιρούς, οι ποιητές υπάρχουν για να λένε ότι οι καιροί είναι μίζεροι, πρώτον` για να ψέγουν την παθητικότητα, δεύτερον` και, τρίτον, για να υψώνουν το χιούμορ στη δύναμη εκείνη που το κάνει να κλονίζει τα παραδεδεγμένα, ν' ανοίγει χαραμάδες προς την αλήθεια, και να μας προτρέπει να το γλεντάμε εν τω μεταξύ....

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014 18:03
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση